Για να είμαι ειλικρινής, δεν πίστευα πως το τρίτο βιβλίο της σειράς δεν θα μεταφραζόταν τόσο γρήγορα. Όμως μόλις το είδα, δεν θα μπορούσα παρά να είμαι αρκετά περίεργη και ενθουσιασμένη για τη συνέχεια. Είχα ήδη μάθει κάποιες λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει, κάποια στοιχεία για τους χαρακτήρες και δυστυχώς δεν εξεπλάγην όταν διάβαζα εκείνα τα σημεία στο βιβλίο. Βλέπετε αυτό γίνεται όταν ακολουθείς ξένους bookstagrammers και τα βιβλία αυτής της συγγραφέως είναι αρκετά διαδεδομένα.Αρχικά να δηλώσω πως είναι απίστευτα μεγάλο τόσο σε όγκο σελίδων όσο και σε όγκο γραμμών σε κάθε σελίδα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν έχεις να διαβάσεις κάτι και το απολαμβάνεις όπως εγώ έκανα, δύο βδομάδες τώρα. Τα γεγονότα δεν είναι ιδιαίτερα πολλά. Ωστόσο τραβάνε πολύ χρονικά. Το κυρίως θέμα, είναι ο πόλεμος μεταξύ της Πρίθιαν και του βασιλιά του Χάιμπερν.
Προσωπικά θα κρατήσω δύο-τρία πράγματα που μου άρεσαν πάρα πολύ και σκηνές που με έκαναν να ανατριχιάσω. Αρχικά η σκηνή συνάντησης του Σούριελ με τη Φέιρα και η φυγή του Άζριελ και της Φέιρα από το στρατόπεδο του Χάιμπερν ήταν αξιόλογες. Ειδικά για ο Άζριελ είναι ένας χαρακτήρας που μετά από δύο βιβλία, επιτέλους τον βλέπουμε πιο συχνά και ξετυλίγονται περισσότερες πτυχές του χαρακτήρα του. Επίσης η Νέστα και ο Κάσιαν είναι ένα πιθανό ζευγάρι, που σε αυτό το βιβλίο ξεκινά κάτι για το οποίο θα ήθελα να μαθαίναμε περισσότερα.
Γενικά ο κάθε χαρακτήρας, θεωρώ πως πλέον, είχε να πει και να δείξει πιο πολλά. Ακόμα και ο Τάμλιν, ο οποίος όπως σίγουρα ξέρετε, θεωρείται μισητός χαρακτήρας εδώ τώρα μάλλον είναι αρκετά αδικημένος.
Στο σύνολό του, ήταν αρκετά ενδιαφέρον, με όμορφες περιγραφές τόσο για τα μέρη όσο και για τους χαρακτήρες. Σε κάποια κομμάτια της μάχης, ίσως ήταν λίγο κουραστικό αλλά ο συναισθηματικός τόνος (μπορεί και το μελόδραμα) ήταν εμφανές σε κάθε σελίδα.
Λίγα λόγια:
«Ένας εφιάλτης», είχα πει στον Τάμλιν. Εγώ ήμουν ο εφιάλτης.
Η Φέιρα επιστρέφει στην Αυλή της Άνοιξης αποφασισμένη να συγκεντρώσει πληροφορίες για τις δολοπλοκίες του άρχοντα Τάμλιν και τις απειλές του να γονατίσει το βασίλειο της Πρίθιαν. Για να τα καταφέρει, πρέπει να παίξει ένα θανάσιμο παιχνίδι εξαπάτησης. Όμως και το παραμικρό λάθος μπορεί να στοιχίσει τόσο στην ίδια όσο και στα πλάσματα που αποτελούν τώρα πια τον κόσμο της.
Καθώς ο πόλεμος είναι έτοιμος να ξεσπάσει, η Φέιρα πρέπει να επιλέξει ποιον από τους Μεγάλους Άρχοντες θα εμπιστευτεί και να βρει συμμάχους στα πιο απρόσμενα μέρη.
