Επανέρχομαι μετά από μεγάλο διάστημα απουσίας μου και αυτό γιατί το βιβλίο που διάβασα μετά από τόσο καιρό, άξιζε και με το παραπάνω. Έβλεπα τα βιβλία της Hoover εδώ και βδομάδες σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τα social media, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν επιχειρούσα να ξεκινήσω κάτι, με τον φόβο ότι θα το άφηνα πάλι μισό όπως έκανα τον τελευταίο χρόνο. 

Τελικά μόλις το ξεκίνησα, δεν το άφησα δευτερόλεπτο και κατέληξα να το τελειώσω μέσα σε τρεις μέρες. Από την αρχή, μπαίνει στα βαθιά, αλλά καταλαβαίνεις πως όλα αυτά είναι μια σύνοψη του τι ακολουθεί στην συνέχεια. Εξηγούμαι: η πρωταγωνίστρια ζει μια πολύ δύσκολη ζωή, σε τροχόσπιτο με την τοξικομανη μητέρα της. Ο τρόπος που η συγγραφέας πλαισιώνει τον χαρακτήρα της Μπεγια, της πρωταγωνίστριας δηλαδή, είναι ενδιαφέρων και αξιοπεριέργος από τις πρώτες λέξεις. Είναι καχύποπτη, αλλά κατά βάθος αναζητά αγάπη. Φαίνεται επιθετική, όμως η αποδοχή και η συμπόνια είναι κάτι που της λείπει μια ζωή. Μπορεί το σενάριο "τοξικομανης γονέας, φτωχή ζωή, bullying κτλ" να ακούγεται συχνά, αλλά ο τρόπος που το πλαισιώνει και το αφηγείται ο κάθε συγγραφέας είναι αυτό που κάνει την διαφορά. 

Η Μπεγια, λοιπόν, μετά τον θάνατο της μητέρας της, καταλήγει να μείνει με τον πατέρα της, την μητριά της και την ετεροθαλή της αδερφή. Εκεί είναι που ξεκινούν όλα. Όταν γνωρίζει τον Σαμσον, έναν μυστηριώδη νεαρό, με πολύ βάθος και αρκετά εντυπωσιακό θα έλεγα. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ρομάντζο εδώ. Και αυτό είναι το πιο ξεχωριστό. Έχουμε να κάνουμε με έναν έρωτα που ξεκινά, με το κλείσιμο και την επούλωση πληγών του παρελθόντος με τόσο όμορφο τρόπο, που το δέσιμο και η αγάπη φαντάζει τελείως προφανής. Έβλεπα τον εαυτό μου να περιμένει με ανυπομονησία, όχι το φιλί των δύο νεαρών, αλλά το αγκάλιασμα τους. Θα μπορούσα να σας πω γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό πέρα από τους λόγους που προανέφερα, αλλά θα σας κάνω spoiler, και δεν θα το ήθελα.

Η Μπεγια, επιτέλους έχει μια φυσιολογική ζωή και έναν άνθρωπο, ο οποίος της στάθηκε όσο κανείς άλλος. Όμως τα μυστικά του Σαμσον, εμφανίζονται και αυτό κατεληγει να τους χωρίσει με έναν αρκετά οδυνηρό τρόπο. Ωστόσο, η αγάπη, η εκτίμηση και το βαθύ τους δέσιμο δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Αυτό είναι που τους ένωνε και τους ενώνει. Το τέλος ήταν πραγματικά αυτό που θα έπρεπε να είναι. Τόσο απλό και τόσο αληθινό, με γαλήνιο τρόπο που νιώθεις ότι συγκινείσαι και σε θλίβει "ευχάριστα".

Λίγα λόγια:

«Οι πληγωμένοι άνθρωποι αναγνωρίζουν τους άλλους πληγωμένους ανθρώπους. Είναι σαν μια λέσχη στην οποία δεν θέλεις να είσαι μέλος».

Η ζωή δεν έχει φερθεί καλά στην Μπέγια Γκριμ και ας είναι μόνο δεκαεννέα ετών.

Αλλά αυτό πρόκειται να αλλάξει.

Ξεκινώντας κυριολεκτικά από το τίποτα, έχει καταφέρει να χαράξει πορεία, να διεκδικήσει από τη ζωή της περισσότερα – όλα μόνη της. Η οικογένειά της δεν τη στήριξε ποτέ.

Οι σπουδές της ξεκινούν σε δύο μήνες.

Όμως ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας της αφήνει την Μπέγια άστεγη.

Μαθημένη να προσαρμόζεται εύκολα, θα καταφύγει στην τελευταία της λύση, στην παραθαλάσσια πόλη όπου ζει ο πατέρας της, τον οποίο γνωρίζει ελάχιστα.

Το πλάνο της είναι ξεκάθαρο: θα περάσει το υπόλοιπο του καλοκαιριού όσο πιο ήρεμα γίνεται, μέχρι να έρθει η στιγμή να αφήσει το παρελθόν πίσω της μια για πάντα.

Όμως ο νέος της γείτονας, ο Σάμσον, έχει άλλα σχέδια.

Οι δυο τους φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό. Εκείνη έζησε μέσα στη φτώχεια και στην εγκατάλειψη. Εκείνος γεννήθηκε μέσα στα πλούτη και στα προνόμια.

Όμως η θλίψη κυριαρχεί στη ζωή τους. Όσο και αν το κρύβουν, έχουν πληγωθεί και οι δύο περισσότερο απ’ όσο είναι έτοιμοι να παραδεχτούν.

Η έλξη ανάμεσά τους είναι έντονη, κι ας είναι ολοφάνερο ότι δεν έχει μέλλον η σχέση τους. Και η Μπέγια πρέπει να προσέξει πριν γκρεμίσει τη ζωή που δεν πρόλαβε καν να χτίσει.

 Ανυπομονούσα υπερβολικά πολύ (αν μπορώ να το πω αυτό), για να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Οι περισσότεροι το έχουν διαβάσει στα αγγλικά, αλλά εγώ προτιμώ να ζω την μαγεία των βιβλίων στα ελληνικά. Μέσα στο καλοκαίρι, είχε βγει και η σειρά του Netflix, βασισμένη στο βιβλίο και η προσμονή μου ήταν μεγαλύτερη. 

Το ξεκίνησα και το τελείωσα σε μια βδομάδα περίπου. Φυσικά το ερωτεύτηκα. Οτιδήποτε συνδυάζει φαντασία και λίγο έρωτα μέσα για μένα είναι το πιο μαγικό βιβλίο. Δεν θα τα πολυλογώ, αλλά είναι καλογραμμένο, χωρίς να πλατιάζει με πάρα πολλές περιγραφές για να κάνει τον κόσμο, που περιγράφει πιο μαγευτικό.

Η Αλίσα και ο Μαλ είναι μαζί από πάντα, ζώντας στο ορφανοτροφείο. Όταν όμως η Αλίσα ανακαλύπτει πως είναι η Γκρισα, η γενια ανθρώπων με δυνάμεις που ξεπερνούν κάθε φαντασία, η ζωή όλων αλλάζει. 

Προσωπικά θα πω πως ανεξάρτητα από τον κόσμο τον οποίο δημιούργησε η Bardugo και φυσικά τον ερωτεύτηκα, μου άρεσε πάρα πολύ η σχέση του Μαλ και της Αλίνα. Είχε κάτι πολύ τρυφερό και βαθύ, το οποίο αποκαλύπτεται σταδιακά και πολύ όμορφα. Ανυπομονώ ήδη για τα επόμενα βιβλία.

Λίγα λόγια:

Περικυκλωμένο από εχθρούς, το άλλοτε μεγάλο έθνος της Ράβκα έχει χωριστεί στα δύο από το Διάσελο των Σκιών, μια ζώνη αδιαπέραστου σκοταδιού όπου παραμονεύουν φτερωτά τέρατα που τρέφονται με ανθρώπινη σάρκα. Η μοίρα της Ράβκα είναι πλέον στα χέρια μιας μοναχικής κοπέλας.

