Ραφαέλ Ναδάλ: Ο γιος του Ιταλού

11:10:00 μ.μ.


 "Ο γιός του Ιταλού" είναι ένα συγκινητικό βιβλιο. Αυτό σκέφτηκα όταν το τελείωσα, αλλα και σε πολλά σημεία του καθώς το διάβαζα. Σου βγάζει μια σιωπηλή και έντονη συγκίνηση, ωστόσο που δεν εκφράζεται πότε ως δράμα. Είναι αληθινά γεγονότα, αληθινοί άνθρωποι που γνωρίζουν από τη σκληρότητα της ζωής και πως κάποιες φορές το συναίσθημα δεν έχει τόσο χώρο, όταν πρέπει να φροντίσεις για να επιβιώσεις αλλά και για να επιβιώσει η οικογένεια σου. Σίγουρα, ωστόσο η οικογένεια παίζει μεγάλο ρόλο. Από το παρελθόν μέχρι και το μέλλον του Τσίρο του πρωταγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί να βρει τον πατέρα του και αρχίζει να ανακαλύπτει σιγά σιγά το νήμα της ιστορίας. Μιας ιστορίας δικής του και ταυτόχρονα το ποιος πραγματικά είναι.

Αξιόλογο και ενδιαφέρον βιβλίο, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα που έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες που δεν αγνοείς.


Λίγα λόγια:

4 Σεπτεμβρίου 1943. Το Roma, θωρηκτό του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού, αποπλέει από τη ναυτική βάση της Λα Σπέτσια, αλλά στα στενά του Μπονιφάτσιο βομβαρδίζεται από τη Λουφτβάφε. Οι επιζώντες ξεκινούν ένα ταξίδι που θα τους οδηγήσει στο Κάλντες ντε Μαλαβέγια, ένα μικρό χωριό της Καταλονίας όπου θα εγκατασταθούν σε αναμονή της επιστροφής τους στην Ιταλία. Εκεί, ο Τσίρο, ένας από τους Ιταλούς ναύτες, που σφυρίζει διαρκώς ναπολιτάνικα τραγούδια, συναντά την Τζοάνα, μια παντρεμένη γυναίκα που φυτεύει γαρίφαλα για να βρει διέξοδο από τον τελματωμένο γάμο της.


Εξήντα χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Ματέου αποφασίζει να βρει τον άντρα που όλοι πιστεύουν ότι είναι ο πραγματικός του πατέρας.

Βιβλία

Sophie Kinsella: Σου χρωστάω χάρη

4:48:00 μ.μ.



  

Ο Μάρτιος ξεκίνησε πολύ ευχάριστα και αισιόδοξα με ένα βιβλίο που "ρούφηξα" σε τρεις μέρες. Πραγματικά με άφησε απίστευτα χαρούμενη και ενθουσιασμένη. Είχα διαβάσει ένα ακόμα βιβλίο της συγγραφέως και είχα, επομένως μία άποψη γι' αυτήν, αλλά το "Σου χρωστάω χάρη", το ερωτεύτηκα.

Ειλικρινές, αθώο, ρομαντικό, αστείο, αληθινό, είναι λίγα από τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσα, για να το χαρακτηρίσω, σε περίπτωση που θέλετε να σχηματίσετε μία άποψη ή να πάρετε μία γνώμη. Διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα ( όπως σας είπα διάβασα τις τετρακόσιες και κάτι σελίδες του σε τρεις μέρες) και σας δημιουργεί πολύ όμορφα συναισθήματα. Γενικά, δεν το βαρέθηκα στιγμή, έχει ελάχιστα το ύφος ημερολογίου αλλά είναι και κάπως σαν να βρισκόμαστε στο μυαλό της πρωταγωνίστριας, της Φίξι. Ο χαρακτήρας της είναι αφελής με έναν τρόπο, που σε κάνει να την αγαπήσεις από τη πρώτη στιγμή και εκεί που πιστεύεις ότι διαβάζεις απλά ένα βιβλίο, για να περάσει η ώρα σου, συνειδητοποιείς πως μόλις σου δίδαξε κάποια μαθήματα ζωής ή σε άφησε με μία όμορφη γεύση για το τι σημαίνει οικογένεια, έρωτας, ειλικρίνεια και αφοσίωση. Αυτή είναι η Kinsella στα βιβλία της και δεν θα μπορούσα παρά να τη θαυμάζω, όπως και τον τρόπο γραφής της, ο οποίος δεν είναι καθόλου κουραστικός. Αντίθετα απολαμβάνεις κάθε σελίδα και παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς καν να αντιληφθείς ότι διαβάζεις τρεις ώρες.


