Βιβλία

Η βιβλιοφιλική μου καρδιά αγάπησε το Little Big House

1:13:00 μ.μ.

  


Θα μιλήσουμε για ένα απόγευμα καθημερινής, κάπως συννεφιασμένο, κάπως μουντό, γενικά κάπως. Έκανα ένα περίπατο στα σοκάκια της Άνω Πόλης (μιλάμε πάντα για Θεσσαλονίκη) αν και ήξερα που πήγαινα. Εκεί μέσα λοιπόν, που βρίσκεις θησαυρούς όσον αφορά τα σπίτια και την αρχιτεκτονική τους, υπάρχει ένα community project, όπως αποκαλείται που ουσιαστικά είναι ένα διώροφο απίστευτα funky σπίτι που σερβίρει ποτά καφέδες και κέικς. Ουσιαστικά μια καφετέρεια, working space και εκτός των άλλων προσφέρει και διαμονή. Κατεβαίνω, επομένως, στα σοκάκια και συγκεκριμένα σταματώ στην οδό Ανδοκίδου στον αριθμό 24. Τραβάω πρώτα μια φωτογραφία με την απίστευτα όμορφη είσοδο, ακούγοντας τις σιγανες ομιλίες των επισκεπτών από την ταράτσα του σπιτιού. 



Μπαίνω από την είσοδο στα αριστερά μου, όπου υπάρχουν τραπέζια για διάβασμα, εργασίες και οτιδήποτε απαιτεί ησυχία. Ύστερα από εκεί, μπορείς να μπεις στο εσωτερικό για τους κρύους μήνες ή να ανέβεις στη ταράτσα κάτω από τα πολλών ειδών φωτάκια και να απολαύσεις το ποτό σου ή το brunch. Προσωπικά, επέλεξα μια σπιτική λεμονάδα με μαστίχα που μου άρεσε πάρα πολύ. Ύστερα τράβηξα μερικές φωτογραφίες το μέρος αλλα και το βιβλίο μου μέσα σε αυτό που ταίριαξε κατευθείαν με την αισθητική του. Την επόμενη φορά σίγουρα θα έρθω για brunch και θα φέρω και κάτι να διαβάσω.



Βιβλία

Δημήτρης Σίμος: Σώσε με

3:51:00 μ.μ.


  Έχω καιρό να γράψω για βιβλίο, γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα. Η αλήθεια είναι, πως δεν προτιμώ Έλληνες συγγραφείς, γιατί απλούστατα, δεν διάβασα κάτι, το οποίο με ικανοποίησε. Ωστόσο το αστυνομικό μυθιστόρημα (και θρίλερ, ίσως) του Δημήτρη Σίμου, ήταν από τα must read αυτού του καλοκαιριού και βρέθηκε στα χέρια μου. Ως γνωστόν, εγώ αγαπώ το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος και από τη στιγμή που το "Σώσε με" μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ξεκίνησα να το διαβάζω, έχοντας πάντα τις επιφυλάξεις μου λόγω του παραπάνω που ανέφερα.

Η αρχή του ήταν πολύ καλή. Ένα απόσπασμα από τη μέση, ίσως και το τέλος του βιβλίου, χωρίς καθόλου εξηγήσεις, ονόματα προσώπων ή οποιαδήποτε πληροφορία, πάντα τραβά τον αναγνώστη. Η συνέχεια, ήταν εξίσου καλή. Ήταν μεγάλο πλεονέκτημα, το γεγονός πως ο συγγραφέας σε κάθε του σελίδα είχε κάτι να αποκαλύψει ή σχεδόν πάντα να πετάξει κάποιο υπονοούμενο, ένα μυστικό του παρελθόντος, σκόρπιες λέξεις που δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα, παρά μόνο αν συνεχίσεις να διαβάσεις. Τρεις αδερφές που συγκεντρώθηκαν ξανά στο Κρυφό, το χωριό τους και οι μνήμες αρχίζουν να επιστρέφουν ολοζώντανες πόσο μάλλον όταν η μικρότερη εξαφανίζεται. 

Δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να το βαρέθηκα. Σίγουρα καλογραμμένο, απλό αλλά με ροή και ενδιαφέρον. Σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγεται αργά και βασανιστικά και εκεί που νομίζει ο αναγνώστης πως βρήκε τον δολοφόνο, τελικά κάνει μεγάλο λάθος. Μπορώ να πω πως ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα, μέσα στο καλοκαίρι και είναι σημαντικό καθώς το συγκεκριμένο είχε να αναμετρηθεί με το γούστο μου στα αστυνομικό λογοτεχνικό είδος. Τέλος να επισημάνω πως ήταν μία φρέσκια επιλογή, σύγχρονη τελείως διαφορετική από ανάλογα βιβλία Ελλήνων που προτιμούν να γράφουν σε παρελθοντικό χρόνο. 

