Στις πρώτες σελίδες του μου φάνηκε ενδιαφέρον, καθώς ο πρωταγωνιστής πήγαινε κάθε χρόνο, σε μία παραθαλάσσια πόλη της Ιταλίας, στην οποία είχαν εξοχικό με τη σύζυγό του και παραθέριζαν. Η προσωποποίηση, δηλαδή, αυτής της καλοκαιρινής σιέστας που όλοι θα "παίρναμε" μαζί μας στην παραλία ή απλά στο μπαλκόνι του σπιτιού μας. 

Ο πρωταγωνιστής είναι συγγραφέας. Όχι πετυχημένος, αλλά αρκετά πνευματώδης. Θα έλεγα προκλητικά, ειρωνικά και κυνικά πνευματώδης σε σημείο που πολλές φορές θεώρησα πως προκαλούσε την ίδια του την κακιά τύχη. Ο γάμος του, είναι ιδιαίτερος, με την έννοια πως η επικοινωνία με την σύζυγό του αφορούσε θέματα που θα μπορούσαν να συζητήσουν και δύο ξένοι: για τον κόσμο, τον πολιτισμό, την λογοτεχνία, τις ερωτικές σχέσεις. Αυτό που μένει σε όλο το βιβλίο είναι η εμμονή - όχι έρωτας, κατ'εμέ - με μία μικρότερη σε ηλικία, από αυτόν, κοπέλα, η οποία έρχεται και αυτή για διακοπές στην ίδια πόλη και κάθε καλοκαίρι. Όλες οι σελίδες του κυλάνε κάπως έτσι. Αργά, μελαγχολικά, σαν ένα καυτό, καλοκαιρινό μεσημέρι και θα μπορούσα να πω πως δεν μου έφτιαξε ιδιαίτερα την διάθεση, παρά με έκανε να αισθανθώ κάπως άβολα σε κάποια σημεία του.

Λίγα λόγια:

Ένα αυγουστιάτικο βράδυ ένας άντρας πρωτοσυναντά μια κοπέλα στο τραπέζι ενός παραθαλάσσιου ρεστοράν. Εκείνη εμφανίζεται μπροστά του ως η επιθυμία που δεν είχε εκφράσει, εκπληρωμένη από ένα αστέρι που δεν είχε δει να πέφτει. Κι όμως, αυτή η τυχαία συνάντηση τον στιγματίζει κι ανάμεσα στους δυο τους ξεκινά μια ιδιαίτερη ιστορία, κάθε καλοκαίρι, σαν ένα σταθερό ραντεβού. Γύρω τους η Ρώμη και το παραθαλάσσιο θέρετρο Τσιρτσέο είναι λουσμένα στο ίδιο αμείλικτο φως που τυφλώνει τους ήρωες του Καλοκαιριού.

Ειλικρινές, αθώο, ρομαντικό, αστείο, αληθινό, είναι λίγα από τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσα, για να το χαρακτηρίσω, σε περίπτωση που θέλετε να σχηματίσετε μία άποψη ή να πάρετε μία γνώμη. Διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα ( όπως σας είπα διάβασα τις τετρακόσιες και κάτι σελίδες του σε τρεις μέρες) και σας δημιουργεί πολύ όμορφα συναισθήματα. Γενικά, δεν το βαρέθηκα στιγμή, έχει ελάχιστα το ύφος ημερολογίου αλλά είναι και κάπως σαν να βρισκόμαστε στο μυαλό της πρωταγωνίστριας, της Φίξι. Ο χαρακτήρας της είναι αφελής με έναν τρόπο, που σε κάνει να την αγαπήσεις από τη πρώτη στιγμή και εκεί που πιστεύεις ότι διαβάζεις απλά ένα βιβλίο, για να περάσει η ώρα σου, συνειδητοποιείς πως μόλις σου δίδαξε κάποια μαθήματα ζωής ή σε άφησε με μία όμορφη γεύση για το τι σημαίνει οικογένεια, έρωτας, ειλικρίνεια και αφοσίωση. Αυτή είναι η Kinsella στα βιβλία της και δεν θα μπορούσα παρά να τη θαυμάζω, όπως και τον τρόπο γραφής της, ο οποίος δεν είναι καθόλου κουραστικός. Αντίθετα απολαμβάνεις κάθε σελίδα και παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς καν να αντιληφθείς ότι διαβάζεις τρεις ώρες.

