Βιβλία

Tana French: Σκοτεινός Κήπος

10:11:00 μ.μ.

  


 Επιτέλους το τελείωσα. Και λέω "επιτέλους" γιατί ήταν το μεγαλύτερο σε όγκο, βιβλίο που διάβασα όλο το 2020. Μου πήρε σχεδόν ένα μήνα, η αλήθεια είναι πως δεν το βαρέθηκα γιατί οι σκηνές άλλαζαν διαρκώς, όμως δεν είχε το κάτι συνταρακτικό για να σε κρατάει σε αγωνία. 

Πρόκειται για βιβλίο μυστηρίου. Έχω διαβάσει ξανά Tana French και είναι ιδιαίτερα αξιόλογη συγγραφέας, ωστόσο από το συγκεκριμένο, έλειπε κάτι. Ο πρωταγωνιστής, ο Τόμπι, λόγω μίας ληστείας που κόντεψε να τον σκοτώσει και της αρρώστιας του θείου του, αναγκάζεται να επιστρέψει στο Σπίτι του Κισσού, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Όμως, η ανακάλυψη ενός κρανίου στον κήπο, θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του για το οποίο δεν γνώριζε τελικά και τόσα πολλά πράγματα. Όντως οι αναμνήσεις ξετυλίγονται αργά και αρκετά ισορροπημένα και ίσως αυτό είναι και το στοιχείο που δεν άφησα το βιβλίο από τα χέρια μου. Συνεχώς θα μάθαινα κάτι καινούργιο για το παρελθόν είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο. Επίσης το Σπίτι του Κισσού, ως περιβάλλον ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Υπέροχες περιγραφές ενός σπιτιού αρκετά παλιού, που φιλοξένησε γενιές της οικογένειας του Τόμπι, που έχει μία αίσθηση πολυκαιρισμένου βιβλίου, βαριών επίπλων και κάτι πολύ ανάλαφρο και οικογενειακό. Η French, φροντίζει να προσθέσει και μία νότα μυστηρίου, ωστόσο κατ' εμέ είναι κάπως αδύναμη, καθώς το θέμα του κρανίου είναι ελάχιστα προβλέψιμο.

Εν τέλει, θα σας πρότεινα να το διαβάσετε, γιατί η French γνωρίζει να κρατά μία ροή, να βρίσκει πάντα λόγους που κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη της. Μπορεί το συγκεκριμένο να υστερεί στο θέμα του μυστηρίου, αλλά ο μεγάλος όγκος του, δεν υστερεί καθόλου σε ποιότητα.


Λίγα λόγια:

Ο Τόμπι ήταν ανέκαθεν τυχερός στη ζωή του. Ώσπου μια νύχτα όλα αλλάζουν. Μια βάναυση επίθεση τον αφήνει τραυματισμένο - δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Αναζητά καταφύγιο στο πατρικό του, ένα σπίτι γεμάτο όμορφες αναμνήσεις από τα καλοκαίρια του και τα εφηβικά πάρτι με τα ξαδέλφια του. Λίγο μετά την άφιξή του εκεί όμως, στη γέρικη φτελιά του κήπου θα βρεθεί κρυμμένο ένα κρανίο. Και καθώς ο κλοιός των αστυνομικών αρχίζει να σφίγγει γύρω από την οικογένειά του, ο Τόμπι θα αναγκαστεί να επανεξετάσει όσα γνωρίζει για τους αγαπημένους του, για το παρελθόν του και, τελικά, για τον ίδιο.

Για ποιες πράξεις είμαστε ικανοί, αν δεν γνωρίζουμε πια ούτε τον εαυτό μας; 

Βιβλία

Romy Hausmann: Καλό μου παιδί

10:55:00 μ.μ.


  Ένα ακόμα θρίλερ για αυτή τη χρονιά. Ίσως και το τελευταίο, από ότι φαίνεται. Δεν με απογοήτευσε καθόλου, αντίθετα με μπέρδεψε τόσο πολύ που μπορώ να πω ότι το χάρηκα. Με την έννοια του ότι έπρεπε να βάλω το μυαλό μου να σκεφτεί, να συνδέσει πρόσωπα, χρονολογίες, γεγονότα. Αν, σας πω γιατί, θα σας περιγράψω όλο το βιβλίο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε, είναι ότι πρόκειται για μία απαγωγή μίας φοιτήτριας που κράτησε δεκατέσσερα χρόνια. Έμενε σε μία καλύβα και ο απαγωγέας της είχε δημιουργήσει την τέλεια οικογένεια μαζί με τα παιδιά που είναι εκεί. 

