Του "σήμερα''

Η εμπειρία μου ως εθελόντρια του TedxAUTH

3:48:00 μ.μ.

 Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που πάντα θες να τις θυμάσαι και στην ουσία δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Και αυτό διότι μένουν στην μνήμη σου ασυνείδητα και σε καθορίζουν ως άνθρωπο ακόμα και με μια λεπτομέρεια. Όχι, αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με βιβλίο, αλλά με τον εθελοντισμό σε μια μεγάλη πανεπιστήμιακη στην ουσία διοργάνωση.
 Ίσως κάποιοι να γνωρίζετε τα Ted, ομιλίες στο εξωτερικό (επί πληρωμή) για την αρχή, τις εμπειρίες του κάθε ομιλητή και πως μπορεί να παρακίνησει το κοινό μέσω της δικής του πορείας. Είναι πολλά πάραπανω από όσα σας λέω τώρα για να τα περιγράψω, οπότε ψάξτε το αν θέλετε. Εγώ λοιπόν, συμμετείχα ως εθελόντρια στο blog του TEDxAUTH. Στα Tedx οι ομιλητές έρχονται χωρίς πληρωμή για να μιλήσουν για τον ίδιο σκοπό που έρχονται και στα Ted.
 Η αλήθεια είναι πως στην αρχή, πίστευα πως απλά θα αρθρογραφω στο blog. Ωστόσο μόνο όταν ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το μεγάλο event κατάλαβα πως είμαι μέρος κάτι πολύ σημαντικού και αξιόλογου γεγονότος.
 Ομολογώ πως ήταν εξουθενωτικό, ιδιαίτερα αν ως blogger είσαι για ένα δωδεκαωρο μπροστά από έναν υπολογιστή και γράφεις ταυτόχρονα με τις ομιλίες. Ομως, κατάφερα να γνωρίσω τόσους αξιόλογους άνθρωπους που ήταν μέρος του προγράμματος για να μην μιλήσω για τους εθελοντές και την ομαδα των "blogατζίδων", όπως ονομαζόμασταν.
 Είδα από κοντά και φωτογραφήθηκα με τον πάρα ολυμπιονίκη, Στέλιο Μαλακόπουλο, έναν από τους καλύτερους και συγκινητικους ομιλητές μας, κατά τη γνώμη μου. Ίσως ο μόνος που συγκίνησε τόσο πολύ με την ιστορία του. Πραγματικά θαύμασα τη δύναμη και το σθένος του, τον αγώνα που έκανε.
 Θα ήθελα μέσα σε όλα αυτά να προσθέσω και την επίσημη γνωριμία μου με τον Πυθαγόρα Ελευθεριάδη από την ελληνική κοινότητα του bookstagram, που ήταν θεατής και μέχρι τότε δεν κατάφερα να τον γνωρίσω από κοντά. Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ που εκτός από τους ομιλητές και οι θεατές ήταν άτομα που ήξερα μέσω των social media και έκαναν υπέροχη δουλειά.
 Τέλος, είμαι ευγνώμων για την ομάδα, στην οποία ανήκα και δεθήκαμε μέσω των συχνών μας συναντήσεων και της σκληρής μας δουλειάς. Η υπεύθυνη του blog, Ειρήνη Αθανασοπούλου, την οποία είχα την τύχη να γνωρίζω πάλι από το bookstagram πριν με επιλέξει για το blog, ήταν καταπληκτική. Μια φιλία και συνεργασία που επίσης δεν θα κοιτάξω. Είμαι πραγματικά ευγνώμων και χαρούμενη για όσα έζησα!

Βιβλία

J. P. Delaney: Το προηγούμενο κορίτσι.

8:17:00 μ.μ.