Λίγα λόγια:

Η Φίξι Φαρ έχει μεγαλώσει με το μότο του πατέρα της Πάνω απ’ όλα η οικογένεια. Αλλά από τότε που εκείνος πέθανε, τρέχει για όλα μόνο της στην οικογενειακή επιχείρηση, ενώ τα αδέλφια της τεμπελιάζουν.
Μια μέρα, σ’ ένα καφέ, ένας άγνωστος της ζητά να έχει για μια στιγμή τον νου της στο λάπτοπ του, κι εκείνη όχι μόνο το προσέχει, αλλά το σώζει από βέβαιη καταστροφή. Ο Σεμπ, όπως συστήνεται, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, της υπογράφει μια δήλωση ότι της χρωστάει χάρη. Η Φιξι το παίρνει στ’ αστεία∙ άλλωστε ποτέ δε θα του ζητούσε τίποτα. Σωστά;
Κάποια στιγμή, όμως, ξαναμπαίνει στη ζωή της ο παιδικός της έρωτας, ο Ράιαν, που έχει μείνει άνεργος. Τότε η Φίξι, που δεν ήθελε τίποτα για τον εαυτό της, ζητάει από τον Σεμπ να του δώσει μια δουλειά. Τώρα, λοιπόν, είναι πάτσι, αλλά σε λίγο πάλι κάτι συμβαίνει κι ο ένας χρωστάει χάρη στον άλλο, και πάει λέγοντας. Πώς θα τελειώσει, άραγε, όλο αυτό;

Είχα μεγάλη περιέργεια να το διαβάσω, μιας και δεν γνωρίζω ιδιαίτερα από ζωγραφική, παρά μόνο να την σέβομαι και να την εκτιμώ. Ο Πικάσο, δεν είναι του γούστου μου, όμως το συγκεκριμένο βιβλίο, το διάβασα με όρεξη και δεν το βαρέθηκα καθόλου. Ξεκινάει από τη γέννηση του ζωγράφου, σε μία οικογένεια με πατέρα ζωγράφο που είναι παθιασμένος με την τέχνη και ζει μέσα από αυτήν. Μου άρεσε σχεδόν κάθε σκηνή από το βιβλίο. Όλο το ταξίδι της ζωής του Πικάσο και ο τρόπος, με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης εκείνης της εποχής. Αναφέρομαι στη φτώχεια, την έλλειψη υγιεινής, τα θέματα πίστης, ακόμα και την σύφιλη που θέριζε λόγω της διασημότητας των πορνείων. Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο και προσωπικά θαυμάζω τους συγγραφείς που γράφουν μυθοπλασία, αλλά μπορούν να αποτυπώσουν την κουλτούρα εκείνης της εποχής με έναν τρόπο που κάνει τον αναγνώστη να ξεχνά πως πρόκειται για κάτι μη πραγματικό.

Κατά τ' άλλα θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μία γεύση από το πως ίσως θα ήταν η προσωπικότητα του Πάμπλο Πικάσο ως έφηβος. Δηλαδή το πως ξεκίνησε να αγαπάει την ζωγραφική, τις σχέσεις του με την οικογένεια του, τους φίλους του, την ιδιόρρυθμη και με μεγάλο βάθος προσωπικότητα του. Και αυτό διότι ο συγγραφέας ανέπτυξε τους χαρακτήρες, τον καθένα ξεχωριστά με τρόπο που κανείς δεν χανόταν στην εξέλιξη του βιβλίου. Σας το συστήνω.