Να το διαβάσετε!


Λίγα λόγια:

Με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, η Νικόλ Πομάνου, μια νεαρή καλλιτέχνις ξυλογλυπτικής, επισκέπτεται το χωριό της, το Κρυφό, για να συναντήσει τη μητέρα και τις δυο αδελφές της.
Η μικρότερη αδελφή της δεν εμφανίζεται στο καθορισμένο ραντεβού. Η εξαφάνισή της θα δοκιμάσει τους δεσμούς της οικογένειας. Για να τη σώσουν, πρέπει να αντιμετωπίσουν τα μυστικά που τόσα χρόνια έκρυβαν στο Δάσος των Μανιταριών.
Την ίδια στιγμή, στον υγρότοπο του Εθνικού Πάρκου Θράκης, η αστυνόμος Λουκίδη ανακαλύπτει το παραμορφωμένο πτώμα μιας γυναίκας...
Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ αστυνομικής πλοκής που υπόσχεται να σας κόψει την ανάσα, βυθίζοντάς σας σε μια ιστορία ενοχής.

Βιβλία

Camilla Lackberg: Ασημένια Φτερά

4:18:00 μ.μ.

 

 Φυσικά και γνώριζα την Lackberg. Απλά, το μόνο βιβλίο της που είχα διαβάσει ήταν το  Χρυσό Κλουβί, δηλαδή το πρώτο έργο με πρωταγωνίστρια την Φέι. Το συγκεκριμένο είναι η συνέχεια του, πιο βαθύ, πιο δυναμικό, εκδικητικό και σίγουρα γεμάτο με τον αέρα του φεμινισμού και της γυναικείας χειραφέτησης. Προσωπικά, τα δύο τελευταία ήταν ίσως σε υπερβολικό βαθμό και άγγιζαν ελάχιστα το ιδανικό, μπορεί και το εξευγενισμένο. 

Η Φέι, λοιπόν, είναι πλέον μία μεγάλη επιχειρηματίας χάρη την εταιρεία καλλυντικών της, την Revenge και έχει βάλει σε τάξη τη ζωή της. Ζει με την μητέρα της και την κόρη της, κρυμμένες και προστατευμένες καθώς υποτίθεται πως την κόρη της, σκότωσε ο σύζυγός της , ο Τζακ, για το οποίο είναι και φυλακισμένος. Ωστόσο η Φέι πλέον, θα έρθει αντιμέτωπη με νέους κινδύνους που απειλούν τόσο την εταιρεία της όσο και την προσωπική της ζωή. 

Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και απολαυστικά. Σίγουρα τονίζει και αναδεικνύει τον φεμινισμό, την γυναικεία επιχειρηματικότητα, την ισότητα των γυναικών με των αντρών στον επαγγελματικό και οικογενειακό τομέα. Σε κάποια σημεία με έναν έντονο τρόπο, λίγο δραματικό ίσως, λίγο εκδικητικό, όπως προανέφερα. Σίγουρα η πλοκή και όλη η ιστορία ήταν καλογραμμένες και είχαν νόημα και αξιόλογο περιεχόμενο. Ωστόσο ο τόνος δραματικότητας και υπερβολής υπήρχε και ήταν το μόνο που δεν μου άρεσε.

Κατά τ' άλλα θα ήθελα σίγουρα να δω καλύτερα τη γραφή της Lackberg και σε άλλα βιβλία της καθώς τα δύο συγκεκριμένα ήταν τα μόνα με κύριο πρόσωπο, την Φέι.

Λίγα λόγια:

Πάνω που η Φέι πίστεψε ότι όλα ήταν εντάξει, η ίδια της η ύπαρξη απειλείται ακόμα μια φορά. Έχει φτιάξει τη ζωή της στο εξωτερικό, ο πρώην σύζυγός της είναι στη φυλακή και η εταιρεία της Revenge καλπάζει προς την επιτυχία. Τη στιγμή όμως που η Revenge ετοιμάζεται να κατακτήσει τις ΗΠΑ, μια νέα απειλή κάνει την εμφάνισή της και η Φέι αναγκάζεται να επιστρέψει στη Στοκχόλμη.
Θα ρισκάρει να αφήσει πίσω της όλα αυτά για τα οποία πάλεψε τόσο σκληρά; Ή θα καταφέρει να αναγεννηθεί από τις στάχτες και να ανακτήσει τον έλεγχο; Με τη βοήθεια μιας επίλεκτης ομάδας γυναικών ξεκινάει να μάχεται για να σώσει ό,τι της ανήκει - για να σώσει τα αγαπημένα της πρόσωπα αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό.
Μετά το απόλυτο μπεστ σέλερ Το χρυσό κλουβί, το δεύτερο μέρος της διλογίας με πρωταγωνίστρια τη Φέι. Μια δραματική ιστορία προδοσίας, εκδίκησης και γυναικείας αλληλεγγύης. 