Μετά από δεκατέσσερα χρόνια, η Γιασμίν, το επόμενο θύμα, δραπετεύει για πρώτη φορά. Από τότε ξεκινά ένα ανελέητο κυνήγι, καθώς ο απαγωγέας δεν είναι νεκρός, όπως νόμιζε.

Προσωπικά μου άρεσε πολύ που υπήρχαν στοιχεία ψυχολογίας. Ψυχολογική σκιαγράφηση των προσώπων και τον αντίκτυπο που έχει στο θύμα όλη αυτή η εμπειρία. Το συγκεκριμένο βιβλίο, ίσως δεν σας εκπλήξει από την άποψη του ποιος είναι ο απαγωγέας, όσο από το πως ξετυλίγεται η πλοκή και ύστερα ξαναμπλέκεται μέσα στο χρόνο. Αξίζει!


Λίγα λόγια:

ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ.
ΣΑΝ ΘΕΟΣ.
Μια καλύβα στο δάσος, χωρίς παράθυρα. Η ζωή της Λένας και των δύο παιδιών της ακολουθεί αυστηρούς κανόνες: γεύματα, τουαλέτα, μελέτη, όλα ακολουθούν ευλαβικά ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα. Ο πατέρας μεριμνά για την τροφή, τους προστατεύει από τους κινδύνους του έξω κόσμου και φροντίζει να έχουν πάντα τα παιδιά του μια μητέρα - όποιο κι αν είναι το κόστος.
Αλλά μια μέρα η μητέρα καταφέρνει να αποδράσει. Και τότε ξεκινάει ο πραγματικός εφιάλτης. Διότι πολλά δείχνουν ότι ο πατέρας θέλει πάση θυσία να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει. Η αστυνομία μαζί με την οικογένεια της Λένας προσπαθούν απεγνωσμένα να ενώσουν τα κομμάτια ενός παζλ που δεν φαίνεται να ταιριάζουν μεταξύ τους. Τι απ' όλα συμβαίνει πραγματικά και τι είναι προϊόν παράνοιας;

Βιβλία

Adam Kay: Χριστουγεννιάτικη Εφημερία

3:44:00 μ.μ.

 


 Είχα ανάγκη να διαβάσω ένα βιβλίο που να με βάζει στο εορταστικό κλίμα και φυσικά να με κάνει χαρούμενη. Τελικά, βρήκα κάποιο, το οποίο κάνει και τα δύο και το καλύτερο - με κάνει να γελάω. Ήταν απίστευτα ξεκαρδιστικό, με ένα χιούμορ, που σίγουρα θα το χαρακτήριζα έξυπνο και πνευματώδες.

Ο συγγραφέας είναι και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, που μας διηγείται τα Χριστούγεννα, τα οποία πέρασε στο νοσοκομείο καθώς είχε εφημερία. Τα περιστατικά είναι πολλά και αρκετά ενδιαφέροντα,  αν σκεφτείτε πως, ειδικά τις γιορτινές περιόδους συμβαίνουν διάφορα απρόοπτα. Δεν διστάζει να γράφει τα δικά του σχόλια, να εκφράζει την αγανάκτηση του, το καυστικό του χιούμορ αλλά και τη συμπόνια του σε ασθενείς που το χρειάζονται. Τρυφερό αλλά και χιουμοριστικό, καθημερινό αλλά και ιδιαίτερο, σίγουρα είναι ένα βιβλίο κάπως διαφορετικό από αυτά που έχουν θέμα τους τα Χριστούγεννα. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Όσοι έχουν φόβο με τα νοσοκομεία, δεν νομίζω να το νιώσουν τόσο με το συγκεκριμένο.

