Διαβάσαμε ξανά βιβλίο από Έλληνα συγγραφέα και όσοι γνωρίζετε τις βιβλιοκριτικές μου, σίγουρα δεν είναι πολλές οι φορές που έχω να κάνω με Έλληνες. 

Το συγκεκριμένο ήταν ενδιαφέρον. Ένα θέμα ευρύ γνωστό και αρκετά διαδεδομένο στην ελληνική λογοτεχνία. Αναφέρομαι, στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Η συγγραφέας συλλέγει τις μνήμες τις οικογένειας της και γράφει κάτι πολύ όμορφο και συγκινητικό: την ιστορία μιας άλλης οικογένειας, η οποία περνάει από χίλια κύματα και εν τέλει βρίσκει την γαλήνη και την ευτυχία στην Αθήνα.

Δεν μπορώ να πω πως η γραφή ήταν αρκετά προσεγμένη σε πολλά σημεία. Και αυτό διότι πολλές φορές οι διάλογοι, ήταν βεβιασμένοι και η κατάληξη τους αρκετά προφανής. Ωστόσο η ιστορία στο σύνολο της ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Μαθαίνεις κάποια πράγματα για τους κατασκόπους της εποχής, ιστορικά γεγονότα φυσικά, αλλά και την δύναμη και το κουράγιο που μπορεί να έχει μια οικογένεια σε τέτοιου είδους τραγωδίες.

Λίγα λόγια:

ΣΜΥΡΝΗ 1913. Η Μαργή, πληροφοριοδότρια των Βρετανών, αισθάνεται τα δάχτυλα του Τούρκου διώκτη της να σφίγγουν τον λαιμό της, την ανάσα της να κόβεται. Η εντεκάχρονη κόρη της Διδώ, με τα παράξενα μάτια που όλοι τα κοροϊδεύουν και τα φοβούνται, τίθεται μαζί με τον αδελφό της υπό την προστασία του λεβαντίνου Έντουαρντ, συνεργάτη της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας. Εκείνος θα αντιληφθεί την ιδιαίτερη ευφυΐα της και θα αναλάβει να της προσφέρει, μέσα στα επόμενα χρόνια, όλα τα εφόδια που θα τη μετατρέψουν σε πολύτιμη κατάσκοπο, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρύψει το ανόσιο αίσθημα που γεννιέται για την προστατευόμενή του.

Η μέρα της φωτιάς και της καταστροφής θα σημαδέψει για πάντα τη Διδώ. Κουβαλώντας βαριές απώλειες στις αποσκευές της, θα πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς, δημιουργώντας μια νέα ζωή στην Ελλάδα, σε έναν τόπο που ταλανίζεται από τα δικά του προβλήματα.

Ένα πιάτο που ράγισε στο ταξίδι για τη νέα πατρίδα θα υπενθυμίζει σε όλους πως ό,τι σπάει ξανακολλάει και ό,τι καταστρέφεται μπορεί να φτιαχτεί από την αρχή.

Ένα μυθιστόρημα πλημμυρισμένο από τους ηδονικούς αναστεναγμούς της Σμύρνης πριν από την Καταστροφή, τους ψιθύρους των μυστικών υπηρεσιών που έδρασαν τότε εκεί και τον έρωτα που μπορεί να γεννηθεί από δυο μάτια διαφορετικού χρώματος.

 

Διάβαζα το συγκεκριμένο βιβλίο πολύ καιρό, λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά ταυτόχρονα το απολάμβανα αρκετά. Ήταν βαθύ, συγκινητικό, ιδιαίτερο. Με διάφορα πρόσωπα, τα οποία είχαν ξεχωριστές προσωπικότητες, τις δικές τους ανασφάλειες, αλλά και τόσα προτερήματα. Ενώθηκαν όλοι λόγω αυτού του τετραδίου, που ο καθένας το έβρισκε στον δρόμο του και έβλεπε πάνω του τον τίτλο "Το πείραμα της αυθεντικότητας". Έτσι και συναντήθηκαν πέντε άνθρωποι, που βίωναν ο καθένας τις δυσκολίες του και είχε τα όνειρα του. 

