Clare Mackintosh: Μετά το Τέλος

6:30:00 μ.μ.

 


 Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση το συγκεκριμένο βιβλίο να έχει αυτό το περιεχόμενο. Σίγουρα, βαθύ, ιδιαίτερο θέμα για το οποίο δύσκολα ανοίγεις συζήτηση πόσο μάλλον το διαβάζεις. Πρόκειται, λοιπόν για τον παιδικό καρκίνο και συγκεκριμένα για μυελοβλαστωμα σε ένα δίχρονο αγοράκι, τον Ντίλαν και το ταξίδι που ξεκινάνε οι νέοι γονείς του. Ξεκινάω, λοιπόν να διαβάζω πιστεύοντας πως πρόκειται για την ιστορία του μικρού Ντίλαν και πως ξεπέρασε τον καρκίνο. Ωστόσο, το βιβλίο θέλει αλλού να στρέψει την προσοχή του αναγνώστη και αυτό το "άλλου" είναι οι γονείς, η σχέση τους και πως το αντιμετωπίζουν όλο αυτό. Στην αρχή αναρωτιουνται και μετανιωνουν συχνά για στιγμές που δεν έζησαν με το αγοράκι τους. Δείχνουν την κούραση τους, τόσο ψυχική όσο και σωματικη. Το πως επηρεάζει τη δική τους σχέση και το πως ακόμα και οι γονείς δεν είναι άτρωτοι και δυνατοι. Εν τέλει όταν ο Ντίλαν χειροτερεύει, οι γονείς πρέπει να πάρουν μια απόφαση που επηρεάζει τόσο το μέλλον του αγοριού όσο και το δικό τους. Ουσιαστικά τίποτα πλέον δεν θα είναι ίδιο. Και εκεί η ιστορία αρχίζει και αλλάζει. Εκεί είναι που με απορροφάει τελείως και προσπαθούσα έστω στο ελάχιστο να νιώσω την οδύνη και τον πόνο του να έχεις βαριά άρρωστο το παιδί σου. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και σίγουρα, δεν είναι από τα βιβλία που διαβάζει ο καθένας, ειδικά αν είσαι γονέας. Ωστόσο ήταν εντυπωσιακό, καλογραμμένο και με μια έντονη συναισθηματική χροιά που από παθητικό αναγνώστη σε έκανε ένα ενεργητικό πρόσωπο, έναν θεατή, ακροατή ίσως και συνοδοιπόρο. Φυσικά και σας προτείνω να το διαβάσετε. Θα σας διδάξει πολλά χωρίς να το καταλάβετε. Όχι μόνο αν είστε γονείς και πως να φερθειτε ή το οτιδήποτε. Αλλά πάνω από όλα πως να είστε μαζί, πως να αγαπάτε και να ζείτε πάντα το παρόν.


Λίγα λόγια:

 Μαξ και η Πιπ είναι ένα πολύ δεμένο ζευγάρι. Τίποτα δεν μπορεί να τους κλονίσει. Όταν όμως ο γιος τους αρρωστήσει, θα κληθούν να πάρουν μια μοιραία απόφαση: η ζωή του παιδιού τους βρίσκεται στα χέρια τους. Για πρώτη φορά, ο Μαξ και η Πιπ αδυνατούν να συμφωνήσουν. Ο καθένας τους θέλει ένα διαφορετικό μέλλον για τον γιο τους. Και αν μπορούσαν να γίνουν και τα δύο;

Βιβλία

Annette Hess: Η διερμηνέας

7:49:00 μ.μ.

 


Θέλω να πω, πως έχω διαβάσει άλλα δύο βιβλία σχετικά με το Ολοκαύτωμα, το Άουσβιτς και ό,τι συνέβη εκεί. Το συγκεκριμένο ίσως ήταν το πιο ταραχώδες "ήσυχο", αν μπορεί έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβει κάποιος τι εννοώ. Τα προηγούμενα δύο συνέβησαν κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ενώ η Διερμηνέας αφορά τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια της δίκης των κατηγορουμένων. Μία δίκη που από ότι φαίνεται διήρκεσε πολύ και σίγουρα άφησε σημάδια και σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τίποτα για το Ολοκαύτωμα και έτυχε να είναι μέλη του δικαστηρίου.