Η Αλίνα Σταρκόφ ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλή σε κάτι. Όταν όμως το τάγμα της δέχεται επίθεση στο Διάσελο και ο καλύτερος φίλος της τραυματίζεται βαριά, αποκαλύπτεται ότι η Αλίνα διαθέτει μια εξαιρετική δύναμη που σώζει τη ζωή του - μια δύναμη που ίσως είναι το κλειδί για να ελευθερώσει τη χώρα της. Το νεαρό κορίτσι οδηγείται στη βασιλική Αυλή για να εκπαιδευτεί ως μέλος των Γκρίσα, της μαγικής ελίτ υπό τις εντολές του Ντάρκλινγκ.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ενώ το σκότος ελλοχεύει και ένα ολόκληρο βασίλειο στηρίζεται στην αδάμαστη δύναμή της, η Αλίνα θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με τα μυστικά των Γκρίσα και… της καρδιάς της.

 

 Το συγκεκριμένο άρθρο, δεν πρόκειται τόσο για κριτική, όσο για παρότρυνση να διαβάσετε το βιβλίο. Σε καμία περίπτωση, δεν πιστεύω ότι μπορώ να κριτικάρω τα λεγόμενα μιας γυναικολόγου, για οτιδήποτε θα ήθελε να μάθει μία γυναίκα για τον κόλπο της. Είναι απίστευτα ενδιαφέρον βιβλίο, γεμάτο με πληροφορίες για καθετί που περιτριγυρίζει την ευαίσθητη, γυναικεία περιοχή. 

Ξεκινάει με την ανατομία του αιδοίου και του κόλπου και συνεχίζει με τη σεξουαλική εκπαίδευση, τον τοκετό, την φροντίδα του κόλπου, τον καθαρισμό, τα ΣΜΝ και ό,τι άλλο, για το οποίο αναρωτιόταν μία γυναίκα. Το επέλεξα, γιατί πουθενά δεν είδα μάθημα που να λέγεται ''σεξουαλική αγωγή και εκπαίδευση" και φυσικά οτιδήποτε είναι γραμμένο σε αυτό, έγινε από γυναικολόγο εξιδεικευμένη σε παθήσεις του κόλπου και του αιδοίου. Μου έλυσε τόσες πολλές απορίες που ακόμα και αφού το τελείωσα, βρίσκω τον εαυτό μου να ανατρέχει σε αυτό, όποτε έχω κάποια απορία ή θέλω να μάθω κάτι παραπάνω. Πολύ σημαντικό, είναι επίσης πως, όπως αναφέρει και στο εξώφυλλο, διευκρινίζει τι είναι επιστημονικά αληθές και τι πρόκειται για μύθο, που απλά διαδίδεται από στόμα σε στόμα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα πολύ αξιόλογο και πολύ χρήσιμο βιβλίο που σίγουρα αποτελεί μία πολύτιμη προσθήκη στη βιβλιοθήκη σας.

Με λίγα λόγια: 

Τι συμβαίνει με τους κολπικούς οργασμούς και το σημείο G; Μπορεί το ψωμί, η μπίρα ή το κρασί να προκαλέσουν μυκητιασικές λοιμώξεις; Πώς πρέπει να πλένω τα εσώρουχά μου; Πώς προκαλεί καρκίνο μία λοίμωξη από HPV; Πώς επηρεάζει η εμμηνόπαυση τον κόλπο; Πότε είναι ανησυχητικές οι κολπικές εκκρίσεις;
Να μερικά από τα πολύ σοβαρά ερωτήματα που αφορούν τα γυναικεία γεννητικά όργανα, τα οποία ωστόσο καλύπτει ένα νέφος παραπληροφόρησης και ταμπού. Για χάρη του κέρδους, των κλικ και των λάικ, γυναικεία περιοδικά, σελέμπριτι, παραϊατρικές ιστοσελίδες και όχι μόνο μας βομβαρδίζουν με ψευδοεπιστημονικά δεδομένα. Πώς θα ξεχωρίσουμε τους μύθους από την αλήθεια; Η γυναικολόγος Jen Gunter στα είκοσι πέντε χρόνια της εμπειρίας της έχει αντιμετωπίσει όλων των ειδών τις παρανοήσεις και έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της καριέρας της στο να γκρεμίσει πλάνες σχετικά με τη γυναικεία αναπαραγωγική υγεία μέσα από το δημοφιλές της μπλογκ καθώς και τον λογαριασμό της στο twitter. Με αυτό το βιβλίο, το οποίο έχει γνωρίσει τεράστια επιτυχία διεθνώς, η Jen Gunter μας παίρνει μαζί της σε ένα εκπαιδευτικό αλλά και διασκεδαστικό ταξίδι ανακάλυψης ενός μαγικού κόσμου: του κόλπου και του αιδοίου.

 

 Προφανώς και το ξεκίνησα από τον τίτλο του. Ήταν από τα βιβλία που με τράβηξε λόγω του σχετικού του τίτλου, χωρίς να διαβάσω την περίληψη, για να μάθω περί τίνος πρόκειται. 

Στις πρώτες σελίδες του μου φάνηκε ενδιαφέρον, καθώς ο πρωταγωνιστής πήγαινε κάθε χρόνο, σε μία παραθαλάσσια πόλη της Ιταλίας, στην οποία είχαν εξοχικό με τη σύζυγό του και παραθέριζαν. Η προσωποποίηση, δηλαδή, αυτής της καλοκαιρινής σιέστας που όλοι θα "παίρναμε" μαζί μας στην παραλία ή απλά στο μπαλκόνι του σπιτιού μας. 

Ο πρωταγωνιστής είναι συγγραφέας. Όχι πετυχημένος, αλλά αρκετά πνευματώδης. Θα έλεγα προκλητικά, ειρωνικά και κυνικά πνευματώδης σε σημείο που πολλές φορές θεώρησα πως προκαλούσε την ίδια του την κακιά τύχη. Ο γάμος του, είναι ιδιαίτερος, με την έννοια πως η επικοινωνία με την σύζυγό του αφορούσε θέματα που θα μπορούσαν να συζητήσουν και δύο ξένοι: για τον κόσμο, τον πολιτισμό, την λογοτεχνία, τις ερωτικές σχέσεις. Αυτό που μένει σε όλο το βιβλίο είναι η εμμονή - όχι έρωτας, κατ'εμέ - με μία μικρότερη σε ηλικία, από αυτόν, κοπέλα, η οποία έρχεται και αυτή για διακοπές στην ίδια πόλη και κάθε καλοκαίρι. Όλες οι σελίδες του κυλάνε κάπως έτσι. Αργά, μελαγχολικά, σαν ένα καυτό, καλοκαιρινό μεσημέρι και θα μπορούσα να πω πως δεν μου έφτιαξε ιδιαίτερα την διάθεση, παρά με έκανε να αισθανθώ κάπως άβολα σε κάποια σημεία του.

Λίγα λόγια:

Ένα αυγουστιάτικο βράδυ ένας άντρας πρωτοσυναντά μια κοπέλα στο τραπέζι ενός παραθαλάσσιου ρεστοράν. Εκείνη εμφανίζεται μπροστά του ως η επιθυμία που δεν είχε εκφράσει, εκπληρωμένη από ένα αστέρι που δεν είχε δει να πέφτει. Κι όμως, αυτή η τυχαία συνάντηση τον στιγματίζει κι ανάμεσα στους δυο τους ξεκινά μια ιδιαίτερη ιστορία, κάθε καλοκαίρι, σαν ένα σταθερό ραντεβού. Γύρω τους η Ρώμη και το παραθαλάσσιο θέρετρο Τσιρτσέο είναι λουσμένα στο ίδιο αμείλικτο φως που τυφλώνει τους ήρωες του Καλοκαιριού.