Δεν το βαρέθηκα καθόλου. Μου άρεσε πάρα πολύ, που είχα να κάνω με 5 διαφορετικές προσωπικότητες και άρα εν μέρει με πέντε διαφορετικές ιστορίες. Όλες ήταν τόσο ενδιαφέρουσες που δεν άφησα το βιβλίο, καθόλου από τα χέρια μου. Ο Τζούλιαν ήταν κατά κάποιο τρόπο, αυτός που πυροδότησε αυτές τις συζητήσεις και ενώ πιστεύεις πως προσπαθεί να εξιλεωθεί, η πλοκή αλλού καταλήγει. 

Πολύ τρυφερό, βαθύ, όπως προείπα, χιουμοριστικό για τις εκπλήξεις που σου επιφυλάσσει η ζωή και πάρα πολύ αληθινό.

Λίγα λόγια:

Όλοι λένε ψέματα για τη ζωή τους. Τι θα γινόταν όμως αν μοιραζόσουν την αλήθεια;

Αυτή είναι η ερώτηση που γράφει σ’ ένα ανοιχτοπράσινο σημειωματάριο με την επιγραφή «Το πείραμα της αυθεντικότητας» ο Τζούλιαν Τζεσόπ, ένας εκκεντρικός ζωγράφος εβδομήντα εννέα ετών. Αφήνει το τετράδιο στο καφέ της Μόνικα στην Οδό Φούλαμ πυροδοτώντας έτσι μια αλυσίδα γεγονότων που θα αλλάξει τις ζωές των έξι πρωταγωνιστών. Στο σημειωματάριο αυτό ο καθένας τους θα αποκαλύψει τις ενδόμυχες αλήθειες και επιθυμίες του και μέσα από την αλληλεπίδρασή τους θα ανακαλύψουν όλοι τη δύναμη αλλά και τον κίνδυνο της ειλικρίνειας.

 "Ο γιός του Ιταλού" είναι ένα συγκινητικό βιβλιο. Αυτό σκέφτηκα όταν το τελείωσα, αλλα και σε πολλά σημεία του καθώς το διάβαζα. Σου βγάζει μια σιωπηλή και έντονη συγκίνηση, ωστόσο που δεν εκφράζεται πότε ως δράμα. Είναι αληθινά γεγονότα, αληθινοί άνθρωποι που γνωρίζουν από τη σκληρότητα της ζωής και πως κάποιες φορές το συναίσθημα δεν έχει τόσο χώρο, όταν πρέπει να φροντίσεις για να επιβιώσεις αλλά και για να επιβιώσει η οικογένεια σου. Σίγουρα, ωστόσο η οικογένεια παίζει μεγάλο ρόλο. Από το παρελθόν μέχρι και το μέλλον του Τσίρο του πρωταγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί να βρει τον πατέρα του και αρχίζει να ανακαλύπτει σιγά σιγά το νήμα της ιστορίας. Μιας ιστορίας δικής του και ταυτόχρονα το ποιος πραγματικά είναι.

Αξιόλογο και ενδιαφέρον βιβλίο, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα που έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες που δεν αγνοείς.

Λίγα λόγια:

4 Σεπτεμβρίου 1943. Το Roma, θωρηκτό του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού, αποπλέει από τη ναυτική βάση της Λα Σπέτσια, αλλά στα στενά του Μπονιφάτσιο βομβαρδίζεται από τη Λουφτβάφε. Οι επιζώντες ξεκινούν ένα ταξίδι που θα τους οδηγήσει στο Κάλντες ντε Μαλαβέγια, ένα μικρό χωριό της Καταλονίας όπου θα εγκατασταθούν σε αναμονή της επιστροφής τους στην Ιταλία. Εκεί, ο Τσίρο, ένας από τους Ιταλούς ναύτες, που σφυρίζει διαρκώς ναπολιτάνικα τραγούδια, συναντά την Τζοάνα, μια παντρεμένη γυναίκα που φυτεύει γαρίφαλα για να βρει διέξοδο από τον τελματωμένο γάμο της.

Εξήντα χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Ματέου αποφασίζει να βρει τον άντρα που όλοι πιστεύουν ότι είναι ο πραγματικός του πατέρας.