Λίγα λόγια:

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και στους δρόμους αντηχούν οι νότες του Jingle Bells, αλλά 1,4 εκατομμύρια υπάλληλοι του NHS πηγαίνουν για δουλειά. Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που θα αποτελέσει ιδανικό δώρο για όποιον έχει ποτέ πατήσει σε νοσοκομείο, ο Άνταμ Κέι επιστρέφει στα ημερολόγιά του για μια ξεκαρδιστική, τρομακτική και -μερικές φορές- σπαρακτική ματιά πίσω από την μπλε κουρτίνα.
Η Χριστουγεννιάτικη εφημερία είναι ένα ερωτικό γράμμα για όλους εκείνους που πέρασαν τις γιορτές τους στην πρώτη γραμμή -βγάζοντας παιδιά και στολίδια από τα διάφορα μέρη που πήγαν και σφηνώθηκαν- κατά την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Βιβλία

Kate Elizabeth Russell: Σκοτεινή μου Βανέσα

2:10:00 μ.μ.

 


Δεν ξέρω για εσάς, αλλά καθώς διάβασα αυτό το βιβλίο, ένιωθα όλο και περισσότερο άβολα. Συνεχώς με καταλάμβανε ένα αίσθημα ντροπής, αηδίας και ίσως κλειστοφοβίας. Δεν θέλω να σας προιδεάσω αρνητικά, γιατί είναι ένα εξαίρετο βιβλίο, ωστόσο είναι αρκετά ωμό και ρεαλιστικό. Εστιάζει στη τραυματική εμπειρία και πως αυτή διαχειρίζεται από το άτομο όπως και πολλά άλλα. 
Ένα από αυτά  τα "πολλά άλλα" , είναι ο μεταφεμινισμός του 2000, τα όρια ανάμεσα στην συναίνεση, στη σεξουαλική κακοποίηση και στη συνενοχή, όπως και το κίνημα #metoo. 

H Βανέσα είναι μαθήτρια ενός ιδιωτικού σχολείου, ώσπου φτάνει στο σημείο να συνάψει ερωτική σχέση με τον καθηγητή της. Η ιστορία αφηγείται εναλλάξ με το παρόν και το παρελθόν. Το παρελθόν είναι η δεκαπεντάχρονη Βανέσα και η αρχή μιας σχέσης που θα τη στιγμάτιζε ολοκληρωτικά. Το παρόν είναι η ενήλικη Βανέσα και το ξέσπασμα των γυναικών απέναντι στη σεξουαλική κακοποίηση. Όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη με εκείνη τη σχέση και εκείνο τον άνθρωπο και σταδιακά θα αποκαλύπτεται μπροστά της το πόσο την επηρέασε και την καθόρισε σε μία εφηβική ζωή, που θα έπρεπε να είναι αθώα και ανέμελη.

Ίσως δεν το περιέγραψα καλά, ωστόσο δεν έχει τόση σημασία, όση να το διαβάσετε και να προσπαθήσετε να το κατανοήσετε οι ίδιοι. Αρκετά καλογραμμένο, προσπαθώντας να διατηρήσει τις λεπτές γραμμές μίας γυναικείας προσωπικότητας τόσο στην εφηβεία της, όσο και στη ενήλικη ζωή της. Πιστεύω πως είναι αρκετά δύσκολο και βαθύ να αποτυπώσεις την ανθρώπινη συμπεριφορά σε τραυματικές καταστάσεις και όσο αυτό συνέβη στο βιβλίο, με έκανε να έχω συναισθήματα που θα τα χαρακτήριζα προβληματικά. Τα υπόλοιπα, στο βιβλίο.


Με λίγα λόγια:

ΕΙΧΕ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΣΑΝ ΤΕΡΑΣ.
Η Βανέσα Γουάι ήταν δεκαπέντε ετών όταν τα έφτιαξε με τον καθηγητή της των αγγλικών. Τώρα, στα τριάντα δύο της, κι ενώ το κίνημα του #MeToo ξεσκεπάζει το ένα μετά το άλλο τα σεξουαλικά εγκλήματα πανίσχυρων ανδρών, μια άλλη παλιά μαθήτρια του Τζέικομπ Στρέιν τον κατηγορεί για σεξουαλική κακοποίηση. Η Βανέσα ακούει συγκλονισμένη το νέο. Πιστεύει ακόμη πως η δική της σχέση με τον Στρέιν δεν ήταν κακοποίηση, αλλά έρωτας. Είναι σίγουρη γι' αυτό. Μπορεί τώρα να απορρίψει την πρώτη της αγάπη χωρίς να απορρίψει τον ίδιο τον έφηβο εαυτό της; Να δεχτεί πως ο άντρας που την καθόρισε ήταν κάτι άλλο από αυτό που πίστευε ως τώρα; Και πως ίσως η ίδια δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, αλλά ένα από τα πολλά θύματά του;
Ένα προκλητικό, εθιστικό βιβλίο για τη μνήμη και το τραύμα, την έξαψη της εφηβείας και τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στη συναίνεση, τη συνενοχή και τη θυματοποίηση.