Λίγα λόγια:

Η Φίξι Φαρ έχει μεγαλώσει με το μότο του πατέρα της Πάνω απ’ όλα η οικογένεια. Αλλά από τότε που εκείνος πέθανε, τρέχει για όλα μόνο της στην οικογενειακή επιχείρηση, ενώ τα αδέλφια της τεμπελιάζουν.
Μια μέρα, σ’ ένα καφέ, ένας άγνωστος της ζητά να έχει για μια στιγμή τον νου της στο λάπτοπ του, κι εκείνη όχι μόνο το προσέχει, αλλά το σώζει από βέβαιη καταστροφή. Ο Σεμπ, όπως συστήνεται, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, της υπογράφει μια δήλωση ότι της χρωστάει χάρη. Η Φιξι το παίρνει στ’ αστεία∙ άλλωστε ποτέ δε θα του ζητούσε τίποτα. Σωστά;
Κάποια στιγμή, όμως, ξαναμπαίνει στη ζωή της ο παιδικός της έρωτας, ο Ράιαν, που έχει μείνει άνεργος. Τότε η Φίξι, που δεν ήθελε τίποτα για τον εαυτό της, ζητάει από τον Σεμπ να του δώσει μια δουλειά. Τώρα, λοιπόν, είναι πάτσι, αλλά σε λίγο πάλι κάτι συμβαίνει κι ο ένας χρωστάει χάρη στον άλλο, και πάει λέγοντας. Πώς θα τελειώσει, άραγε, όλο αυτό;

Μαίρη Μαγουλά: Ως το τέλος του κόσμου

5:24:00 μ.μ.


 Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Δεν επιλέγω τόσο πολύ βιβλία Ελλήνων συγγραφέων μόνο και μόνο επειδή στην πλειονότητα τους, στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, το δράμα και το ύφος των διαλόγων είναι ελάχιστα υπερβολικά για εμένα. Κάποιοι διάλογοι και κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να είναι σαν να προέρχονται από σαπουνόπερα, χωρίς φυσικά να προσβάλλω το οτιδήποτε. 
Το συγκεκριμένο βιβλίο, είχε μια μια ενδιαφέρουσα αρχή, απτή, αληθινή, ρεαλιστική κατά κάποιο τρόπο. Μου άρεσε το θέμα, το οποίο πραγματευοταν, ακόμα περισσότερο θαύμασα μια συγγραφέα που έγραψε για μια διαδρομή, πολύ ιδιαίτερη, μεγάλη, πανέμορφη που είναι ελάχιστα γνωστή στον κόσμο. Η ψυχή της πρωταγωνίστριας και οι πληροφορίες όλου του ταξιδιού που εξιστορείται ήταν για μένα το πιο αξιόλογο κομμάτι. Όπως και η κατάληξη του βιβλίου εν τέλει. 
Κατά τ' αλλά αυτό το χαρακτηριστικό που προανέφερα, περί σαπουνόπερας, υπάρχει και σε αυτό το βιβλίο. Σε κάποιους διάλογους και σε σημεία που η πρωταγωνίστρια μιλάει για έρωτα με έναν νεαρό συνοδοιπόρο της. Συνιστώ να το διαβάσετε για να μαθαίνετε για το Καμίνο.