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο, δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Ίσως να σας προκαταβάλλω, αλλά μην σας αποτρέψει από το να το διαβάσετε. Η ιστορία του, φαίνεται αρκετά συγκινητική, μια και στην αρχή της σκοτεινής εποχής του Χίτλερ, η πρωταγωνίστρια προσπαθεί να βγάλει από τη χώρα την οικογένεια της και τον αρραβωνιαστικό της, συνειδητοποιώντας πως η καταστροφή και ο θάνατος πλησιάζουν. Αυτό που με τράβηξε όμως περισσότερο είναι η αισθητική που προβάλλει η συγγραφέας. Θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Η πρωταγωνίστρια φτιάχνει καπέλα για τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας, παρακολουθεί επιδείξεις μόδας και ταξιδεύει σε κάθε χώρα που έχει να της προσφέρει γνώσεις για τη μόδα και την όμορφη ζωή. Αυτό ήταν που απόλαυσα περισσότερο. Με την έννοια πως η καλή ζωή της δεν συνεπαγόταν και με το να βολευτει σε αυτήν, αλλά να εξελιχθεί και να φροντίσει την οικογένεια της.

Λίγα λόγια: 

Το 1938, η εντυπωσιακά όμορφη και χαρισματική Τρούντι Κάντερ σχεδιάζει καπέλα για τις πιο καλοντυμένες κυρίες της Βιέννης. Συχνάζει στα περίφημα κοσμικά καφέ και κάποια στιγμή ερωτεύεται παθιασμένα τον Βάλτερ Έρλιχ, έναν γοητευτικό επιχειρηματία. Ωστόσο, καθώς τα τανκς του Χίτλερ προελαύνουν στην Αυστρία, ο κόσμος αυτού του νεαρού ζευγαριού Εβραίων καταρρέει.

Με πρόζα που πετάει σπίθες, το Κάποια κορίτσια, κάποια καπέλα και ο Χίτλερ αφηγείται την αληθινή ιστορία της απίστευτης διαφυγής της Τρούντι και του Βάλτερ από τη Βιέννη στην Πράγα και από εκεί στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο, εν μέσω της φρίκης που κατάπινε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το κουράγιο, η ευρηματικότητα και η επιμονή της, που κράτησαν την ίδια και τον αγαπημένο της ζωντανούς, καθιστούν τούτο το βιβλίο ένα ανεξίτηλο ιστορικό αγάπης και επιβίωσης.

 Διαβάσαμε ξανά βιβλίο από Έλληνα συγγραφέα και όσοι γνωρίζετε τις βιβλιοκριτικές μου, σίγουρα δεν είναι πολλές οι φορές που έχω να κάνω με Έλληνες. 

Το συγκεκριμένο ήταν ενδιαφέρον. Ένα θέμα ευρύ γνωστό και αρκετά διαδεδομένο στην ελληνική λογοτεχνία. Αναφέρομαι, στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Η συγγραφέας συλλέγει τις μνήμες τις οικογένειας της και γράφει κάτι πολύ όμορφο και συγκινητικό: την ιστορία μιας άλλης οικογένειας, η οποία περνάει από χίλια κύματα και εν τέλει βρίσκει την γαλήνη και την ευτυχία στην Αθήνα.

Δεν μπορώ να πω πως η γραφή ήταν αρκετά προσεγμένη σε πολλά σημεία. Και αυτό διότι πολλές φορές οι διάλογοι, ήταν βεβιασμένοι και η κατάληξη τους αρκετά προφανής. Ωστόσο η ιστορία στο σύνολο της ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Μαθαίνεις κάποια πράγματα για τους κατασκόπους της εποχής, ιστορικά γεγονότα φυσικά, αλλά και την δύναμη και το κουράγιο που μπορεί να έχει μια οικογένεια σε τέτοιου είδους τραγωδίες.

Λίγα λόγια:

ΣΜΥΡΝΗ 1913. Η Μαργή, πληροφοριοδότρια των Βρετανών, αισθάνεται τα δάχτυλα του Τούρκου διώκτη της να σφίγγουν τον λαιμό της, την ανάσα της να κόβεται. Η εντεκάχρονη κόρη της Διδώ, με τα παράξενα μάτια που όλοι τα κοροϊδεύουν και τα φοβούνται, τίθεται μαζί με τον αδελφό της υπό την προστασία του λεβαντίνου Έντουαρντ, συνεργάτη της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας. Εκείνος θα αντιληφθεί την ιδιαίτερη ευφυΐα της και θα αναλάβει να της προσφέρει, μέσα στα επόμενα χρόνια, όλα τα εφόδια που θα τη μετατρέψουν σε πολύτιμη κατάσκοπο, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρύψει το ανόσιο αίσθημα που γεννιέται για την προστατευόμενή του.

Η μέρα της φωτιάς και της καταστροφής θα σημαδέψει για πάντα τη Διδώ. Κουβαλώντας βαριές απώλειες στις αποσκευές της, θα πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς, δημιουργώντας μια νέα ζωή στην Ελλάδα, σε έναν τόπο που ταλανίζεται από τα δικά του προβλήματα.

Ένα πιάτο που ράγισε στο ταξίδι για τη νέα πατρίδα θα υπενθυμίζει σε όλους πως ό,τι σπάει ξανακολλάει και ό,τι καταστρέφεται μπορεί να φτιαχτεί από την αρχή.

Ένα μυθιστόρημα πλημμυρισμένο από τους ηδονικούς αναστεναγμούς της Σμύρνης πριν από την Καταστροφή, τους ψιθύρους των μυστικών υπηρεσιών που έδρασαν τότε εκεί και τον έρωτα που μπορεί να γεννηθεί από δυο μάτια διαφορετικού χρώματος.

 

Διάβαζα το συγκεκριμένο βιβλίο πολύ καιρό, λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά ταυτόχρονα το απολάμβανα αρκετά. Ήταν βαθύ, συγκινητικό, ιδιαίτερο. Με διάφορα πρόσωπα, τα οποία είχαν ξεχωριστές προσωπικότητες, τις δικές τους ανασφάλειες, αλλά και τόσα προτερήματα. Ενώθηκαν όλοι λόγω αυτού του τετραδίου, που ο καθένας το έβρισκε στον δρόμο του και έβλεπε πάνω του τον τίτλο "Το πείραμα της αυθεντικότητας". Έτσι και συναντήθηκαν πέντε άνθρωποι, που βίωναν ο καθένας τις δυσκολίες του και είχε τα όνειρα του. 

Δεν το βαρέθηκα καθόλου. Μου άρεσε πάρα πολύ, που είχα να κάνω με 5 διαφορετικές προσωπικότητες και άρα εν μέρει με πέντε διαφορετικές ιστορίες. Όλες ήταν τόσο ενδιαφέρουσες που δεν άφησα το βιβλίο, καθόλου από τα χέρια μου. Ο Τζούλιαν ήταν κατά κάποιο τρόπο, αυτός που πυροδότησε αυτές τις συζητήσεις και ενώ πιστεύεις πως προσπαθεί να εξιλεωθεί, η πλοκή αλλού καταλήγει. 

Πολύ τρυφερό, βαθύ, όπως προείπα, χιουμοριστικό για τις εκπλήξεις που σου επιφυλάσσει η ζωή και πάρα πολύ αληθινό.

Λίγα λόγια:

Όλοι λένε ψέματα για τη ζωή τους. Τι θα γινόταν όμως αν μοιραζόσουν την αλήθεια;

Αυτή είναι η ερώτηση που γράφει σ’ ένα ανοιχτοπράσινο σημειωματάριο με την επιγραφή «Το πείραμα της αυθεντικότητας» ο Τζούλιαν Τζεσόπ, ένας εκκεντρικός ζωγράφος εβδομήντα εννέα ετών. Αφήνει το τετράδιο στο καφέ της Μόνικα στην Οδό Φούλαμ πυροδοτώντας έτσι μια αλυσίδα γεγονότων που θα αλλάξει τις ζωές των έξι πρωταγωνιστών. Στο σημειωματάριο αυτό ο καθένας τους θα αποκαλύψει τις ενδόμυχες αλήθειες και επιθυμίες του και μέσα από την αλληλεπίδρασή τους θα ανακαλύψουν όλοι τη δύναμη αλλά και τον κίνδυνο της ειλικρίνειας.