Πρωταγωνίστρια είναι η Εύα, μία νεαρή Γερμαρνίδα που εργάζεται ως μεταφράστρια και ζει με τους γονείς της. Διαβάζοντας το, θα δείτε πως οι περιγραφές δεν περιορίζονται μόνο στην Εύα, αλλά και στα άλλα μέλη της οικογένειας της, καθώς και τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα τους. Είναι μία πολύ ζεστή και πρόσχαρη οικογένεια, ίσως η ιδανική θα έλεγε κάποιος, με τη πρώτη ματιά. Όταν η Εύα κλήθηκε ως διερμηνέας στη δίκη των κατηγορούμενων για τα γεγονότα του Άουσβιτς και ό,τι συνέβαινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια της, θα μπορούσα να πω, και να αποκαλύπτονται αλήθειες διόλου ευχάριστες. Η διαδικασία αυτή και το πως περιγράφεται από τη συγγραφέα είναι εξαιρετικά "ήσυχη" για μία ακόμη φορά. Σιωπή, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πόνος που περιγράφεται απλά με εκφράσεις. Ένα βιβλίο που δείχνει, ουσιαστικά τις επιπτώσεις των κακουχιών και των βασανιστηρίων σε άτομα που ήταν και δράστες και ηθικοί αυτουργοί.

Έτσι και η Εύα μέσα από τη δίκη, ανακαλύπτει τον εαυτό της, κλονίζεται από τα μυστικά της οικογένειας της και ζει πλέον έχοντας συνείδηση όλων των δυσάρεστων γεγονότων αλλά και του αντίκτυπου της δίκης στην οποία συμμετείχε. Προφανώς, πολύ ενδιαφέρον, καλογραμμένο και αξιόλογο βιβλίο. Εκτός των άλλων μου κίνησε την περιέργεια για να ακούσω τις 400 ώρες ηχογραφημένου υλικού από τη δίκη.


Λίγα λόγια:

"Και σε περίπτωση που δεχτείτε, αρχίστε να μαθαίνετε και το αναγκαίο λεξιλόγιο".
"Τι εννοείτε; Στρατιωτική ορολογία;"
"Όλες τις πιθανές λέξεις για το πώς μπορεί κανείς να σκοτώσει έναν άνθρωπο".
Η νεαρή Εύα Μπρουνς ζει μια ανέμελη ζωή στη Φρανκφούρτη του 1963. Ο πόλεμος είναι μια θολή παιδική ανάμνηση, η ταβέρνα του πατέρα της πηγαίνει καλά, και ο Γίργκεν, ο πλούσιος φίλος της, ετοιμάζεται να της κάνει πρόταση γάμου.
Όλα, όμως, ανατρέπονται όταν προσλαμβάνεται ως διερμηνέας σε μια δίκη για εγκλήματα πολέμου, όπου και γνωρίζει τον Ντέιβιντ Μίλερ, έναν μαχητικό και αινιγματικό Καναδό δικηγόρο. Μεταφράζοντας τις καταθέσεις, η Εύα έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το τρομερό παρελθόν της πατρίδας της. Και αρχίζει να αναρωτιέται. Γιατί οι δικοί της αντιδρούν τόσο στη συμμετοχή της στη διαδικασία; Γιατί δε μιλούν ποτέ για το τι έκαναν στον πόλεμο;
Καθώς η "Δεύτερη Δίκη του Άουσβιτς", όπως θα μείνει στην Ιστορία, συγκλονίζει μια ολόκληρη χώρα, η Εύα δεν μπορεί πια να είναι απλώς η καλή κόρη που ετοιμάζεται να γίνει καλή σύζυγος. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις έτοιμες αλήθειες και σε αυτό που της λέει η συνείδησή της. Ανάμεσα στη συλλογική λήθη και στην προσωπική ευθύνη - και, τελικά, ανάμεσα στο μίσος και στην αγάπη.
Έως πού θα έφτανες για την αλήθεια;

Βιβλία

Μαθήματα ζωής από τη γάτα και τον σκύλο μου

5:12:00 μ.μ.