Με λίγα λόγια:
Η Στελλίνα επιστρέφει έπειτα οπό χρόνια στο απομονωμένο κυκλαδονήσι, όπου η μητέρα της κατηγορείται για τη δολοφονία της ηλικιωμένης "Εγγλέζας", στην οποίο δούλευε για πολλά χρόνια ως οικονόμος. Η τεταμένη σχέση μητέρας και κόρης, με μνήμες που αναδύονται από το επώδυνο παρελθόν, οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις.
Τα χρόνια περνούν και η μνήμη έχει κρατήσει επιλεκτικά τις πρώτες εικόνες που έχουν απομείνει φυλακισμένες στα αθώα παιδικά της μάτια. Μια λύπη όμως την πνίγει, μια φωνή μέσα της εξακολουθεί να τη βασανίζει. Έντονη επιθυμία να φύγει την κυριεύει. Να φύγει ναι, αλλά για πού;
Και τότε ένα τυχαίο όπως πιστεύει συναπάντημα έρχεται να σπείρει μέσα της την επιθυμία για "τον δρόμο των αστεριών". Αποφασίζει να διανύσει το Καμίνο, τον πασίγνωστο από τον Μεσαίωνα δρόμο προσκυνήματος προς τον ναό του Αγίου Ιακώβου στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας. Ένα ταξίδι γεωγραφικό, ιστορικό, πνευματικό, όπου η Στελλίνα οδηγείται βήμα βήμα, μέσα από συνεχείς αναδρομές στο οδυνηρό παρελθόν, σ' ένα υπαρξιακό ταξίδι αυτογνωσίας.

Βιβλία

Luke Jerod Kummer: Η μπλε περίοδος

9:08:00 μ.μ.

 


 Επόμενο βιβλίο για τον Φεβρουάριο, ήταν "Η μπλε περίοδος", που διαβάζοντας τον τίτλο, δεν ξέρεις ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Είναι, λοιπόν, μία μυθοπλασία γύρω από την ζωή του διάσημου ζωγράφου, Πάμπλο Πικάσο. 

Είχα μεγάλη περιέργεια να το διαβάσω, μιας και δεν γνωρίζω ιδιαίτερα από ζωγραφική, παρά μόνο να την σέβομαι και να την εκτιμώ. Ο Πικάσο, δεν είναι του γούστου μου, όμως το συγκεκριμένο βιβλίο, το διάβασα με όρεξη και δεν το βαρέθηκα καθόλου. Ξεκινάει από τη γέννηση του ζωγράφου, σε μία οικογένεια με πατέρα ζωγράφο που είναι παθιασμένος με την τέχνη και ζει μέσα από αυτήν. Μου άρεσε σχεδόν κάθε σκηνή από το βιβλίο. Όλο το ταξίδι της ζωής του Πικάσο και ο τρόπος, με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης εκείνης της εποχής. Αναφέρομαι στη φτώχεια, την έλλειψη υγιεινής, τα θέματα πίστης, ακόμα και την σύφιλη που θέριζε λόγω της διασημότητας των πορνείων. Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο και προσωπικά θαυμάζω τους συγγραφείς που γράφουν μυθοπλασία, αλλά μπορούν να αποτυπώσουν την κουλτούρα εκείνης της εποχής με έναν τρόπο που κάνει τον αναγνώστη να ξεχνά πως πρόκειται για κάτι μη πραγματικό.

Κατά τ' άλλα θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μία γεύση από το πως ίσως θα ήταν η προσωπικότητα του Πάμπλο Πικάσο ως έφηβος. Δηλαδή το πως ξεκίνησε να αγαπάει την ζωγραφική, τις σχέσεις του με την οικογένεια του, τους φίλους του, την ιδιόρρυθμη και με μεγάλο βάθος προσωπικότητα του. Και αυτό διότι ο συγγραφέας ανέπτυξε τους χαρακτήρες, τον καθένα ξεχωριστά με τρόπο που κανείς δεν χανόταν στην εξέλιξη του βιβλίου. Σας το συστήνω.