 "Ο γιός του Ιταλού" είναι ένα συγκινητικό βιβλιο. Αυτό σκέφτηκα όταν το τελείωσα, αλλα και σε πολλά σημεία του καθώς το διάβαζα. Σου βγάζει μια σιωπηλή και έντονη συγκίνηση, ωστόσο που δεν εκφράζεται πότε ως δράμα. Είναι αληθινά γεγονότα, αληθινοί άνθρωποι που γνωρίζουν από τη σκληρότητα της ζωής και πως κάποιες φορές το συναίσθημα δεν έχει τόσο χώρο, όταν πρέπει να φροντίσεις για να επιβιώσεις αλλά και για να επιβιώσει η οικογένεια σου. Σίγουρα, ωστόσο η οικογένεια παίζει μεγάλο ρόλο. Από το παρελθόν μέχρι και το μέλλον του Τσίρο του πρωταγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί να βρει τον πατέρα του και αρχίζει να ανακαλύπτει σιγά σιγά το νήμα της ιστορίας. Μιας ιστορίας δικής του και ταυτόχρονα το ποιος πραγματικά είναι.

Αξιόλογο και ενδιαφέρον βιβλίο, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα που έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες που δεν αγνοείς.

Λίγα λόγια:

4 Σεπτεμβρίου 1943. Το Roma, θωρηκτό του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού, αποπλέει από τη ναυτική βάση της Λα Σπέτσια, αλλά στα στενά του Μπονιφάτσιο βομβαρδίζεται από τη Λουφτβάφε. Οι επιζώντες ξεκινούν ένα ταξίδι που θα τους οδηγήσει στο Κάλντες ντε Μαλαβέγια, ένα μικρό χωριό της Καταλονίας όπου θα εγκατασταθούν σε αναμονή της επιστροφής τους στην Ιταλία. Εκεί, ο Τσίρο, ένας από τους Ιταλούς ναύτες, που σφυρίζει διαρκώς ναπολιτάνικα τραγούδια, συναντά την Τζοάνα, μια παντρεμένη γυναίκα που φυτεύει γαρίφαλα για να βρει διέξοδο από τον τελματωμένο γάμο της.

Εξήντα χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Ματέου αποφασίζει να βρει τον άντρα που όλοι πιστεύουν ότι είναι ο πραγματικός του πατέρας.

  
Ο Μάρτιος ξεκίνησε πολύ ευχάριστα και αισιόδοξα με ένα βιβλίο που "ρούφηξα" σε τρεις μέρες. Πραγματικά με άφησε απίστευτα χαρούμενη και ενθουσιασμένη. Είχα διαβάσει ένα ακόμα βιβλίο της συγγραφέως και είχα, επομένως μία άποψη γι' αυτήν, αλλά το "Σου χρωστάω χάρη", το ερωτεύτηκα.

Ειλικρινές, αθώο, ρομαντικό, αστείο, αληθινό, είναι λίγα από τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσα, για να το χαρακτηρίσω, σε περίπτωση που θέλετε να σχηματίσετε μία άποψη ή να πάρετε μία γνώμη. Διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα ( όπως σας είπα διάβασα τις τετρακόσιες και κάτι σελίδες του σε τρεις μέρες) και σας δημιουργεί πολύ όμορφα συναισθήματα. Γενικά, δεν το βαρέθηκα στιγμή, έχει ελάχιστα το ύφος ημερολογίου αλλά είναι και κάπως σαν να βρισκόμαστε στο μυαλό της πρωταγωνίστριας, της Φίξι. Ο χαρακτήρας της είναι αφελής με έναν τρόπο, που σε κάνει να την αγαπήσεις από τη πρώτη στιγμή και εκεί που πιστεύεις ότι διαβάζεις απλά ένα βιβλίο, για να περάσει η ώρα σου, συνειδητοποιείς πως μόλις σου δίδαξε κάποια μαθήματα ζωής ή σε άφησε με μία όμορφη γεύση για το τι σημαίνει οικογένεια, έρωτας, ειλικρίνεια και αφοσίωση. Αυτή είναι η Kinsella στα βιβλία της και δεν θα μπορούσα παρά να τη θαυμάζω, όπως και τον τρόπο γραφής της, ο οποίος δεν είναι καθόλου κουραστικός. Αντίθετα απολαμβάνεις κάθε σελίδα και παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς καν να αντιληφθείς ότι διαβάζεις τρεις ώρες.

Λίγα λόγια:

Η Φίξι Φαρ έχει μεγαλώσει με το μότο του πατέρα της Πάνω απ’ όλα η οικογένεια. Αλλά από τότε που εκείνος πέθανε, τρέχει για όλα μόνο της στην οικογενειακή επιχείρηση, ενώ τα αδέλφια της τεμπελιάζουν.
Μια μέρα, σ’ ένα καφέ, ένας άγνωστος της ζητά να έχει για μια στιγμή τον νου της στο λάπτοπ του, κι εκείνη όχι μόνο το προσέχει, αλλά το σώζει από βέβαιη καταστροφή. Ο Σεμπ, όπως συστήνεται, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, της υπογράφει μια δήλωση ότι της χρωστάει χάρη. Η Φιξι το παίρνει στ’ αστεία∙ άλλωστε ποτέ δε θα του ζητούσε τίποτα. Σωστά;
Κάποια στιγμή, όμως, ξαναμπαίνει στη ζωή της ο παιδικός της έρωτας, ο Ράιαν, που έχει μείνει άνεργος. Τότε η Φίξι, που δεν ήθελε τίποτα για τον εαυτό της, ζητάει από τον Σεμπ να του δώσει μια δουλειά. Τώρα, λοιπόν, είναι πάτσι, αλλά σε λίγο πάλι κάτι συμβαίνει κι ο ένας χρωστάει χάρη στον άλλο, και πάει λέγοντας. Πώς θα τελειώσει, άραγε, όλο αυτό;

 Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Δεν επιλέγω τόσο πολύ βιβλία Ελλήνων συγγραφέων μόνο και μόνο επειδή στην πλειονότητα τους, στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, το δράμα και το ύφος των διαλόγων είναι ελάχιστα υπερβολικά για εμένα. Κάποιοι διάλογοι και κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να είναι σαν να προέρχονται από σαπουνόπερα, χωρίς φυσικά να προσβάλλω το οτιδήποτε. 

 

 Επόμενο βιβλίο για τον Φεβρουάριο, ήταν "Η μπλε περίοδος", που διαβάζοντας τον τίτλο, δεν ξέρεις ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Είναι, λοιπόν, μία μυθοπλασία γύρω από την ζωή του διάσημου ζωγράφου, Πάμπλο Πικάσο. 

Είχα μεγάλη περιέργεια να το διαβάσω, μιας και δεν γνωρίζω ιδιαίτερα από ζωγραφική, παρά μόνο να την σέβομαι και να την εκτιμώ. Ο Πικάσο, δεν είναι του γούστου μου, όμως το συγκεκριμένο βιβλίο, το διάβασα με όρεξη και δεν το βαρέθηκα καθόλου. Ξεκινάει από τη γέννηση του ζωγράφου, σε μία οικογένεια με πατέρα ζωγράφο που είναι παθιασμένος με την τέχνη και ζει μέσα από αυτήν. Μου άρεσε σχεδόν κάθε σκηνή από το βιβλίο. Όλο το ταξίδι της ζωής του Πικάσο και ο τρόπος, με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης εκείνης της εποχής. Αναφέρομαι στη φτώχεια, την έλλειψη υγιεινής, τα θέματα πίστης, ακόμα και την σύφιλη που θέριζε λόγω της διασημότητας των πορνείων. Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο και προσωπικά θαυμάζω τους συγγραφείς που γράφουν μυθοπλασία, αλλά μπορούν να αποτυπώσουν την κουλτούρα εκείνης της εποχής με έναν τρόπο που κάνει τον αναγνώστη να ξεχνά πως πρόκειται για κάτι μη πραγματικό.