Λίγα λόγια:

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για την τραγική ερωτική ιστορία που έφερε τον νεαρό Πάμπλο Πικάσο στο χείλος της καταστροφής και ταυτόχρονα άναψε την πρώτη σπίθα της δημιουργικής ιδιοφυίας του.

Από τα θορυβώδη μπαρ της Βαρκελώνης έως τους φωτεινούς δρόμους του Παρισιού, ο Πάμπλο Πικάσο βιώνει, στο γύρισμα του 20ού αιώνα, τις απολαύσεις αλλά και τη μιζέρια της μποέμικης ζωής μαζί με τον επαναστάτη ποιητή και φίλο του Κάρλες Καζαχέμας.

Οι δυο νεαροί καλλιτέχνες δραπετεύουν από την οικογενειακή δυστυχία και τις προσδοκίες των γονιών τους, αναζητώντας δημιουργική διέξοδο, και βρίσκουν την έμπνευση στα ναρκωτικά, την εξαθλίωση και τις απελευθερωμένες γυναίκες της Μονμάρτρης.

Απολαμβάνουν την έντονη ζωή τους και τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει,  μέχρι που εμφανίζεται στο προσκήνιο μια μαυρομάλλα αινιγματική μούσα. Το πάθος των δυο καλλιτεχνών για τη Ζερμέν θα πάρει ολέθρια τροπή. Μέσα στην απόγνωση, ο Πικάσο ανακαλύπτει μια χρωματική παλέτα στην οποία παραδίδει τους δαίμονές του και αρχίζει να ζωγραφίζει, μένοντας για πάντα στην ιστορία.

Πρόκειται για βιβλίο μυστηρίου. Έχω διαβάσει ξανά Tana French και είναι ιδιαίτερα αξιόλογη συγγραφέας, ωστόσο από το συγκεκριμένο, έλειπε κάτι. Ο πρωταγωνιστής, ο Τόμπι, λόγω μίας ληστείας που κόντεψε να τον σκοτώσει και της αρρώστιας του θείου του, αναγκάζεται να επιστρέψει στο Σπίτι του Κισσού, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Όμως, η ανακάλυψη ενός κρανίου στον κήπο, θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του για το οποίο δεν γνώριζε τελικά και τόσα πολλά πράγματα. Όντως οι αναμνήσεις ξετυλίγονται αργά και αρκετά ισορροπημένα και ίσως αυτό είναι και το στοιχείο που δεν άφησα το βιβλίο από τα χέρια μου. Συνεχώς θα μάθαινα κάτι καινούργιο για το παρελθόν είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο. Επίσης το Σπίτι του Κισσού, ως περιβάλλον ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Υπέροχες περιγραφές ενός σπιτιού αρκετά παλιού, που φιλοξένησε γενιές της οικογένειας του Τόμπι, που έχει μία αίσθηση πολυκαιρισμένου βιβλίου, βαριών επίπλων και κάτι πολύ ανάλαφρο και οικογενειακό. Η French, φροντίζει να προσθέσει και μία νότα μυστηρίου, ωστόσο κατ' εμέ είναι κάπως αδύναμη, καθώς το θέμα του κρανίου είναι ελάχιστα προβλέψιμο.

Εν τέλει, θα σας πρότεινα να το διαβάσετε, γιατί η French γνωρίζει να κρατά μία ροή, να βρίσκει πάντα λόγους που κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη της. Μπορεί το συγκεκριμένο να υστερεί στο θέμα του μυστηρίου, αλλά ο μεγάλος όγκος του, δεν υστερεί καθόλου σε ποιότητα.

Λίγα λόγια:

Ο Τόμπι ήταν ανέκαθεν τυχερός στη ζωή του. Ώσπου μια νύχτα όλα αλλάζουν. Μια βάναυση επίθεση τον αφήνει τραυματισμένο - δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Αναζητά καταφύγιο στο πατρικό του, ένα σπίτι γεμάτο όμορφες αναμνήσεις από τα καλοκαίρια του και τα εφηβικά πάρτι με τα ξαδέλφια του. Λίγο μετά την άφιξή του εκεί όμως, στη γέρικη φτελιά του κήπου θα βρεθεί κρυμμένο ένα κρανίο. Και καθώς ο κλοιός των αστυνομικών αρχίζει να σφίγγει γύρω από την οικογένειά του, ο Τόμπι θα αναγκαστεί να επανεξετάσει όσα γνωρίζει για τους αγαπημένους του, για το παρελθόν του και, τελικά, για τον ίδιο.