 


Μην σας μπερδεύει ο τίτλος. Όντως, πρόκειται για δύο βιβλία εικονογραφημένα από τον Έμα Μπλοκ και τον Τζέιμι Σέλμαν. Μικρά στο μέγεθος, παιχνιδιάρικα. Θυμίζουν παιδικά βιβλία και σίγουρα θα ήταν μία θαυμάσια ιδέα για παιδικό δώρο. Ωστόσο περιέχουν μικρές φράσεις, μεγάλης σημασίας για τη ζωή και την καθημερινότητά μας. 


Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να διαβάσω μία μικρή ιστορία που με αφορμή, τη γάτα και το σκύλο αντίστοιχα, θα δώσουν κάποιες μικρές συμβουλές. Όμως ανοίγοντας τα βιβλία είδα υπέροχες εικόνες, σχεδιασμένες από τους εικονογράφους που προανέφερα με φράσεις όπως "Δώσε χρόνο στον εαυτό σου" κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι, πως μου φάνηκε πολύ τρυφερό και χρήσιμο. Κάποιος μπορεί να το δει ως κάτι πιο απλό, ωστόσο εγώ σκέφτηκα πως θα μπορούσε να γίνει κάτι σαν "η φράση της ημέρας", μόλις ξυπνήσω το πρωί. Το ανοίγω σε μία τυχαία σελίδα και πάντα έχω κάτι καινούργιο να θυμηθώ ή να μάθω είτε για τη συμπεριφορά μου, για το πως πρέπει εγώ να νιώθω καλά και ύστερα για τους φίλους και τον κόσμο γενικά.

Οπότε πιστεύω πως κάτι τέτοια μικρά βιβλιαράκια, πρέπει να τα δίνεται το προσωπικό σας τόνο χρήσης, αν θα μπορούσα ποτέ να το πω αυτό. Ως ένα ημερολόγιο, έναν ενθαρριντή, έναν μικρό και fun life coach.


Βιβλία

Η βιβλιοφιλική μου καρδιά αγάπησε το Little Big House

1:13:00 μ.μ.

  


Θα μιλήσουμε για ένα απόγευμα καθημερινής, κάπως συννεφιασμένο, κάπως μουντό, γενικά κάπως. Έκανα ένα περίπατο στα σοκάκια της Άνω Πόλης (μιλάμε πάντα για Θεσσαλονίκη) αν και ήξερα που πήγαινα. Εκεί μέσα λοιπόν, που βρίσκεις θησαυρούς όσον αφορά τα σπίτια και την αρχιτεκτονική τους, υπάρχει ένα community project, όπως αποκαλείται που ουσιαστικά είναι ένα διώροφο απίστευτα funky σπίτι που σερβίρει ποτά καφέδες και κέικς. Ουσιαστικά μια καφετέρεια, working space και εκτός των άλλων προσφέρει και διαμονή. Κατεβαίνω, επομένως, στα σοκάκια και συγκεκριμένα σταματώ στην οδό Ανδοκίδου στον αριθμό 24. Τραβάω πρώτα μια φωτογραφία με την απίστευτα όμορφη είσοδο, ακούγοντας τις σιγανες ομιλίες των επισκεπτών από την ταράτσα του σπιτιού. 



Μπαίνω από την είσοδο στα αριστερά μου, όπου υπάρχουν τραπέζια για διάβασμα, εργασίες και οτιδήποτε απαιτεί ησυχία. Ύστερα από εκεί, μπορείς να μπεις στο εσωτερικό για τους κρύους μήνες ή να ανέβεις στη ταράτσα κάτω από τα πολλών ειδών φωτάκια και να απολαύσεις το ποτό σου ή το brunch. Προσωπικά, επέλεξα μια σπιτική λεμονάδα με μαστίχα που μου άρεσε πάρα πολύ. Ύστερα τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μέρος αλλα και το βιβλίο μου μέσα σε αυτό που ταίριαξε κατευθείαν με την αισθητική του. Την επόμενη φορά σίγουρα θα έρθω για brunch και θα φέρω και κάτι να διαβάσω.