Κατά τ' άλλα θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μία γεύση από το πως ίσως θα ήταν η προσωπικότητα του Πάμπλο Πικάσο ως έφηβος. Δηλαδή το πως ξεκίνησε να αγαπάει την ζωγραφική, τις σχέσεις του με την οικογένεια του, τους φίλους του, την ιδιόρρυθμη και με μεγάλο βάθος προσωπικότητα του. Και αυτό διότι ο συγγραφέας ανέπτυξε τους χαρακτήρες, τον καθένα ξεχωριστά με τρόπο που κανείς δεν χανόταν στην εξέλιξη του βιβλίου. Σας το συστήνω.

Λίγα λόγια:

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για την τραγική ερωτική ιστορία που έφερε τον νεαρό Πάμπλο Πικάσο στο χείλος της καταστροφής και ταυτόχρονα άναψε την πρώτη σπίθα της δημιουργικής ιδιοφυίας του.

Από τα θορυβώδη μπαρ της Βαρκελώνης έως τους φωτεινούς δρόμους του Παρισιού, ο Πάμπλο Πικάσο βιώνει, στο γύρισμα του 20ού αιώνα, τις απολαύσεις αλλά και τη μιζέρια της μποέμικης ζωής μαζί με τον επαναστάτη ποιητή και φίλο του Κάρλες Καζαχέμας.

Οι δυο νεαροί καλλιτέχνες δραπετεύουν από την οικογενειακή δυστυχία και τις προσδοκίες των γονιών τους, αναζητώντας δημιουργική διέξοδο, και βρίσκουν την έμπνευση στα ναρκωτικά, την εξαθλίωση και τις απελευθερωμένες γυναίκες της Μονμάρτρης.

Απολαμβάνουν την έντονη ζωή τους και τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει,  μέχρι που εμφανίζεται στο προσκήνιο μια μαυρομάλλα αινιγματική μούσα. Το πάθος των δυο καλλιτεχνών για τη Ζερμέν θα πάρει ολέθρια τροπή. Μέσα στην απόγνωση, ο Πικάσο ανακαλύπτει μια χρωματική παλέτα στην οποία παραδίδει τους δαίμονές του και αρχίζει να ζωγραφίζει, μένοντας για πάντα στην ιστορία.

 

Το συγκεκριμένο βιβλίο κατ' εμέ, είναι ένα κρυμμένο διαμάντι. Από αυτά που  ξετυλίγονται σταδιακά και αφήνουν τη μαγεία τους ανεξίτηλη.

Το ξεκίνησα όντως με χαμηλές προσδοκίες και δεν γνώριζα ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι είχα να κάνω με δύο ιστορίες που ουσιαστικά ήταν συνδεδεμένες. Από τη μια ο Μπόρις Πάστερνακ με το "Δόκτωρ Ζιβάγκο", την ιστορία του και την ερωτική του ζωή. Και από την άλλη οι δαχτυλογράφοι και τα κρυμμένα τους μυστικά. Τόσο καλογραμμένο και αξιόλογο βιβλίο. Θίγει ζητήματα ευαίσθητα, με έναν πολύ διακριτικό και όμορφο τρόπο. Δεν με προβλημάτισε τίποτα, αντίθετα με συγκίνησε η ιστορία τόσο της Όλγας, της ερωμένης του Πάστερνακ, όσο και της Ιρίνας. Μακάρι να μπορούσα να σας πω περισσότερα. Θα θαυμάσω, ωστόσο μόνο την δεξιοτεχνία της συγγραφέως, να συνδυάσει ιστορία και συναίσθημα με έναν δουλεμένο τρόπο που σέβεται και τα δύο αυτά μέρη. Εντυπωσιακό βιβλίο. Αξίζει την κάθε σελίδα του. 

Λίγα λόγια:

Κανείς δεν ρίχνει δεύτερη ματιά στις δακτυλογράφους.
Κανείς δεν ξέρει ότι δύο από αυτές διακινούν απόρρητες πληροφορίες.
Που αφορούν ένα βιβλίο, στο μέγεθος του βιβλίου που έχετε στα χέρια σας.
Στις σελίδες του κρύβεται μια ιστορία αγάπης που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και πόνος.
Και όπου υπάρχει πλεκτάνη υπάρχει και θανάσιμος κίνδυνος. 

  

 Επιτέλους το τελείωσα. Και λέω "επιτέλους" γιατί ήταν το μεγαλύτερο σε όγκο, βιβλίο που διάβασα όλο το 2020. Μου πήρε σχεδόν ένα μήνα, η αλήθεια είναι πως δεν το βαρέθηκα γιατί οι σκηνές άλλαζαν διαρκώς, όμως δεν είχε το κάτι συνταρακτικό για να σε κρατάει σε αγωνία. 

Πρόκειται για βιβλίο μυστηρίου. Έχω διαβάσει ξανά Tana French και είναι ιδιαίτερα αξιόλογη συγγραφέας, ωστόσο από το συγκεκριμένο, έλειπε κάτι. Ο πρωταγωνιστής, ο Τόμπι, λόγω μίας ληστείας που κόντεψε να τον σκοτώσει και της αρρώστιας του θείου του, αναγκάζεται να επιστρέψει στο Σπίτι του Κισσού, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Όμως, η ανακάλυψη ενός κρανίου στον κήπο, θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του για το οποίο δεν γνώριζε τελικά και τόσα πολλά πράγματα. Όντως οι αναμνήσεις ξετυλίγονται αργά και αρκετά ισορροπημένα και ίσως αυτό είναι και το στοιχείο που δεν άφησα το βιβλίο από τα χέρια μου. Συνεχώς θα μάθαινα κάτι καινούργιο για το παρελθόν είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο. Επίσης το Σπίτι του Κισσού, ως περιβάλλον ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Υπέροχες περιγραφές ενός σπιτιού αρκετά παλιού, που φιλοξένησε γενιές της οικογένειας του Τόμπι, που έχει μία αίσθηση πολυκαιρισμένου βιβλίου, βαριών επίπλων και κάτι πολύ ανάλαφρο και οικογενειακό. Η French, φροντίζει να προσθέσει και μία νότα μυστηρίου, ωστόσο κατ' εμέ είναι κάπως αδύναμη, καθώς το θέμα του κρανίου είναι ελάχιστα προβλέψιμο.

Εν τέλει, θα σας πρότεινα να το διαβάσετε, γιατί η French γνωρίζει να κρατά μία ροή, να βρίσκει πάντα λόγους που κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη της. Μπορεί το συγκεκριμένο να υστερεί στο θέμα του μυστηρίου, αλλά ο μεγάλος όγκος του, δεν υστερεί καθόλου σε ποιότητα.

Λίγα λόγια:

Ο Τόμπι ήταν ανέκαθεν τυχερός στη ζωή του. Ώσπου μια νύχτα όλα αλλάζουν. Μια βάναυση επίθεση τον αφήνει τραυματισμένο - δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος άνθρωπος. Αναζητά καταφύγιο στο πατρικό του, ένα σπίτι γεμάτο όμορφες αναμνήσεις από τα καλοκαίρια του και τα εφηβικά πάρτι με τα ξαδέλφια του. Λίγο μετά την άφιξή του εκεί όμως, στη γέρικη φτελιά του κήπου θα βρεθεί κρυμμένο ένα κρανίο. Και καθώς ο κλοιός των αστυνομικών αρχίζει να σφίγγει γύρω από την οικογένειά του, ο Τόμπι θα αναγκαστεί να επανεξετάσει όσα γνωρίζει για τους αγαπημένους του, για το παρελθόν του και, τελικά, για τον ίδιο.