Για ποιες πράξεις είμαστε ικανοί, αν δεν γνωρίζουμε πια ούτε τον εαυτό μας; 

Μετά από δεκατέσσερα χρόνια, η Γιασμίν, το επόμενο θύμα, δραπετεύει για πρώτη φορά. Από τότε ξεκινά ένα ανελέητο κυνήγι, καθώς ο απαγωγέας δεν είναι νεκρός, όπως νόμιζε.

Προσωπικά μου άρεσε πολύ που υπήρχαν στοιχεία ψυχολογίας. Ψυχολογική σκιαγράφηση των προσώπων και τον αντίκτυπο που έχει στο θύμα όλη αυτή η εμπειρία. Το συγκεκριμένο βιβλίο, ίσως δεν σας εκπλήξει από την άποψη του ποιος είναι ο απαγωγέας, όσο από το πως ξετυλίγεται η πλοκή και ύστερα ξαναμπλέκεται μέσα στο χρόνο. Αξίζει!

Λίγα λόγια:

ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ.
ΣΑΝ ΘΕΟΣ.
Μια καλύβα στο δάσος, χωρίς παράθυρα. Η ζωή της Λένας και των δύο παιδιών της ακολουθεί αυστηρούς κανόνες: γεύματα, τουαλέτα, μελέτη, όλα ακολουθούν ευλαβικά ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα. Ο πατέρας μεριμνά για την τροφή, τους προστατεύει από τους κινδύνους του έξω κόσμου και φροντίζει να έχουν πάντα τα παιδιά του μια μητέρα - όποιο κι αν είναι το κόστος.
Αλλά μια μέρα η μητέρα καταφέρνει να αποδράσει. Και τότε ξεκινάει ο πραγματικός εφιάλτης. Διότι πολλά δείχνουν ότι ο πατέρας θέλει πάση θυσία να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει. Η αστυνομία μαζί με την οικογένεια της Λένας προσπαθούν απεγνωσμένα να ενώσουν τα κομμάτια ενός παζλ που δεν φαίνεται να ταιριάζουν μεταξύ τους. Τι απ' όλα συμβαίνει πραγματικά και τι είναι προϊόν παράνοιας;

Ο συγγραφέας είναι και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, που μας διηγείται τα Χριστούγεννα, τα οποία πέρασε στο νοσοκομείο καθώς είχε εφημερία. Τα περιστατικά είναι πολλά και αρκετά ενδιαφέροντα,  αν σκεφτείτε πως, ειδικά τις γιορτινές περιόδους συμβαίνουν διάφορα απρόοπτα. Δεν διστάζει να γράφει τα δικά του σχόλια, να εκφράζει την αγανάκτηση του, το καυστικό του χιούμορ αλλά και τη συμπόνια του σε ασθενείς που το χρειάζονται. Τρυφερό αλλά και χιουμοριστικό, καθημερινό αλλά και ιδιαίτερο, σίγουρα είναι ένα βιβλίο κάπως διαφορετικό από αυτά που έχουν θέμα τους τα Χριστούγεννα. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Όσοι έχουν φόβο με τα νοσοκομεία, δεν νομίζω να το νιώσουν τόσο με το συγκεκριμένο.