Πόσοι από εσάς μπορεί να ταυτιστήκατε με τον τίτλο; Αρκετοί, θεωρώ, αν διαβάζετε τα βιβλία με τον ίδιο ρυθμό που τρώτε. Και έτσι προστίθεται, μία ακόμα δυσκολία στη ζωή σας: το πως θα επιλέξετε βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ή τη δημοτική βιβλιοθήκη. Ειδικά, όταν δεν έχετε κάποιο συγκεκριμένο στο μυαλό σας και απλά έχετε την ανάγκη να διαβάσετε κάτι.Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται να σας δώσω κάποιες συμβουλές ως προς αυτό, γιατί και εγώ βρίσκομαι στην ίδια θέση. Ωστόσο, πολλές φορές τυχαίνει να γνωρίζω τουλάχιστον, σε ποιο είδος κλίνω αυτή τη φορά. Παραδείγματος χάρη κάπως έτσι ξεκίνησε η αγάπη μου για όλα τα βιβλία του Jo Nesbo. Απλά επισκέφθηκα το βιβλιοπωλείο, χωρίς κάποια προτίμηση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα καν ξεκινήσει να διαβάσω αστυνομική λογοτεχνία ή ψυχολογικό θρίλερ. Εν τέλει κατέληξα να διαβάζω το οπισθόφυλλο του ''Νυχτερίδα'' και από τότε δεν έχω αφήσει βιβλίο του αδιάβαστο.
Επίσης έχω παρατηρήσει πως όταν πάω χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θέλω, καταλήγω να κάνω καλύτερες επιλογές.
Ωστόσο, είναι πάντα δύσκολο να κάθεσαι μπροστά από τις κατηγορίες, στα ράφια και να αναζητάς αυτό που θα σου κάνει το ''κλικ. Εντάξει, ίσως το παρουσιάζω κάπως υπερβολικό, αλλά δεν σας έχει τύχει; Κάποιες φορές, μπορεί να έρθει κάποιος υπάλληλος και να σας ρωτήσει ''Ψάχνετε κάτι συγκεκριμένο;''. Σε αυτή την ερώτηση έχω απαντήσει πάρα πολλές φορές με το ''αν μου έλεγες εσύ τι όντως ψάχνω, θα μου έσωζες τη ζωή''.
Γι' αυτό κάντε μερικές ερωτήσεις στον εαυτό σας, πριν βγείτε στο κυνήγι για καινούργιο ανάγνωσμα. Το να καταλήξετε σε κατηγορία είναι μία πολύ καλή αρχή. Από εκεί και πέρα μην φοβάστε να κοιτάξετε παντού. Υπάρχουν πολλά βιβλία, κρυμμένα πίσω στα ράφια, καλυμμένα από τις νέες κυκλοφορίες και τα ανέκαθεν ''διάσημα''. Προσωπικά, δεν με πειράζει να περάσω ώρες εκεί μέσα. Θεωρώ, άλλωστε, πως είναι το φυσικό περιβάλλον μου.
Ωστόσο θα αρκεστώ σε αυτην εδώ προς το παρόν και θα πω πως η Wolf είναι εξαιρετική και ρηξικέλευθη προσωπικότητα. Όχι πως δεν το γνωρίζατε ήδη ή δεν το έχετε ακούσει μα έπρεπε και εγώ να το δηλώσω. Πολύ σημαντικό, θεωρώ πως είναι να διαβάσετε την εισαγωγή για τη μετάφραση. Προσωπικά, στο τέλος κατάλαβα πως ήταν ένα κρίσιμο κομμάτι που με έκανε να μπω λίγο στο νόημα και κυρίως, να κατανοήσω τη δύσκολη απόδοσης των συλλογισμών της.