Για ποιες πράξεις είμαστε ικανοί, αν δεν γνωρίζουμε πια ούτε τον εαυτό μας; 

  Ένα ακόμα θρίλερ για αυτή τη χρονιά. Ίσως και το τελευταίο, από ότι φαίνεται. Δεν με απογοήτευσε καθόλου, αντίθετα με μπέρδεψε τόσο πολύ που μπορώ να πω ότι το χάρηκα. Με την έννοια του ότι έπρεπε να βάλω το μυαλό μου να σκεφτεί, να συνδέσει πρόσωπα, χρονολογίες, γεγονότα. Αν, σας πω γιατί, θα σας περιγράψω όλο το βιβλίο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε, είναι ότι πρόκειται για μία απαγωγή μίας φοιτήτριας που κράτησε δεκατέσσερα χρόνια. Έμενε σε μία καλύβα και ο απαγωγέας της είχε δημιουργήσει την τέλεια οικογένεια μαζί με τα παιδιά που είναι εκεί. 

Μετά από δεκατέσσερα χρόνια, η Γιασμίν, το επόμενο θύμα, δραπετεύει για πρώτη φορά. Από τότε ξεκινά ένα ανελέητο κυνήγι, καθώς ο απαγωγέας δεν είναι νεκρός, όπως νόμιζε.

Προσωπικά μου άρεσε πολύ που υπήρχαν στοιχεία ψυχολογίας. Ψυχολογική σκιαγράφηση των προσώπων και τον αντίκτυπο που έχει στο θύμα όλη αυτή η εμπειρία. Το συγκεκριμένο βιβλίο, ίσως δεν σας εκπλήξει από την άποψη του ποιος είναι ο απαγωγέας, όσο από το πως ξετυλίγεται η πλοκή και ύστερα ξαναμπλέκεται μέσα στο χρόνο. Αξίζει!

Λίγα λόγια:

ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ.
ΣΑΝ ΘΕΟΣ.
Μια καλύβα στο δάσος, χωρίς παράθυρα. Η ζωή της Λένας και των δύο παιδιών της ακολουθεί αυστηρούς κανόνες: γεύματα, τουαλέτα, μελέτη, όλα ακολουθούν ευλαβικά ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα. Ο πατέρας μεριμνά για την τροφή, τους προστατεύει από τους κινδύνους του έξω κόσμου και φροντίζει να έχουν πάντα τα παιδιά του μια μητέρα - όποιο κι αν είναι το κόστος.
Αλλά μια μέρα η μητέρα καταφέρνει να αποδράσει. Και τότε ξεκινάει ο πραγματικός εφιάλτης. Διότι πολλά δείχνουν ότι ο πατέρας θέλει πάση θυσία να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει. Η αστυνομία μαζί με την οικογένεια της Λένας προσπαθούν απεγνωσμένα να ενώσουν τα κομμάτια ενός παζλ που δεν φαίνεται να ταιριάζουν μεταξύ τους. Τι απ' όλα συμβαίνει πραγματικά και τι είναι προϊόν παράνοιας;

 

 Είχα ανάγκη να διαβάσω ένα βιβλίο που να με βάζει στο εορταστικό κλίμα και φυσικά να με κάνει χαρούμενη. Τελικά, βρήκα κάποιο, το οποίο κάνει και τα δύο και το καλύτερο - με κάνει να γελάω. Ήταν απίστευτα ξεκαρδιστικό, με ένα χιούμορ, που σίγουρα θα το χαρακτήριζα έξυπνο και πνευματώδες.

Ο συγγραφέας είναι και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, που μας διηγείται τα Χριστούγεννα, τα οποία πέρασε στο νοσοκομείο καθώς είχε εφημερία. Τα περιστατικά είναι πολλά και αρκετά ενδιαφέροντα,  αν σκεφτείτε πως, ειδικά τις γιορτινές περιόδους συμβαίνουν διάφορα απρόοπτα. Δεν διστάζει να γράφει τα δικά του σχόλια, να εκφράζει την αγανάκτηση του, το καυστικό του χιούμορ αλλά και τη συμπόνια του σε ασθενείς που το χρειάζονται. Τρυφερό αλλά και χιουμοριστικό, καθημερινό αλλά και ιδιαίτερο, σίγουρα είναι ένα βιβλίο κάπως διαφορετικό από αυτά που έχουν θέμα τους τα Χριστούγεννα. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Όσοι έχουν φόβο με τα νοσοκομεία, δεν νομίζω να το νιώσουν τόσο με το συγκεκριμένο.

Λίγα λόγια:

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και στους δρόμους αντηχούν οι νότες του Jingle Bells, αλλά 1,4 εκατομμύρια υπάλληλοι του NHS πηγαίνουν για δουλειά. Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που θα αποτελέσει ιδανικό δώρο για όποιον έχει ποτέ πατήσει σε νοσοκομείο, ο Άνταμ Κέι επιστρέφει στα ημερολόγιά του για μια ξεκαρδιστική, τρομακτική και -μερικές φορές- σπαρακτική ματιά πίσω από την μπλε κουρτίνα.
Η Χριστουγεννιάτικη εφημερία είναι ένα ερωτικό γράμμα για όλους εκείνους που πέρασαν τις γιορτές τους στην πρώτη γραμμή -βγάζοντας παιδιά και στολίδια από τα διάφορα μέρη που πήγαν και σφηνώθηκαν- κατά την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

 

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά καθώς διάβασα αυτό το βιβλίο, ένιωθα όλο και περισσότερο άβολα. Συνεχώς με καταλάμβανε ένα αίσθημα ντροπής, αηδίας και ίσως κλειστοφοβίας. Δεν θέλω να σας προιδεάσω αρνητικά, γιατί είναι ένα εξαίρετο βιβλίο, ωστόσο είναι αρκετά ωμό και ρεαλιστικό. Εστιάζει στη τραυματική εμπειρία και πως αυτή διαχειρίζεται από το άτομο όπως και πολλά άλλα. Ένα από αυτά  τα "πολλά άλλα" , είναι ο μεταφεμινισμός του 2000, τα όρια ανάμεσα στην συναίνεση, στη σεξουαλική κακοποίηση και στη συνενοχή, όπως και το κίνημα #metoo. 

H Βανέσα είναι μαθήτρια ενός ιδιωτικού σχολείου, ώσπου φτάνει στο σημείο να συνάψει ερωτική σχέση με τον καθηγητή της. Η ιστορία αφηγείται εναλλάξ με το παρόν και το παρελθόν. Το παρελθόν είναι η δεκαπεντάχρονη Βανέσα και η αρχή μιας σχέσης που θα τη στιγμάτιζε ολοκληρωτικά. Το παρόν είναι η ενήλικη Βανέσα και το ξέσπασμα των γυναικών απέναντι στη σεξουαλική κακοποίηση. Όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη με εκείνη τη σχέση και εκείνο τον άνθρωπο και σταδιακά θα αποκαλύπτεται μπροστά της το πόσο την επηρέασε και την καθόρισε σε μία εφηβική ζωή, που θα έπρεπε να είναι αθώα και ανέμελη.

Ίσως δεν το περιέγραψα καλά, ωστόσο δεν έχει τόση σημασία, όση να το διαβάσετε και να προσπαθήσετε να το κατανοήσετε οι ίδιοι. Αρκετά καλογραμμένο, προσπαθώντας να διατηρήσει τις λεπτές γραμμές μίας γυναικείας προσωπικότητας τόσο στην εφηβεία της, όσο και στη ενήλικη ζωή της. Πιστεύω πως είναι αρκετά δύσκολο και βαθύ να αποτυπώσεις την ανθρώπινη συμπεριφορά σε τραυματικές καταστάσεις και όσο αυτό συνέβη στο βιβλίο, με έκανε να έχω συναισθήματα που θα τα χαρακτήριζα προβληματικά. Τα υπόλοιπα, στο βιβλίο.