  Συνεχίζουμε δυναμικά με τα αστυνομικά/ψυχολογικά θρίλερ που μου έχουν πάρει την καρδιά. Έτσι, είχα βάλει εδώ και καιρό στο μάτι το βιβλίο "το προηγούμενο κορίτσι" και τελικά κατάφερα να το διαβάσω πρόσφατα.
 Από τον τίτλο δεν μπορείς να καταλαβεις καθόλου περί τίνος πρόκειται. Ακόμα το περίεργο είναι πως ούτε και από την περίληψη στο οπισθόφυλλο γίνοταν κάτι. Και όμως το βιβλίο είχε, κατ'εμε να δώσει πολλά.
 Πρόκειται για ένα ενοίκιαζομενο σπίτι πολύ διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα και με πολύ ιδιαίτερο αρχιτέκτονα. Παρακολουθούμε, λοιπόν, τις δύο ενοικιάστριες του, την Τζέιν και την Έμα να ζουν μέσα σε αυτό μετά τις άσχημες προσωπικές εμπειρίες που είχανε και τη σχέση τους με τον Εντουαρντ, τον αρχιτέκτονα.
 Δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η εναλλαγή των προσώπων, δηλαδή σε ένα κεφάλαιο έχουμε την πλευρά της Τζέιν και στο επόμενο αυτήν της Έμα. Έχω γράψει αρκετές φορές πως στις περισσότερες περιπτώσεις ένα βιβλίο, γίνεται αρκετά ενδιαφέρον όταν υπάρχουν διαφορετικές οπτικές. Επίσης οι χαρακτήρες τόσο των δύο γυναικών όσο και του Εντουαρντ είναι πολύ ιδιαίτεροι. Κυρίως θα πω του Έντουαρτ γιατί οι δύο κοπέλες ως βασικό μοτίβο έχουν την ευαισθησία και ανασφάλεια τους λόγω κάποιων γεγονότων. Ωστόσο ο Έντουαρτ είναι ένα είδος τελειομανούς ανθρώπου και το πως η συγγραφέας πλέκει την προσωπικότητα του σε συνδυασμό με το σπίτι που δημιούργησε είναι εντυπωσιακή. 
 Ο ένοχος της όλης υπόθεσης δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση από την αρχή. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής απογοητεύτηκα ελαφρώς από το ποιος είναι, ωστόσο δεν ήταν και καθόλου το αναμενόμενο. Γενικά οι γνώμες για το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πως σου δίνει την εντύπωση ότι θα είναι συναρπαστικό, γεμάτο μυστήριο και αγωνία, όμως εν τέλει είναι μέτριο. Προσωπικά, δεν είναι από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ που διάβασα αλλά διεκδικεί μία πολύ καλή θέση.

Λίγα λόγια:
Παρακαλώ, κάνε μια λίστα με οτιδήποτε θεωρείς βασικό στη ζωή σου.

Το ζητούμενο της αγγελίας φαίνεται παράξενο, ίσως και αδιάκριτο· και για τις δύο γυναίκες που θα απαντήσουν οι συνέπειες θα είναι ολέθριες. 

ΕΜΑ 

Προσπαθώντας να ξεπεράσει μια τραυματική διάρρηξη, η Έμα μετακομίζει στο διαμέρισμα στον Αριθμό Ένα της Οδού Φόλγκεϊτ, ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό μοντέρνο αριστούργημα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κανόνες. Ο αινιγματικός αρχιτέκτονας που το σχεδίασε έχει τον απόλυτο έλεγχο: δεν επιτρέπονται βιβλία, διακοσμητικά μαξιλάρια, φωτογραφίες ή οποιοδήποτε προσωπικό αντικείμενο. Ο χώρος έχει στόχο να μεταμορφώσει τον ένοικο – και όντως το κάνει. 

ΤΖΕΪΝ 


Έπειτα από μια προσωπική τραγωδία, η Τζέιν χρειάζεται μια νέα αρχή. Όταν βρίσκει το διαμέρισμα στον Αριθμό Ένα της Οδού Φόλγκεϊτ, το ερωτεύεται ακαριαία – όπως και τον σαγηνευτικό δημιουργό του. Αφού μετακομίζει, η Τζέιν σύντομα μαθαίνει για τον πρόωρο χαμό της προηγούμενης ενοίκου, μιας κοπέλας παρόμοιας ηλικίας και εμφάνισης με την ίδια. Καθώς προσπαθεί να βρει την αλήθεια, άθελά της ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια και βιώνει τις ίδιες εμπειρίες με το προηγούμενο κορίτσι. 