Λίγα λόγια:

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και στους δρόμους αντηχούν οι νότες του Jingle Bells, αλλά 1,4 εκατομμύρια υπάλληλοι του NHS πηγαίνουν για δουλειά. Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που θα αποτελέσει ιδανικό δώρο για όποιον έχει ποτέ πατήσει σε νοσοκομείο, ο Άνταμ Κέι επιστρέφει στα ημερολόγιά του για μια ξεκαρδιστική, τρομακτική και -μερικές φορές- σπαρακτική ματιά πίσω από την μπλε κουρτίνα.
Η Χριστουγεννιάτικη εφημερία είναι ένα ερωτικό γράμμα για όλους εκείνους που πέρασαν τις γιορτές τους στην πρώτη γραμμή -βγάζοντας παιδιά και στολίδια από τα διάφορα μέρη που πήγαν και σφηνώθηκαν- κατά την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

H Βανέσα είναι μαθήτρια ενός ιδιωτικού σχολείου, ώσπου φτάνει στο σημείο να συνάψει ερωτική σχέση με τον καθηγητή της. Η ιστορία αφηγείται εναλλάξ με το παρόν και το παρελθόν. Το παρελθόν είναι η δεκαπεντάχρονη Βανέσα και η αρχή μιας σχέσης που θα τη στιγμάτιζε ολοκληρωτικά. Το παρόν είναι η ενήλικη Βανέσα και το ξέσπασμα των γυναικών απέναντι στη σεξουαλική κακοποίηση. Όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη με εκείνη τη σχέση και εκείνο τον άνθρωπο και σταδιακά θα αποκαλύπτεται μπροστά της το πόσο την επηρέασε και την καθόρισε σε μία εφηβική ζωή, που θα έπρεπε να είναι αθώα και ανέμελη.

Ίσως δεν το περιέγραψα καλά, ωστόσο δεν έχει τόση σημασία, όση να το διαβάσετε και να προσπαθήσετε να το κατανοήσετε οι ίδιοι. Αρκετά καλογραμμένο, προσπαθώντας να διατηρήσει τις λεπτές γραμμές μίας γυναικείας προσωπικότητας τόσο στην εφηβεία της, όσο και στη ενήλικη ζωή της. Πιστεύω πως είναι αρκετά δύσκολο και βαθύ να αποτυπώσεις την ανθρώπινη συμπεριφορά σε τραυματικές καταστάσεις και όσο αυτό συνέβη στο βιβλίο, με έκανε να έχω συναισθήματα που θα τα χαρακτήριζα προβληματικά. Τα υπόλοιπα, στο βιβλίο.

Με λίγα λόγια:

ΕΙΧΕ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΣΑΝ ΤΕΡΑΣ.
Η Βανέσα Γουάι ήταν δεκαπέντε ετών όταν τα έφτιαξε με τον καθηγητή της των αγγλικών. Τώρα, στα τριάντα δύο της, κι ενώ το κίνημα του #MeToo ξεσκεπάζει το ένα μετά το άλλο τα σεξουαλικά εγκλήματα πανίσχυρων ανδρών, μια άλλη παλιά μαθήτρια του Τζέικομπ Στρέιν τον κατηγορεί για σεξουαλική κακοποίηση. Η Βανέσα ακούει συγκλονισμένη το νέο. Πιστεύει ακόμη πως η δική της σχέση με τον Στρέιν δεν ήταν κακοποίηση, αλλά έρωτας. Είναι σίγουρη γι' αυτό. Μπορεί τώρα να απορρίψει την πρώτη της αγάπη χωρίς να απορρίψει τον ίδιο τον έφηβο εαυτό της; Να δεχτεί πως ο άντρας που την καθόρισε ήταν κάτι άλλο από αυτό που πίστευε ως τώρα; Και πως ίσως η ίδια δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, αλλά ένα από τα πολλά θύματά του;
Ένα προκλητικό, εθιστικό βιβλίο για τη μνήμη και το τραύμα, την έξαψη της εφηβείας και τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στη συναίνεση, τη συνενοχή και τη θυματοποίηση.