Βιβλία

Δημήτρης Σίμος: Σώσε με

3:51:00 μ.μ.


  Έχω καιρό να γράψω για βιβλίο, γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα. Η αλήθεια είναι, πως δεν προτιμώ Έλληνες συγγραφείς, γιατί απλούστατα, δεν διάβασα κάτι, το οποίο με ικανοποίησε. Ωστόσο το αστυνομικό μυθιστόρημα (και θρίλερ, ίσως) του Δημήτρη Σίμου, ήταν από τα must read αυτού του καλοκαιριού και βρέθηκε στα χέρια μου. Ως γνωστόν, εγώ αγαπώ το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος και από τη στιγμή που το "Σώσε με" μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ξεκίνησα να το διαβάζω, έχοντας πάντα τις επιφυλάξεις μου λόγω του παραπάνω που ανέφερα.

Η αρχή του ήταν πολύ καλή. Ένα απόσπασμα από τη μέση, ίσως και το τέλος του βιβλίου, χωρίς καθόλου εξηγήσεις, ονόματα προσώπων ή οποιαδήποτε πληροφορία, πάντα τραβά τον αναγνώστη. Η συνέχεια, ήταν εξίσου καλή. Ήταν μεγάλο πλεονέκτημα, το γεγονός πως ο συγγραφέας σε κάθε του σελίδα είχε κάτι να αποκαλύψει ή σχεδόν πάντα να πετάξει κάποιο υπονοούμενο, ένα μυστικό του παρελθόντος, σκόρπιες λέξεις που δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα, παρά μόνο αν συνεχίσεις να διαβάσεις. Τρεις αδερφές που συγκεντρώθηκαν ξανά στο Κρυφό, το χωριό τους και οι μνήμες αρχίζουν να επιστρέφουν ολοζώντανες πόσο μάλλον όταν η μικρότερη εξαφανίζεται. 

Δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να το βαρέθηκα. Σίγουρα καλογραμμένο, απλό αλλά με ροή και ενδιαφέρον. Σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγεται αργά και βασανιστικά και εκεί που νομίζει ο αναγνώστης πως βρήκε τον δολοφόνο, τελικά κάνει μεγάλο λάθος. Μπορώ να πω πως ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα, μέσα στο καλοκαίρι και είναι σημαντικό καθώς το συγκεκριμένο είχε να αναμετρηθεί με το γούστο μου στα αστυνομικό λογοτεχνικό είδος. Τέλος να επισημάνω πως ήταν μία φρέσκια επιλογή, σύγχρονη τελείως διαφορετική από ανάλογα βιβλία Ελλήνων που προτιμούν να γράφουν σε παρελθοντικό χρόνο. 

Να το διαβάσετε!


Λίγα λόγια:

Με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, η Νικόλ Πομάνου, μια νεαρή καλλιτέχνις ξυλογλυπτικής, επισκέπτεται το χωριό της, το Κρυφό, για να συναντήσει τη μητέρα και τις δυο αδελφές της.
Η μικρότερη αδελφή της δεν εμφανίζεται στο καθορισμένο ραντεβού. Η εξαφάνισή της θα δοκιμάσει τους δεσμούς της οικογένειας. Για να τη σώσουν, πρέπει να αντιμετωπίσουν τα μυστικά που τόσα χρόνια έκρυβαν στο Δάσος των Μανιταριών.
Την ίδια στιγμή, στον υγρότοπο του Εθνικού Πάρκου Θράκης, η αστυνόμος Λουκίδη ανακαλύπτει το παραμορφωμένο πτώμα μιας γυναίκας...
Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ αστυνομικής πλοκής που υπόσχεται να σας κόψει την ανάσα, βυθίζοντάς σας σε μια ιστορία ενοχής.

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images

Ξεκίνησα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το πάθος μου για τα βιβλία και την συγγραφή. Μπορεί να γίνεται "χαμός" από διάφορα άρθρα τελείως άσχετα μεταξύ τους αλλά ο καθένας δεν έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του.