Βιβλία

Yusra Mardini: Πεταλούδα

9:23:00 μ.μ.

 Είχα διαβάσει πριν καιρό μία συνέντευξη της Σύριας Yusra Mardini, στην εφημερίδα. Μία νεαρή πρόσφυγας να κατακτά τους Ολυμπιακούς δεν είναι κάτι που βλέπεις καθημερινά, πόσο μάλλον στις μέρες μας. 
 Πρόσφατα ανακάλυψα πως έχει κυκλοφορήσει βιβλίο με την ιστορία της, οπότε δεν είχα παρά να την μάθω. Με το προσφυγικό να έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, νομίζω πως το συγκεκριμένο βιβλίο σε βάζει ακόμα πιο βαθιά. Αυτό που ξεχωρίζει είναι πως, εδώ δεν έχεις να κάνεις με έναν απλό πρόσφυγα, αλλά με την ιστορία μίας νεαρής κοπέλας που αγαπά την κολύμβηση, είναι ταλαντούχα και πάνω από όλα τόσο δυναμική που κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε.
 Η ιστορία ξεκινάει με τη πρώτη επαφή της Yusra και της αδερφής της Sarah, στη πισίνα κάτω από την επίβλεψη του προπονητή πατέρα τους. Ο ίδιος ήταν παθιασμένος με το άθλημα και ήθελε πάση θυσία, οι κόρες του να ξεχωρίσουν. Αν και οι μεθόδους του ήταν κάπως ακραίες, σε όλο το βιβλίο δεν σταμάτησε να τις υποστηρίζει και ιδιαίτερα την Yusra. 
 Δεν θα ήθελα να αναφέρω πολλά, διότι το ίδιο το βιβλίο έχει να σας πει μία ολόκληρη ιστορία. Σε πολλά σημεία συγκινήθηκα και σε άλλα θύμωσα. Όντως θα σας προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα, όμως ένα είναι σίγουρο, αυτό το κορίτσι δεν έπαψε ποτέ να παλεύει και όπως λέμε "δεν σήκωσε μύγα στο σπαθί της".

Λίγα λόγια:
Μια αληθινή ιστορία που εµπνέει και συγκινεί• το επικίνδυνο ταξίδι µιας έφηβης προσφυγοπούλας προς τη σωτηρία• ο αγώνας ενός κοριτσιού να διεκδικήσει το δικαίωµά του στο όνειρο.

Βουτάω στα νερά που λαµπυρίζουν.

«Γιουσρά! Μα τι κάνεις εκεί;»

Βουτάω µέσα στα κύµατα, χωρίς να δώσω σηµασία στην αδερφή µου. Το πέλαγος µουγκρίζει πάνω από το σταθερό χτύπηµα του σφυγµού µου. Νιώθω το σωσίβιο να ανεβαίνει προς τα πάνω στο στήθος µου και βγαίνω στην επιφάνεια. Από τη βάρκα φτάνουν στα αυτιά µου προσευχές απόγνωσης.

Το κύµα κυλάει και ξαναφουσκώνει. Οι ριπές του νερού κοπανάνε το κεφάλι µου στα πλαϊνά της βάρκας. Το αλµυρό νερό µού τσούζει τα µάτια, γεµίζει το στόµα και τη µύτη µου. Ο αέρας κάνει τα µαλλιά µου µαστίγια γύρω από το κεφάλι µου. Η παγωνιά τρυπώνει στο σώµα µου, ξεκινώντας από τα πέλµατα και τις γάµπες και φτάνοντας ως τους µηρούς. Νιώθω τα πόδια µου να συσπώνται ανεξέλεγκτα.