Η υπόθεση έχει να κάνει με δύο αδερφές. Η μία καταλήγει στη φυλακή να πληρώνει για μια δολοφονία ήδη από τα δέκα της χρόνια. Η άλλη στιγματίζεται και ζει τη ζωή της, έχοντας αλλάξει ταυτότητα. Εκεί που όλα, βαίνουν καλώς μια εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, φέρνει το παρελθόν, ξανά στην επιφάνεια. Οι δύο αδερφές συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο και σίγουρα πολλά πράγματα παραμένουν κρυμμένα. 

Αν το βαρεθείτε, απλά συνεχίστε το. Πραγματικά στο τέλος, όλα παρουσιάζονται με ένα τρόπο τόσο φυσιολογικό, σαν να γράφεται ένα παραμύθι αλλά πρόκειται για ένα ψυχολογικό παιχνίδι. Το τέλος του δεν αφήνει ερωτηματικά αλλά σίγουρα μια αίσθηση αδικίας και ίσως... ανατριχίλας. Κατά τ' άλλα είναι καλογραμμένο, με έμφαση στις στιγμές όπου η συγγραφέας παρουσιάζει κάποια προφανή γεγονότα με ένα τρόπο που σε βάζει να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που βλέπεις. 

Λίγα λόγια:

"Σου αρέσουν οι καραμελίτσες;" είπε η Λόρελ. "Έχω να σου δώσω αν θέλεις".
Η Ρόζι ένιωσε το πάνω χείλος της να μυρμηγκιάζει.
Δεν είπε όμως τίποτα. Περίμενε.
Το κοριτσάκι αναδεύτηκε στη θέση του στο μπροστινό μέρος του αλόγου. Φορούσε μια κίτρινη μπλούζα με μια μαργαρίτα. Γαλάζιο σορτσάκι. Είχε ένα πιαστράκι στα μαλλιά, ροζ και αστραφτερό. Η Ρόζι άπλωσε το χέρι της να το αγγίξει. Ήταν πανέμορφο.
Όπως και τα χρυσά μαλλιά του κοριτσιού.
Η Λόρελ και η Ρόζι. Τα Κορίτσια των Λουλουδιών. Έτσι τις βάφτισαν οι δημοσιογράφοι. Είπαν πως πήραν το μικρότερο παιδάκι για να παίζουν. Δεν ήθελαν να του κάνουν κακό. Η μία καταδικάστηκε για φόνο. Η άλλη συνέχισε τη ζωή της με άλλο όνομα. Τώρα, δεκαεννιά χρόνια μετά, ένα άλλο παιδί εξαφανίζεται. Και τα Κορίτσια των Λουλουδιών θα ξαναγίνουν πρωτοσέλιδο.
Κανένας δεν ξέχασε ποτέ την ιστορία τους.
Τώρα δε θα μπορέσετε να την ξεχάσετε ούτε εσείς.

Η ιστορία  αφορά δύο κορίτσια και το πως γίνανε κολλητές για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Η Ταλι και η Κέιτ γνωρίστηκαν στα δεκατέσσερά τους και από τότε τις παρακολουθούμε να πηγαίνουν σχολείο, πανεπιστήμιο, να εργάζονται και ύστερα η καθεμία να παίρνει τον δρόμο της χωρίς ποτέ να απομακρύνονται τελείως. Δύο ζωές που πραγματικά είναι συναρπαστικές από μόνες τους όπως και οι δύο πρωταγωνίστριες. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί πολλές φορές αλλά, θα παραμείνει δυνατή στο χρόνο και θα βαθαίνει ακόμα πιο πολύ. Ιδιαίτερα ρεαλιστικό, καθόλου ανιαρό και έντονο, πραγματικά δεν νομίζω πως θα μπορούσα να πω κάτι αρνητικό, παρά να υπερβάλλω με τα λόγια μου για το πόσο αξιόλογο είναι. Μεγάλο θετικό είναι πως για την κάθε δεκαετία στην οποία αναφέρεται, εισάγει τον αναγνώστη στο κλίμα που επικρατούσε τότε, στις συνθήκες και στην τότε ζωή.