Βιβλία

Alice Clark-Platts: Τα κορίτσια των λουλουδιών

9:35:00 μ.μ.


  Ανατριχιαστικό. Αυτό θα δηλώσω. Το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκίνησε πολύ απλά, σχεδόν μονότονα θα έλεγα. Σε κάποιο σημείο άρχισε να μου φαίνεται ανιαρό, αλλά εκεί που έλεγα ότι θα το αφήσω υπήρχαν μικρά κεφάλαια που παρουσίαζαν στιγμές του παρελθόντος και παραήταν περίεργες για να μην προχωρήσω λίγο ακόμα για να βρω μια εξήγηση. Εν τέλει, ήταν σχεδόν διεστραμμένο.

Η υπόθεση έχει να κάνει με δύο αδερφές. Η μία καταλήγει στη φυλακή να πληρώνει για μια δολοφονία ήδη από τα δέκα της χρόνια. Η άλλη στιγματίζεται και ζει τη ζωή της, έχοντας αλλάξει ταυτότητα. Εκεί που όλα, βαίνουν καλώς μια εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, φέρνει το παρελθόν, ξανά στην επιφάνεια. Οι δύο αδερφές συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο και σίγουρα πολλά πράγματα παραμένουν κρυμμένα. 

Αν το βαρεθείτε, απλά συνεχίστε το. Πραγματικά στο τέλος, όλα παρουσιάζονται με ένα τρόπο τόσο φυσιολογικό, σαν να γράφεται ένα παραμύθι αλλά πρόκειται για ένα ψυχολογικό παιχνίδι. Το τέλος του δεν αφήνει ερωτηματικά αλλά σίγουρα μια αίσθηση αδικίας και ίσως... ανατριχίλας. Κατά τ' άλλα είναι καλογραμμένο, με έμφαση στις στιγμές όπου η συγγραφέας παρουσιάζει κάποια προφανή γεγονότα με ένα τρόπο που σε βάζει να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που βλέπεις. 


Λίγα λόγια:

"Σου αρέσουν οι καραμελίτσες;" είπε η Λόρελ. "Έχω να σου δώσω αν θέλεις".
Η Ρόζι ένιωσε το πάνω χείλος της να μυρμηγκιάζει.
Δεν είπε όμως τίποτα. Περίμενε.
Το κοριτσάκι αναδεύτηκε στη θέση του στο μπροστινό μέρος του αλόγου. Φορούσε μια κίτρινη μπλούζα με μια μαργαρίτα. Γαλάζιο σορτσάκι. Είχε ένα πιαστράκι στα μαλλιά, ροζ και αστραφτερό. Η Ρόζι άπλωσε το χέρι της να το αγγίξει. Ήταν πανέμορφο.
Όπως και τα χρυσά μαλλιά του κοριτσιού.
Η Λόρελ και η Ρόζι. Τα Κορίτσια των Λουλουδιών. Έτσι τις βάφτισαν οι δημοσιογράφοι. Είπαν πως πήραν το μικρότερο παιδάκι για να παίζουν. Δεν ήθελαν να του κάνουν κακό. Η μία καταδικάστηκε για φόνο. Η άλλη συνέχισε τη ζωή της με άλλο όνομα. Τώρα, δεκαεννιά χρόνια μετά, ένα άλλο παιδί εξαφανίζεται. Και τα Κορίτσια των Λουλουδιών θα ξαναγίνουν πρωτοσέλιδο.
Κανένας δεν ξέχασε ποτέ την ιστορία τους.
Τώρα δε θα μπορέσετε να την ξεχάσετε ούτε εσείς.

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images

Ξεκίνησα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το πάθος μου για τα βιβλία και την συγγραφή. Μπορεί να γίνεται "χαμός" από διάφορα άρθρα τελείως άσχετα μεταξύ τους αλλά ο καθένας δεν έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του.