«Γιουσρά! Ανέβα πάλι στη βάρκα».
Αρπάζοµαι πιο σφιχτά από το σκοινί. Δεν πρόκειται ν’ αφήσω την αδερφή µου µόνη της σ’ αυτό. Κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει όσο είµαστε εµείς εδώ. Είµαστε Μαρντίνι εµείς. Και κολυµπάµε.


Η Σύρια Yusra Mardini, η νεότερη σήµερα πρέσβειρα καλής θέλησης της Ύπατης Αρµοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, που αγωνίστηκε µε την οµάδα των προσφύγων στους Ολυµπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας το 2016, καταγράφει την προσωπική της µαρτυρία από τους βοµβαρδισµένους δρόµους της Συρίας µέχρι τις πισίνες του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Σε πρώτο πρόσωπο παρακολουθούµε την αφήγηση της διαδροµής και των δυσκολιών µιας επίδοξης κολυµβήτριας, αλλά κυρίως ενός κοριτσιού που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του εξαιτίας του πολέµου µε τη λέξη «πρόσφυγας» στην πλάτη του. Το βιβλίο όµως δεν περιορίζεται στην περιγραφή του τρόµου και της απόγνωσης του πρόσφυγα• είναι πάνω απ’ όλα ένας ύµνος στους δεσµούς φιλίας που δηµιουργήθηκαν σε αυτή τη δύσκολη πορεία, στη δύναµη της θέλησης και του ανθρώπινου πνεύµατος αλλά και στην επιµονή της Mardini να κάνει, παρ’ όλες τις αντιξοότητες, το παιδικό της όνειρο πραγµατικότητα, να αγωνιστεί στους Ολυµπιακούς.

Βιβλία

Yrsa Sigurdardottir: Το μήνυμα

4:38:00 μ.μ.


Έφτασε ήδη Φεβρουάριος και εγώ έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο. Όμως δεν πτοούμαι. Αυτά που διαβάσω είναι λίγα και καλά. 
 Τελευταία το έριξα στο αστυνομικό θρίλερ, γιατί έχω διάθεση για λίγο μυστήριο, σκοτεινές υποθέσεις και φυσικά ιστορίες που έχουν σχέση με κατά συρροή δολοφόνους ή ψυχολογία μέσω αυτών. Οπότε και κατέληξα στο ''Το μήνυμα'' της Ιρλανδής Yrsa Sigurdardottir. 
 Αρκετά ιδιαίτερο βιβλίο από αυτά που μπορούν να διαβάσουν και οι πιο ''ευαίσθητοι''. Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε στην αρχή. Εν τέλει με άφησε με το στόμα ανοικτό και αποφάσισα να το βάλω στη κατηγορία για σκληρούς του είδους. Οι σκηνές βίας και των πτωμάτων είναι αρκετά συγκαλυμένες και κάνει πολύ σωστά, γιατί ο τρόπος δολοφονίας τους είναι αποκρουστικός. Μιλάμε για καθαρό μίσος και εκδίκηση του δολοφόνου τον οποίο δεν θα βρείτε εύκολα, μα δεν θα σας κάνει και ιδιαίτερη εντύπωση η αποκάλυψη του.
 Προσωπικά μου άρεσαν οι χαρακτήρες, για τους οποίους αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι του βιβλίου. Ειδικά για τους δύο πρωταγωνιστές τον Χούλνταρ και τη Φρέιγια που μαθαίνουμε πολλά για τις ζωές τους, την προσωπικότητά τους, τις σχέσεις τους με τρόπο που δεν σε κάνει να βαρεθείς το βιβλίο. 
 Θα έλεγα πως περισσότερο έχει σχέση με ψυχολογικό θρίλερ παρά με αστυνομικό. Και μέχρι τώρα έχω εκπλαγεί από τα λιγοστά του είδους που έχω διαβάσει, διότι μέχρι και την τελευταία σελίδα γίνονται αποκαλύψεις. Έτσι κλείνεις το βιβλίο και μένεις κοιτάζοντας για λίγο το κενό και νομίζοντας πως με την λύση της υπόθεσης, λίγες σελίδες πριν το τέλος, όλα λήγουν καλά. Έλα όμως που δεν συμβαίνει.