  
Ο Μάρτιος ξεκίνησε πολύ ευχάριστα και αισιόδοξα με ένα βιβλίο που "ρούφηξα" σε τρεις μέρες. Πραγματικά με άφησε απίστευτα χαρούμενη και ενθουσιασμένη. Είχα διαβάσει ένα ακόμα βιβλίο της συγγραφέως και είχα, επομένως μία άποψη γι' αυτήν, αλλά το "Σου χρωστάω χάρη", το ερωτεύτηκα.

Ειλικρινές, αθώο, ρομαντικό, αστείο, αληθινό, είναι λίγα από τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσα, για να το χαρακτηρίσω, σε περίπτωση που θέλετε να σχηματίσετε μία άποψη ή να πάρετε μία γνώμη. Διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα ( όπως σας είπα διάβασα τις τετρακόσιες και κάτι σελίδες του σε τρεις μέρες) και σας δημιουργεί πολύ όμορφα συναισθήματα. Γενικά, δεν το βαρέθηκα στιγμή, έχει ελάχιστα το ύφος ημερολογίου αλλά είναι και κάπως σαν να βρισκόμαστε στο μυαλό της πρωταγωνίστριας, της Φίξι. Ο χαρακτήρας της είναι αφελής με έναν τρόπο, που σε κάνει να την αγαπήσεις από τη πρώτη στιγμή και εκεί που πιστεύεις ότι διαβάζεις απλά ένα βιβλίο, για να περάσει η ώρα σου, συνειδητοποιείς πως μόλις σου δίδαξε κάποια μαθήματα ζωής ή σε άφησε με μία όμορφη γεύση για το τι σημαίνει οικογένεια, έρωτας, ειλικρίνεια και αφοσίωση. Αυτή είναι η Kinsella στα βιβλία της και δεν θα μπορούσα παρά να τη θαυμάζω, όπως και τον τρόπο γραφής της, ο οποίος δεν είναι καθόλου κουραστικός. Αντίθετα απολαμβάνεις κάθε σελίδα και παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς καν να αντιληφθείς ότι διαβάζεις τρεις ώρες.

Λίγα λόγια:

Η Φίξι Φαρ έχει μεγαλώσει με το μότο του πατέρα της Πάνω απ’ όλα η οικογένεια. Αλλά από τότε που εκείνος πέθανε, τρέχει για όλα μόνο της στην οικογενειακή επιχείρηση, ενώ τα αδέλφια της τεμπελιάζουν.
Μια μέρα, σ’ ένα καφέ, ένας άγνωστος της ζητά να έχει για μια στιγμή τον νου της στο λάπτοπ του, κι εκείνη όχι μόνο το προσέχει, αλλά το σώζει από βέβαιη καταστροφή. Ο Σεμπ, όπως συστήνεται, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, της υπογράφει μια δήλωση ότι της χρωστάει χάρη. Η Φιξι το παίρνει στ’ αστεία∙ άλλωστε ποτέ δε θα του ζητούσε τίποτα. Σωστά;
Κάποια στιγμή, όμως, ξαναμπαίνει στη ζωή της ο παιδικός της έρωτας, ο Ράιαν, που έχει μείνει άνεργος. Τότε η Φίξι, που δεν ήθελε τίποτα για τον εαυτό της, ζητάει από τον Σεμπ να του δώσει μια δουλειά. Τώρα, λοιπόν, είναι πάτσι, αλλά σε λίγο πάλι κάτι συμβαίνει κι ο ένας χρωστάει χάρη στον άλλο, και πάει λέγοντας. Πώς θα τελειώσει, άραγε, όλο αυτό;

 Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Δεν επιλέγω τόσο πολύ βιβλία Ελλήνων συγγραφέων μόνο και μόνο επειδή στην πλειονότητα τους, στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, το δράμα και το ύφος των διαλόγων είναι ελάχιστα υπερβολικά για εμένα. Κάποιοι διάλογοι και κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να είναι σαν να προέρχονται από σαπουνόπερα, χωρίς φυσικά να προσβάλλω το οτιδήποτε.