Βιβλία

Sam Lloyd: Το Δάσος της Μνήμης

6:58:00 μ.μ.

 Μόλις τελείωσα το συγκεκριμένο βιβλίο και γράφω αυτό το άρθρο πριν μου φύγει όλος ο ενθουσιασμός. Και καλά διαβάσατε, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. 
 Γνώριζα ότι ήταν θρίλερ, αλλά δεν περίμενα να με συνταράξει τόσο πολύ και ξαφνικά. Σίγουρα είναι από αυτά τα βιβλία που όλα εξ' αρχής σου φαίνονται φυσιολογικά και εν τέλει συμβαίνει κάτι και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Οπότε για να μην φλυαρώ και υπερβάλλω, θα σας πω δύο λόγια.
 Πρόκειται για την απαγωγή της δεκατριάχρονης Ελίσα Μιρζόγιαν και τον εγκλεισμό της σε ένα σκοτεινό κελάρι στο Δάσος της Μνήμης. Η Ελίσα δεν γνωρίζει τίποτα για τον απαγωγέα της παρά μόνο ότι αν τηρήσει τους κανόνες του, μόνο τότε θα επιβιώσει. Ο γιος του, ο Ελάιτζα, την επισκέπτεται συχνά, δεν ξέρει κανένα άλλο μέρος εκτός από το Δάσος και σίγουρα είναι έξυπνο και ιδιαίτερο παιδί. Ωστόσο και η ίδια η Ελίσα είναι πανέξυπνη και θα κάνει τα πάντα για να γλιτώσει από αυτό. 
 Από αυτό το σημείο και μετά θα θεωρήσετε πως ξεκινάνε τα παιχνίδια μυαλού, κυρίως μεταξύ της Ελίσα και του Ελάιτζα. Όμως θα διαπιστώσετε πως από την αρχή του βιβλίου, όλα είναι ένα κρυφό μυστικό και μία αυταπάτη. Επίσης ένα ακόμα αξιόλογο και πολύ σημαντικό που δικαιολογεί και το παραλήρημά μου πάνω στο βιβλίο, είναι πως ο συγγραφέας αν και είναι το πρώτο του έργο, συνθέτει την πλοκή με μαεστρία και ευφυΐα που καταλήγεις να μην το αφήνεις από τα χέρια σου. Βέβαια, υπάρχουν κομμάτια του παρελθόντος που δεν αναλύονται ιδιαίτερα αυξάνοντας την αίσθηση του τραγικού, αλλά μην σας ενοχλήσει, γιατί πιστεύω πως δίνεται μεγαλύτερη -και σημαντικότερη- βάση στους χαρακτήρες.
 Πιστεύω πως αν είστε λάτρεις των παιχνιδιών μυαλού και όχι απαραίτητα μόνο των θρίλερ, θα σας κρατήσει όλη την ώρα απασχολημένους.

Λίγα λόγια: 
Ο Ελάιτζα δε θυμάται πια από πότε ζει στο Δάσος της Μνήμης. Είναι το μόνο σπίτι που ξέρει.
Η Ελίσα μόλις έφτασε εκεί. Και θα κάνει τα πάντα για να ξεφύγει.
Όταν ο Ελάιτζα πέφτει πάνω στη δεκατριάχρονη Ελίσα, στο δάσος όπου την κρύβει ο απαγωγέας της, αρνείται να ειδοποιήσει την αστυνομία. Ποτέ δεν είχε έναν φίλο. Δε θέλει να φύγει η Ελίσα. Βέβαια, ξέρει πώς μπορεί να τελειώσει όλο αυτό. Η Ελίσα δεν είναι το πρώτο κοριτσάκι που βρίσκει στο Δάσος της Μνήμης...
Καθώς ο απαγωγέας της γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος, η Ελίσα συνειδητοποιεί ότι αυτό το παράξενο, μοναχικό παιδί, ο Ελάιτζα, είναι η μόνη της ελπίδα να επιζήσει. Το παιχνίδι που παίζουν, σαν τη γάτα με το ποντίκι, ένα παιχνίδι εξαπάτησης και προδοσίας, θα καθορίσει τις τύχες τους και το αν ένας από τους δύο θα καταφέρει να βγει από το Δάσος της Μνήμης...