Λίγα λόγια:
Στο εσωτερικό μιας σχολικής χρονοκάψουλας, δέκα χρόνια αφότου σφραγίστηκε, ανακαλύπτεται ένα ανατριχιαστικό μήνυμα που προβλέπει τον θάνατο έξι ανθρώπων. Σίγουρα όμως, αν γράφτηκε από κάποιο δεκατριάχρονο, δεν μπορεί να είναι αληθινή απειλή… 
Ο ντετέκτιβ Χούλνταρ θεωρεί πως του ανέθεσαν την έρευνα απλώς και μόνο για να τον κρατήσουν μακριά από πραγματικές υποθέσεις και στρέφεται στην ψυχολόγο Φρέιγια για να τον βοηθήσει να καταλάβει τον έφηβο που το έγραψε. 
Μια σειρά μακάβριων γεγονότων ωστόσο, η ανακάλυψη κομμένων ανθρώπινων μελών σε έναν κήπο και ο φόνος του ιδιοκτήτη του σπιτιού με τα αρχικά ΜΠ. Τ., σηματοδοτούν άλλη μια σοκαριστική υπόθεση που πρέπει να εξιχνιάσουν. 

Βιβλία

Διαγωνισμός για το βιβλίο "Αναμπελ"

10:01:00 π.μ.

 Ένας ακόμη διαγωνισμός βιβλίου, ομολογώ μετά από αρκετό καιρό ήρθε να ομορφύνει τη μέρα σας. Αυτή τη φορά ένα τυχερός θα έχει την ευκαιρία να διαβάσει το αστυνομικό θρίλερ "Αναμπελ" της Λίνα Μπενγκτσντοτερ. Όλοι γνωρίζετε την αγάπη μου γι αυτη τη κατηγορία της λογοτεχνίας και συνήθως επιλέγω αρκετά ανατριχιαστικα και ιδιαίτερα. Αν σας ενδιαφέρει δεν έχετε παρά να πάτε στο λογαριασμό μου στο Instagram, το @_iasmos και να ακολούθησετε τα βήματα.


Λίγα λόγια :
Στο Γκούλσπονγ, μια μικρή σουηδική πόλη χαμένη στο πουθενά, το καλοκαίρι κυλάει αργά, βαρετά… έως τη μέρα που εξαφανίζεται η δεκαεφτάχρονη Άναμπελ. 

Η ντετέκτιβ Τσάρλι Λάγκερ, που έρχεται από τη Στοκχόλμη για την έρευνα, είναι καλή στη δουλειά της – άλλωστε, η δουλειά της τη βοηθάει να βάζει σε τάξη το χάος μέσα της. Δε θέλει να αναλάβει αυτή την υπόθεση, αλλά καταλήγει να κάνει αυτό που κάνει πάντα: να ακολουθεί τις διαταγές. Έτσι, αναγκάζεται να γυρίσει στο μέρος που άφησε στα δεκατέσσερά της, το μέρος που έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να διαγράψει από τη ζωή της. Και μόλις πατάει το πόδι της εκεί, οι αναμνήσεις ζωντανεύουν. 

Θυμάται πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια πόλη όπου δεν έχεις τίποτα να κάνεις, εκτός από το να ονειρεύεσαι να φύγεις. Πώς είναι να έχεις μια μητέρα άρρωστη και αλκοολική.

Όσο ψάχνει να βρει την αλήθεια για το τι συνέβη στην Άναμπελ, τόσο πιο βαθιά βυθίζεται η Τσάρλι στο παρελθόν της. Και πρέπει να αντιμετωπίσει την πιο οδυνηρή ανάμνηση απ’ όλες: τη στιγμή που άφησε έναν άλλο άνθρωπο να πεθάνει… 

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images

Ξεκίνησα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το πάθος μου για τα βιβλία και την συγγραφή. Μπορεί να γίνεται "χαμός" από διάφορα άρθρα τελείως άσχετα μεταξύ τους αλλά ο καθένας δεν έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του.