Πραγματικά, αυτό το βιβλίο υμνεί τη γυναικεία φιλιά, την αγάπη, την οικογένεια. Καλογραμμένο, βαθύ και πολύ τρυφερό. Μόνο καλά λόγια άκουσα και όταν πήγα να το διαπιστώσω και μόνη μου, μου άρεσε πάρα πολύ και συγκαταλέγει πλέον στα αγαπημένα μου για το 2020.

Με λίγα λόγια:

Η Κέιτ Μαλάρκι είναι ένα εσωστρεφές κορίτσι, αλλά το καλοκαίρι του 1974 μετακομίζει απέναντι από το σπίτι της το πιο δημοφιλές κορίτσι και θέλει να γίνουν φίλες. Η Τάλι Χαρτ μοιάζει να έχει τα πάντα –ομορφιά, εξυπνάδα, φιλοδοξία. Επιφανειακά, οι δυο τους δεν έχουν τίποτα κοινό, αλλά το καλοκαίρι εκείνο χτίζουν μια φιλία που θα κρατήσει για μια ζωή. Τάλι-και-Κέιτ. Αχώριστες, σαν μία λέξη.

Για τριάντα χρόνια, η Τάλι και η Κέιτ στέκονται η μία στο πλευρό της άλλης και καταφέρνουν να βγουν αλώβητες από τις θύελλες της ζήλειας, του θυμού και του πόνου. Η Τάλι κυνηγά τα μεγαλεπήβολα όνειρά της για να κατακτήσει τη δόξα και την επιτυχία. Η Κέιτ θέλει μόνο να ερωτευτεί και να αποκτήσει οικογένεια. Οι δυο τους πιστεύουν ότι έχουν ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες, μέχρι που μία μόνο πράξη προδοσίας μπαίνει ανάμεσά τους και δοκιμάζει τις αντοχές τους και τη φιλία μιας ζωής.

Πρωταγωνίστρια είναι η Εύα, μία νεαρή Γερμαρνίδα που εργάζεται ως μεταφράστρια και ζει με τους γονείς της. Διαβάζοντας το, θα δείτε πως οι περιγραφές δεν περιορίζονται μόνο στην Εύα, αλλά και στα άλλα μέλη της οικογένειας της, καθώς και τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα τους. Είναι μία πολύ ζεστή και πρόσχαρη οικογένεια, ίσως η ιδανική θα έλεγε κάποιος, με τη πρώτη ματιά. Όταν η Εύα κλήθηκε ως διερμηνέας στη δίκη των κατηγορούμενων για τα γεγονότα του Άουσβιτς και ό,τι συνέβαινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια της, θα μπορούσα να πω, και να αποκαλύπτονται αλήθειες διόλου ευχάριστες. Η διαδικασία αυτή και το πως περιγράφεται από τη συγγραφέα είναι εξαιρετικά "ήσυχη" για μία ακόμη φορά. Σιωπή, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πόνος που περιγράφεται απλά με εκφράσεις. Ένα βιβλίο που δείχνει, ουσιαστικά τις επιπτώσεις των κακουχιών και των βασανιστηρίων σε άτομα που ήταν και δράστες και ηθικοί αυτουργοί.

Έτσι και η Εύα μέσα από τη δίκη, ανακαλύπτει τον εαυτό της, κλονίζεται από τα μυστικά της οικογένειας της και ζει πλέον έχοντας συνείδηση όλων των δυσάρεστων γεγονότων αλλά και του αντίκτυπου της δίκης στην οποία συμμετείχε. Προφανώς, πολύ ενδιαφέρον, καλογραμμένο και αξιόλογο βιβλίο. Εκτός των άλλων μου κίνησε την περιέργεια για να ακούσω τις 400 ώρες ηχογραφημένου υλικού από τη δίκη.