Με πάρα πολύ φτωχά λόγια, αναλύει τη θέση της γυναίκας στη πεζογραφία και το πως αντιμετωπιζόταν από τη κοινωνία. Υπάρχουν αρκετές αντίστοιχιες με τη δική μας καθημερινότητα και θεωρίες που έπρεπε να γίνουν πράξη, όχι σήμερα μα χθες. Οι αξίες των ανδρών ήταν ανώτερες από αυτές των γυναικών και όλες οι καινοτομίες προήλθαν από αυτούς. Τι θα γινόταν όμως, αν η γυναίκα είχε ένα δικό της δωμάτιο και πεντακοσιες λίρες το χρόνο; Αυτό είναι ένα ερώτημα και θέτει ή και απαντάει, η Wolf, σε όλη την έκταση του βιβλίου. Στην ουσία δηλώνει πως αν το γυναικείο φύλο είχε προσωπικό χώρο και οικονομίες θα μπορούσε να δημιουργήσει αξιόλογα το οτιδήποτε σε αντίθεση με τις αντίξοες συνθήκες που βρισκόταν.
Το εντυπωσιακό είναι πως δεν προβάλλει ακράδαντα και απόλυτα τον φεμινισμό μα μια κάποια ισότητα στον χώρο της πεζογραφίας και στη ζωή γενικά. Η γυναίκα, κατά την άποψή της, οφείλει να έχει και ανδρικά χαρακτηριστικά, ώστε το αποτέλεσμα της γραφής της να είναι ισορροπημενο. Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα.
Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω τις παρατηρήσεις μου, μα λέει να κλείσω αυτό το κείμενο με τα αγαπημένα μου λόγια από αυτό το βιβλίο. Μια ρητορική ερώτηση που έχει αντίκτυπο ακόμα και σήμερα: "Η μόρφωση δεν υποτίθεται ότι πρέπει να να τονίζει και να ενισχύει τις διαφορές και όχι τις ομοιότητες;".
Με πάρα πολύ φτωχά λόγια, αναλύει τη θέση της γυναίκας στη πεζογραφία και το πως αντιμετωπιζόταν από τη κοινωνία. Υπάρχουν αρκετές αντίστοιχιες με τη δική μας καθημερινότητα και θεωρίες που έπρεπε να γίνουν πράξη, όχι σήμερα μα χθες. Οι αξίες των ανδρών ήταν ανώτερες από αυτές των γυναικών και όλες οι καινοτομίες προήλθαν από αυτούς. Τι θα γινόταν όμως, αν η γυναίκα είχε ένα δικό της δωμάτιο και πεντακοσιες λίρες το χρόνο; Αυτό είναι ένα ερώτημα και θέτει ή και απαντάει, η Wolf, σε όλη την έκταση του βιβλίου. Στην ουσία δηλώνει πως αν το γυναικείο φύλο είχε προσωπικό χώρο και οικονομίες θα μπορούσε να δημιουργήσει αξιόλογα το οτιδήποτε σε αντίθεση με τις αντίξοες συνθήκες που βρισκόταν.
Το εντυπωσιακό είναι πως δεν προβάλλει ακράδαντα και απόλυτα τον φεμινισμό μα μια κάποια ισότητα στον χώρο της πεζογραφίας και στη ζωή γενικά. Η γυναίκα, κατά την άποψή της, οφείλει να έχει και ανδρικά χαρακτηριστικά, ώστε το αποτέλεσμα της γραφής της να είναι ισορροπημενο. Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα.
Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω τις παρατηρήσεις μου, μα λέει να κλείσω αυτό το κείμενο με τα αγαπημένα μου λόγια από αυτό το βιβλίο. Μια ρητορική ερώτηση που έχει αντίκτυπο ακόμα και σήμερα: "Η μόρφωση δεν υποτίθεται ότι πρέπει να να τονίζει και να ενισχύει τις διαφορές και όχι τις ομοιότητες;".