Βιβλία

Jane Harper: Χαμένος

5:54:00 μ.μ.

 Ξέρετε, σπάνια βρίσκω αυτά τα βιβλία-διαμάντια, κατ' εμέ, τα οποία απολαμβάνω να διαβάζω καθόλη τη διάρκεια και μέχρι το τέλος. Κι όμως ο ''Χαμένος'' ήταν ένα από  και την καλύτερη εποχή του χρόνου. Είχα τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου και μόλις ξεκινούσα το καλοκαίρι μου. Οπότε βρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο και από τη πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία, δεν το βαρέθηκα στιγμή. Υπήρχαν φορές που δεν διάβαζα για μία δύο μέρες και μόλις το έπιανα, δεν το άφηνα με τίποτα.
 Διαδραματίζεται, λοιπόν, στις ερήμους τις Αυστραλίας, εκεί όπου η ζωή είναι αρκετά πιο δύσκολη και ο καθένας πρέπει να φροντίζει για την επόμενη μέρα σαν να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Έτσι, λοιπόν, παρακολουθούμε τον Νέιθαν, τον μεγαλύτερο από τα τρία αδέρφια, να βρίσκει με τον μικρό του αδερφό, τον Μπαμπ, τον μεσαίο της οικογένειας, τον Καμ, νεκρό. Από εκεί και πέρα ξεκινάει μία ιστορία που αφηγείται την ζωή των τριών αντρών, από την εφηβεία τους και το πως τους αντιμετώπιζε ο πατέρας τους μέχρι και τώρα που είναι μεσήλικες.
 Αρχικά, από την αρχή γίνεται γνωστό πως ο πατέρας τους ήταν βίαιος και πολλά γεγονότα τα οποία εξιστορούνται, ταυτόχρονα με το παρόν όπου ο Καμ είναι νεκρός, το αποδεικνύουν. Δεν θα έλεγα πως είναι υπερβολικές σκηνές, ίσα ίσα σε κάποιες καταστάσεις η βιαιότητα παρουσιάζεται μόνο με τη σιωπή εκεί που δεν θα έπρεπε  να υπάρχει ή με κάποια νεύματα.
 Στην αρχή ίσως να μην καταλάβεις τι ρόλο παίζει ακριβώς η αφήγηση του παρελθόντος και η σκιαγράφηση του νεκρού τους πατέρα, όμως αποτελεί την βάση της όλης ιστορίας. Και αυτό διότι καθώς εξελίσσεται, ο Νέιθαν ανακαλύπτει πράγματα για την οικογένεια του τα οποία δεν γνώριζε και εν τέλει αλλάζουν αρκετά οι ρόλοι μέσα στο σπίτι.
 Πραγματικά, μου άρεσε πάρα πολύ. Όπως είπα, δεν το βαρέθηκα καθόλου, είχε καλή ροή, σκληρές αλλά καλογραμμένες περιγραφές και γενικά ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία της Harper.

Λίγα λόγια:
Δύο αδέρφια, ο Νέιθαν και ο Μπαμπ Μπράιτ, συναντιούνται στα όρια των αχανών αγροκτημάτων τους κάτω από τον καυτό ήλιο του Κουίνσλαντ. Βρίσκονται στον τάφο του κτηνοτρόφου, ένα μνημείο τόσο παλιό ώστε κανείς δεν θυμάται ποιος είναι θαμμένος εκεί. Σήμερα, όμως, η ελάχιστη σκιά του μνημείου ήταν η τελευταία ελπίδα του μεσαίου αδερφού τους, του Κάμερον, τον οποίο εντοπίζουν νεκρό από τη ζέστη. Ενώ πενθούν για τον θάνατό του, αρχίζουν να τους κατακλύζουν υποψίες και ο Νέιθαν αναγκάζεται να ερευνήσει μυστικά που η οικογένεια θα προτιμούσε να μείνουν στο παρελθόν. Κάτι προβλημάτιζε τον Κάμερον. Ακολούθησε τον δρόμο του θανάτου έχοντας χάσει πια κάθε ελπίδα; Γιατί αν δεν το έκανε, η απομόνωση στην οποία η οικογένεια ζει στην αυστραλιανή ενδοχώρα δεν αφήνει και πολλούς υπόπτους…

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images

Ξεκίνησα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το πάθος μου για τα βιβλία και την συγγραφή. Μπορεί να γίνεται "χαμός" από διάφορα άρθρα τελείως άσχετα μεταξύ τους αλλά ο καθένας δεν έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του.