Λίγα λόγια:

"Και σε περίπτωση που δεχτείτε, αρχίστε να μαθαίνετε και το αναγκαίο λεξιλόγιο".
"Τι εννοείτε; Στρατιωτική ορολογία;"
"Όλες τις πιθανές λέξεις για το πώς μπορεί κανείς να σκοτώσει έναν άνθρωπο".
Η νεαρή Εύα Μπρουνς ζει μια ανέμελη ζωή στη Φρανκφούρτη του 1963. Ο πόλεμος είναι μια θολή παιδική ανάμνηση, η ταβέρνα του πατέρα της πηγαίνει καλά, και ο Γίργκεν, ο πλούσιος φίλος της, ετοιμάζεται να της κάνει πρόταση γάμου.
Όλα, όμως, ανατρέπονται όταν προσλαμβάνεται ως διερμηνέας σε μια δίκη για εγκλήματα πολέμου, όπου και γνωρίζει τον Ντέιβιντ Μίλερ, έναν μαχητικό και αινιγματικό Καναδό δικηγόρο. Μεταφράζοντας τις καταθέσεις, η Εύα έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το τρομερό παρελθόν της πατρίδας της. Και αρχίζει να αναρωτιέται. Γιατί οι δικοί της αντιδρούν τόσο στη συμμετοχή της στη διαδικασία; Γιατί δε μιλούν ποτέ για το τι έκαναν στον πόλεμο;
Καθώς η "Δεύτερη Δίκη του Άουσβιτς", όπως θα μείνει στην Ιστορία, συγκλονίζει μια ολόκληρη χώρα, η Εύα δεν μπορεί πια να είναι απλώς η καλή κόρη που ετοιμάζεται να γίνει καλή σύζυγος. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις έτοιμες αλήθειες και σε αυτό που της λέει η συνείδησή της. Ανάμεσα στη συλλογική λήθη και στην προσωπική ευθύνη - και, τελικά, ανάμεσα στο μίσος και στην αγάπη.
Έως πού θα έφτανες για την αλήθεια;

Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να διαβάσω μία μικρή ιστορία που με αφορμή, τη γάτα και το σκύλο αντίστοιχα, θα δώσουν κάποιες μικρές συμβουλές. Όμως ανοίγοντας τα βιβλία είδα υπέροχες εικόνες, σχεδιασμένες από τους εικονογράφους που προανέφερα με φράσεις όπως "Δώσε χρόνο στον εαυτό σου" κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι, πως μου φάνηκε πολύ τρυφερό και χρήσιμο. Κάποιος μπορεί να το δει ως κάτι πιο απλό, ωστόσο εγώ σκέφτηκα πως θα μπορούσε να γίνει κάτι σαν "η φράση της ημέρας", μόλις ξυπνήσω το πρωί. Το ανοίγω σε μία τυχαία σελίδα και πάντα έχω κάτι καινούργιο να θυμηθώ ή να μάθω είτε για τη συμπεριφορά μου, για το πως πρέπει εγώ να νιώθω καλά και ύστερα για τους φίλους και τον κόσμο γενικά.

Οπότε πιστεύω πως κάτι τέτοια μικρά βιβλιαράκια, πρέπει να τα δίνεται το προσωπικό σας τόνο χρήσης, αν θα μπορούσα ποτέ να το πω αυτό. Ως ένα ημερολόγιο, έναν ενθαρριντή, έναν μικρό και fun life coach.

Μπαίνω από την είσοδο στα αριστερά μου, όπου υπάρχουν τραπέζια για διάβασμα, εργασίες και οτιδήποτε απαιτεί ησυχία. Ύστερα από εκεί, μπορείς να μπεις στο εσωτερικό για τους κρύους μήνες ή να ανέβεις στη ταράτσα κάτω από τα πολλών ειδών φωτάκια και να απολαύσεις το ποτό σου ή το brunch. Προσωπικά, επέλεξα μια σπιτική λεμονάδα με μαστίχα που μου άρεσε πάρα πολύ. Ύστερα τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μέρος αλλα και το βιβλίο μου μέσα σε αυτό που ταίριαξε κατευθείαν με την αισθητική του. Την επόμενη φορά σίγουρα θα έρθω για brunch και θα φέρω και κάτι να διαβάσω.