Λίγα λόγια:
Αν ζήσουµε άλλον έναν αιώνα –µιλάω για τη συλλογική ζωή, που είναι η αληθινή ζωή, και όχι για τις µικρές ζωές που ζούµε ατοµικά– και έχουµε πεντακόσιες λίρες τον χρόνο και ένα δωµάτιο δικό µας η καθεµιά· αν συνηθίσουµε να έχουµε την ελευθερία και το θάρρος να γράφουµε ακριβώς αυτό που σκεφτόµαστε· αν δραπετεύουµε λίγο από το κοινόχρηστο καθιστικό και βλέπουµε τους ανθρώπους όχι πάντα στο πλαίσιο της σχέσης του ενός µε τον άλλον αλλά σε σχέση µε την πραγµατικότητα· καθώς και τον ουρανό και τα δέντρα ή οτιδήποτε όπως είναι στην πραγµατικότητα… αν αντιµετωπίσουµε το γεγονός, γιατί είναι γεγονός, ότι δεν υπάρχει µπράτσο να πιαστούµε, αλλά ότι προχωράµε µόνες και ότι η σχέση µας είναι µε τον κόσµο της πραγµατικότητας κι όχι µε τον κόσµο των ανδρών και των γυναικών, τότε θα υπάρξει η ευκαιρία και η νεκρή ποιήτρια που ήταν η αδελφή του Σαίξπηρ θα ανακτήσει το σώµα που τόσες φορές θυσίασε.
Η Belsham γράφει για τον κόσμο των τατούαζ και η πρωταγωνίστρια της, η θαρραλέα και αρκετά αντιδραστική Μάρνι, καταφέρνει να αναμειχθεί σε μία πολύ μεγάλη και δύσκολη υπόθεση. Κάτι που μου έκανε εντύπωση και το οποίο δεν είχα συναντήσει ποτέ μέχρι τώρα σε αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ είναι η σχέση αστυνομικού και μάρτυρα ή πρωταγωνιστή. Δεν θέλω να πω περισσότερα, γιατί θα μπορούσατε να το διαβάσετε και εσείς, ωστόσο ήταν μία πολύ καλή πινελιά για να προσθέσει ενδιαφέρον.
Επίσης ένα ακόμα αξιόλογο είναι, ότι υπάρχουν κεφάλαια, που η αφήγηση γίνεται από τη πλευρά του δολοφόνου. Ναι μεν ο αναγνώστης καταλαβαίνει τους λόγους και υπάρχει μια διαφορετικού τύπου αφήγηση, ωστόσο ο δολοφόνος δεν έχει κάποια απίστευτα ενδιαφέρουσα ιστορία.
Εν κατακλείδι προσωπικά το θεώρησα μέτριο βιβλίο, με όχι και τόσες πολλές ανατροπές, όμως αρκετά καλό σαν υπόθεση.
Λίγα λόγια:
Ένας αστυνομικός στην πρώτη του υπόθεση δολοφονίας.
Μια καλλιτέχνιδα τατουάζ με ένα θανάσιμο μυστικό.
Και ένας διεστραμμένος δολοφόνος που ακονίζει τις λεπίδες του για να σκοτώσει ξανά...
Όταν η Μάρνι Μάλινς, καλλιτέχνιδα τατουάζ, ανακαλύπτει ένα παραμορφωμένο πτώμα, ο νεαρός ντετέκτιβ Φράνσις Σάλιβαν θα χρειαστεί τη βοήθειά της. Εκεί έξω τριγυρίζει ένας σίριαλ κίλερ, που αφαιρεί τα τατουάζ από το σώμα των θυμάτων του όσο είναι ακόμη ζωντανοί. Η Μάρνι γνωρίζει πολύ καλά τον κόσμο των τατουάζ, αλλά έχει τους δικούς της προσωπικούς λόγους να μην εμπιστεύεται την αστυνομία. Κι έτσι, όταν ανακαλύπτει τον επόμενο στόχο του δολοφόνου, αντιμετωπίζει και το δίλημμα: θα το πει στον Σάλιβαν ή θα κυνηγήσει μόνη της τον Κλέφτη των Τατουάζ;