Με λίγα λόγια:

ΕΙΧΕ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΣΑΝ ΤΕΡΑΣ.
Η Βανέσα Γουάι ήταν δεκαπέντε ετών όταν τα έφτιαξε με τον καθηγητή της των αγγλικών. Τώρα, στα τριάντα δύο της, κι ενώ το κίνημα του #MeToo ξεσκεπάζει το ένα μετά το άλλο τα σεξουαλικά εγκλήματα πανίσχυρων ανδρών, μια άλλη παλιά μαθήτρια του Τζέικομπ Στρέιν τον κατηγορεί για σεξουαλική κακοποίηση. Η Βανέσα ακούει συγκλονισμένη το νέο. Πιστεύει ακόμη πως η δική της σχέση με τον Στρέιν δεν ήταν κακοποίηση, αλλά έρωτας. Είναι σίγουρη γι' αυτό. Μπορεί τώρα να απορρίψει την πρώτη της αγάπη χωρίς να απορρίψει τον ίδιο τον έφηβο εαυτό της; Να δεχτεί πως ο άντρας που την καθόρισε ήταν κάτι άλλο από αυτό που πίστευε ως τώρα; Και πως ίσως η ίδια δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, αλλά ένα από τα πολλά θύματά του;
Ένα προκλητικό, εθιστικό βιβλίο για τη μνήμη και το τραύμα, την έξαψη της εφηβείας και τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στη συναίνεση, τη συνενοχή και τη θυματοποίηση.

  Ανατριχιαστικό. Αυτό θα δηλώσω. Το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκίνησε πολύ απλά, σχεδόν μονότονα θα έλεγα. Σε κάποιο σημείο άρχισε να μου φαίνεται ανιαρό, αλλά εκεί που έλεγα ότι θα το αφήσω υπήρχαν μικρά κεφάλαια που παρουσίαζαν στιγμές του παρελθόντος και παραήταν περίεργες για να μην προχωρήσω λίγο ακόμα για να βρω μια εξήγηση. Εν τέλει, ήταν σχεδόν διεστραμμένο.

Η υπόθεση έχει να κάνει με δύο αδερφές. Η μία καταλήγει στη φυλακή να πληρώνει για μια δολοφονία ήδη από τα δέκα της χρόνια. Η άλλη στιγματίζεται και ζει τη ζωή της, έχοντας αλλάξει ταυτότητα. Εκεί που όλα, βαίνουν καλώς μια εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, φέρνει το παρελθόν, ξανά στην επιφάνεια. Οι δύο αδερφές συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο και σίγουρα πολλά πράγματα παραμένουν κρυμμένα. 

Αν το βαρεθείτε, απλά συνεχίστε το. Πραγματικά στο τέλος, όλα παρουσιάζονται με ένα τρόπο τόσο φυσιολογικό, σαν να γράφεται ένα παραμύθι αλλά πρόκειται για ένα ψυχολογικό παιχνίδι. Το τέλος του δεν αφήνει ερωτηματικά αλλά σίγουρα μια αίσθηση αδικίας και ίσως... ανατριχίλας. Κατά τ' άλλα είναι καλογραμμένο, με έμφαση στις στιγμές όπου η συγγραφέας παρουσιάζει κάποια προφανή γεγονότα με ένα τρόπο που σε βάζει να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που βλέπεις. 

Λίγα λόγια:

"Σου αρέσουν οι καραμελίτσες;" είπε η Λόρελ. "Έχω να σου δώσω αν θέλεις".
Η Ρόζι ένιωσε το πάνω χείλος της να μυρμηγκιάζει.
Δεν είπε όμως τίποτα. Περίμενε.
Το κοριτσάκι αναδεύτηκε στη θέση του στο μπροστινό μέρος του αλόγου. Φορούσε μια κίτρινη μπλούζα με μια μαργαρίτα. Γαλάζιο σορτσάκι. Είχε ένα πιαστράκι στα μαλλιά, ροζ και αστραφτερό. Η Ρόζι άπλωσε το χέρι της να το αγγίξει. Ήταν πανέμορφο.
Όπως και τα χρυσά μαλλιά του κοριτσιού.
Η Λόρελ και η Ρόζι. Τα Κορίτσια των Λουλουδιών. Έτσι τις βάφτισαν οι δημοσιογράφοι. Είπαν πως πήραν το μικρότερο παιδάκι για να παίζουν. Δεν ήθελαν να του κάνουν κακό. Η μία καταδικάστηκε για φόνο. Η άλλη συνέχισε τη ζωή της με άλλο όνομα. Τώρα, δεκαεννιά χρόνια μετά, ένα άλλο παιδί εξαφανίζεται. Και τα Κορίτσια των Λουλουδιών θα ξαναγίνουν πρωτοσέλιδο.
Κανένας δεν ξέχασε ποτέ την ιστορία τους.
Τώρα δε θα μπορέσετε να την ξεχάσετε ούτε εσείς.

 

 Τι μπορώ να πω γι' αυτό το βιβλίο εκτός του ότι ήταν συγκλονιστικό; Ξεκίνησα να το διαβάζω και μέσα σε τέσσερις μέρες το τελείωσα. Δεν το βαρέθηκα καθόλου, ούτε στιγμή και ήξερα πως από τη στιγμή που θα τελείωνε θα ένιωθα αυτό το μικρό, γελοίο κενό, όταν μπαίνεις σε ένα κόσμο και ξαφνικά το ταξίδι φτάνει στο τέλος του.  

Η ιστορία  αφορά δύο κορίτσια και το πως γίνανε κολλητές για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Η Ταλι και η Κέιτ γνωρίστηκαν στα δεκατέσσερά τους και από τότε τις παρακολουθούμε να πηγαίνουν σχολείο, πανεπιστήμιο, να εργάζονται και ύστερα η καθεμία να παίρνει τον δρόμο της χωρίς ποτέ να απομακρύνονται τελείως. Δύο ζωές που πραγματικά είναι συναρπαστικές από μόνες τους όπως και οι δύο πρωταγωνίστριες. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί πολλές φορές αλλά, θα παραμείνει δυνατή στο χρόνο και θα βαθαίνει ακόμα πιο πολύ. Ιδιαίτερα ρεαλιστικό, καθόλου ανιαρό και έντονο, πραγματικά δεν νομίζω πως θα μπορούσα να πω κάτι αρνητικό, παρά να υπερβάλλω με τα λόγια μου για το πόσο αξιόλογο είναι. Μεγάλο θετικό είναι πως για την κάθε δεκαετία στην οποία αναφέρεται, εισάγει τον αναγνώστη στο κλίμα που επικρατούσε τότε, στις συνθήκες και στην τότε ζωή.

Πραγματικά, αυτό το βιβλίο υμνεί τη γυναικεία φιλιά, την αγάπη, την οικογένεια. Καλογραμμένο, βαθύ και πολύ τρυφερό. Μόνο καλά λόγια άκουσα και όταν πήγα να το διαπιστώσω και μόνη μου, μου άρεσε πάρα πολύ και συγκαταλέγει πλέον στα αγαπημένα μου για το 2020.

Με λίγα λόγια:

Η Κέιτ Μαλάρκι είναι ένα εσωστρεφές κορίτσι, αλλά το καλοκαίρι του 1974 μετακομίζει απέναντι από το σπίτι της το πιο δημοφιλές κορίτσι και θέλει να γίνουν φίλες. Η Τάλι Χαρτ μοιάζει να έχει τα πάντα –ομορφιά, εξυπνάδα, φιλοδοξία. Επιφανειακά, οι δυο τους δεν έχουν τίποτα κοινό, αλλά το καλοκαίρι εκείνο χτίζουν μια φιλία που θα κρατήσει για μια ζωή. Τάλι-και-Κέιτ. Αχώριστες, σαν μία λέξη.

Για τριάντα χρόνια, η Τάλι και η Κέιτ στέκονται η μία στο πλευρό της άλλης και καταφέρνουν να βγουν αλώβητες από τις θύελλες της ζήλειας, του θυμού και του πόνου. Η Τάλι κυνηγά τα μεγαλεπήβολα όνειρά της για να κατακτήσει τη δόξα και την επιτυχία. Η Κέιτ θέλει μόνο να ερωτευτεί και να αποκτήσει οικογένεια. Οι δυο τους πιστεύουν ότι έχουν ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες, μέχρι που μία μόνο πράξη προδοσίας μπαίνει ανάμεσά τους και δοκιμάζει τις αντοχές τους και τη φιλία μιας ζωής.