Λίγα λόγια:

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για την τραγική ερωτική ιστορία που έφερε τον νεαρό Πάμπλο Πικάσο στο χείλος της καταστροφής και ταυτόχρονα άναψε την πρώτη σπίθα της δημιουργικής ιδιοφυίας του.

Από τα θορυβώδη μπαρ της Βαρκελώνης έως τους φωτεινούς δρόμους του Παρισιού, ο Πάμπλο Πικάσο βιώνει, στο γύρισμα του 20ού αιώνα, τις απολαύσεις αλλά και τη μιζέρια της μποέμικης ζωής μαζί με τον επαναστάτη ποιητή και φίλο του Κάρλες Καζαχέμας.

Οι δυο νεαροί καλλιτέχνες δραπετεύουν από την οικογενειακή δυστυχία και τις προσδοκίες των γονιών τους, αναζητώντας δημιουργική διέξοδο, και βρίσκουν την έμπνευση στα ναρκωτικά, την εξαθλίωση και τις απελευθερωμένες γυναίκες της Μονμάρτρης.

Απολαμβάνουν την έντονη ζωή τους και τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει,  μέχρι που εμφανίζεται στο προσκήνιο μια μαυρομάλλα αινιγματική μούσα. Το πάθος των δυο καλλιτεχνών για τη Ζερμέν θα πάρει ολέθρια τροπή. Μέσα στην απόγνωση, ο Πικάσο ανακαλύπτει μια χρωματική παλέτα στην οποία παραδίδει τους δαίμονές του και αρχίζει να ζωγραφίζει, μένοντας για πάντα στην ιστορία.

Βιβλία

Lara Prescott: Όσα κρατήσαμε κρυφά

7:47:00 μ.μ.

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο κατ' εμέ, είναι ένα κρυμμένο διαμάντι. Από αυτά που  ξετυλίγονται σταδιακά και αφήνουν τη μαγεία τους ανεξίτηλη.

Το ξεκίνησα όντως με χαμηλές προσδοκίες και δεν γνώριζα ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι είχα να κάνω με δύο ιστορίες που ουσιαστικά ήταν συνδεδεμένες. Από τη μια ο Μπόρις Πάστερνακ με το "Δόκτωρ Ζιβάγκο", την ιστορία του και την ερωτική του ζωή. Και από την άλλη οι δαχτυλογράφοι και τα κρυμμένα τους μυστικά. Τόσο καλογραμμένο και αξιόλογο βιβλίο. Θίγει ζητήματα ευαίσθητα, με έναν πολύ διακριτικό και όμορφο τρόπο. Δεν με προβλημάτισε τίποτα, αντίθετα με συγκίνησε η ιστορία τόσο της Όλγας, της ερωμένης του Πάστερνακ, όσο και της Ιρίνας. Μακάρι να μπορούσα να σας πω περισσότερα. Θα θαυμάσω, ωστόσο μόνο την δεξιοτεχνία της συγγραφέως, να συνδυάσει ιστορία και συναίσθημα με έναν δουλεμένο τρόπο που σέβεται και τα δύο αυτά μέρη. Εντυπωσιακό βιβλίο. Αξίζει την κάθε σελίδα του. 





Λίγα λόγια:

Κανείς δεν ρίχνει δεύτερη ματιά στις δακτυλογράφους.
Κανείς δεν ξέρει ότι δύο από αυτές διακινούν απόρρητες πληροφορίες.
Που αφορούν ένα βιβλίο, στο μέγεθος του βιβλίου που έχετε στα χέρια σας.
Στις σελίδες του κρύβεται μια ιστορία αγάπης που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και πόνος.
Και όπου υπάρχει πλεκτάνη υπάρχει και θανάσιμος κίνδυνος. 

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images

Ξεκίνησα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το πάθος μου για τα βιβλία και την συγγραφή. Μπορεί να γίνεται "χαμός" από διάφορα άρθρα τελείως άσχετα μεταξύ τους αλλά ο καθένας δεν έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του.