 

 Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση το συγκεκριμένο βιβλίο να έχει αυτό το περιεχόμενο. Σίγουρα, βαθύ, ιδιαίτερο θέμα για το οποίο δύσκολα ανοίγεις συζήτηση πόσο μάλλον το διαβάζεις. Πρόκειται, λοιπόν για τον παιδικό καρκίνο και συγκεκριμένα για μυελοβλαστωμα σε ένα δίχρονο αγοράκι, τον Ντίλαν και το ταξίδι που ξεκινάνε οι νέοι γονείς του. Ξεκινάω, λοιπόν να διαβάζω πιστεύοντας πως πρόκειται για την ιστορία του μικρού Ντίλαν και πως ξεπέρασε τον καρκίνο. Ωστόσο, το βιβλίο θέλει αλλού να στρέψει την προσοχή του αναγνώστη και αυτό το "άλλου" είναι οι γονείς, η σχέση τους και πως το αντιμετωπίζουν όλο αυτό. Στην αρχή αναρωτιουνται και μετανιωνουν συχνά για στιγμές που δεν έζησαν με το αγοράκι τους. Δείχνουν την κούραση τους, τόσο ψυχική όσο και σωματικη. Το πως επηρεάζει τη δική τους σχέση και το πως ακόμα και οι γονείς δεν είναι άτρωτοι και δυνατοι. Εν τέλει όταν ο Ντίλαν χειροτερεύει, οι γονείς πρέπει να πάρουν μια απόφαση που επηρεάζει τόσο το μέλλον του αγοριού όσο και το δικό τους. Ουσιαστικά τίποτα πλέον δεν θα είναι ίδιο. Και εκεί η ιστορία αρχίζει και αλλάζει. Εκεί είναι που με απορροφάει τελείως και προσπαθούσα έστω στο ελάχιστο να νιώσω την οδύνη και τον πόνο του να έχεις βαριά άρρωστο το παιδί σου. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και σίγουρα, δεν είναι από τα βιβλία που διαβάζει ο καθένας, ειδικά αν είσαι γονέας. Ωστόσο ήταν εντυπωσιακό, καλογραμμένο και με μια έντονη συναισθηματική χροιά που από παθητικό αναγνώστη σε έκανε ένα ενεργητικό πρόσωπο, έναν θεατή, ακροατή ίσως και συνοδοιπόρο. Φυσικά και σας προτείνω να το διαβάσετε. Θα σας διδάξει πολλά χωρίς να το καταλάβετε. Όχι μόνο αν είστε γονείς και πως να φερθειτε ή το οτιδήποτε. Αλλά πάνω από όλα πως να είστε μαζί, πως να αγαπάτε και να ζείτε πάντα το παρόν.

Λίγα λόγια:

 Μαξ και η Πιπ είναι ένα πολύ δεμένο ζευγάρι. Τίποτα δεν μπορεί να τους κλονίσει. Όταν όμως ο γιος τους αρρωστήσει, θα κληθούν να πάρουν μια μοιραία απόφαση: η ζωή του παιδιού τους βρίσκεται στα χέρια τους. Για πρώτη φορά, ο Μαξ και η Πιπ αδυνατούν να συμφωνήσουν. Ο καθένας τους θέλει ένα διαφορετικό μέλλον για τον γιο τους. Και αν μπορούσαν να γίνουν και τα δύο;

 

Θέλω να πω, πως έχω διαβάσει άλλα δύο βιβλία σχετικά με το Ολοκαύτωμα, το Άουσβιτς και ό,τι συνέβη εκεί. Το συγκεκριμένο ίσως ήταν το πιο ταραχώδες "ήσυχο", αν μπορεί έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβει κάποιος τι εννοώ. Τα προηγούμενα δύο συνέβησαν κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ενώ η Διερμηνέας αφορά τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια της δίκης των κατηγορουμένων. Μία δίκη που από ότι φαίνεται διήρκεσε πολύ και σίγουρα άφησε σημάδια και σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τίποτα για το Ολοκαύτωμα και έτυχε να είναι μέλη του δικαστηρίου.

Πρωταγωνίστρια είναι η Εύα, μία νεαρή Γερμαρνίδα που εργάζεται ως μεταφράστρια και ζει με τους γονείς της. Διαβάζοντας το, θα δείτε πως οι περιγραφές δεν περιορίζονται μόνο στην Εύα, αλλά και στα άλλα μέλη της οικογένειας της, καθώς και τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα τους. Είναι μία πολύ ζεστή και πρόσχαρη οικογένεια, ίσως η ιδανική θα έλεγε κάποιος, με τη πρώτη ματιά. Όταν η Εύα κλήθηκε ως διερμηνέας στη δίκη των κατηγορούμενων για τα γεγονότα του Άουσβιτς και ό,τι συνέβαινε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια της, θα μπορούσα να πω, και να αποκαλύπτονται αλήθειες διόλου ευχάριστες. Η διαδικασία αυτή και το πως περιγράφεται από τη συγγραφέα είναι εξαιρετικά "ήσυχη" για μία ακόμη φορά. Σιωπή, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πόνος που περιγράφεται απλά με εκφράσεις. Ένα βιβλίο που δείχνει, ουσιαστικά τις επιπτώσεις των κακουχιών και των βασανιστηρίων σε άτομα που ήταν και δράστες και ηθικοί αυτουργοί.

Έτσι και η Εύα μέσα από τη δίκη, ανακαλύπτει τον εαυτό της, κλονίζεται από τα μυστικά της οικογένειας της και ζει πλέον έχοντας συνείδηση όλων των δυσάρεστων γεγονότων αλλά και του αντίκτυπου της δίκης στην οποία συμμετείχε. Προφανώς, πολύ ενδιαφέρον, καλογραμμένο και αξιόλογο βιβλίο. Εκτός των άλλων μου κίνησε την περιέργεια για να ακούσω τις 400 ώρες ηχογραφημένου υλικού από τη δίκη.

Λίγα λόγια:

"Και σε περίπτωση που δεχτείτε, αρχίστε να μαθαίνετε και το αναγκαίο λεξιλόγιο".
"Τι εννοείτε; Στρατιωτική ορολογία;"
"Όλες τις πιθανές λέξεις για το πώς μπορεί κανείς να σκοτώσει έναν άνθρωπο".
Η νεαρή Εύα Μπρουνς ζει μια ανέμελη ζωή στη Φρανκφούρτη του 1963. Ο πόλεμος είναι μια θολή παιδική ανάμνηση, η ταβέρνα του πατέρα της πηγαίνει καλά, και ο Γίργκεν, ο πλούσιος φίλος της, ετοιμάζεται να της κάνει πρόταση γάμου.
Όλα, όμως, ανατρέπονται όταν προσλαμβάνεται ως διερμηνέας σε μια δίκη για εγκλήματα πολέμου, όπου και γνωρίζει τον Ντέιβιντ Μίλερ, έναν μαχητικό και αινιγματικό Καναδό δικηγόρο. Μεταφράζοντας τις καταθέσεις, η Εύα έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το τρομερό παρελθόν της πατρίδας της. Και αρχίζει να αναρωτιέται. Γιατί οι δικοί της αντιδρούν τόσο στη συμμετοχή της στη διαδικασία; Γιατί δε μιλούν ποτέ για το τι έκαναν στον πόλεμο;
Καθώς η "Δεύτερη Δίκη του Άουσβιτς", όπως θα μείνει στην Ιστορία, συγκλονίζει μια ολόκληρη χώρα, η Εύα δεν μπορεί πια να είναι απλώς η καλή κόρη που ετοιμάζεται να γίνει καλή σύζυγος. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις έτοιμες αλήθειες και σε αυτό που της λέει η συνείδησή της. Ανάμεσα στη συλλογική λήθη και στην προσωπική ευθύνη - και, τελικά, ανάμεσα στο μίσος και στην αγάπη.
Έως πού θα έφτανες για την αλήθεια;